5.bölüm

Kampüsü aniden bastıran şiddetli bir yağmur kapladı herkes içeri kaçışırken deniz kamelyada tek başına kaldı. Çok geçmeden Teoman yanına geldi üstü başı ıslanmıştı gözleri öfkeyle doluydu denizin yakasından tutup kendine çekti
Teoman: neden benden uzak durmuyorsun neden gözlerimin içine bakıp duruyorsun
Diye gürledi deniz kaçmaya çalışmadı ıslak yüzüne düşen saçların arasından teomana baktı
Yağmur damlaları ikisininde kıyafetlerinden süzülüp ahşap zemine damlıyordu teomanın denizin yakasını tutan elleri titriyordu bu öfkeden mi yoksa kontrolu kaybetme korkusundanmı belirsizdi deniz teomanın ıslak kirpiklerinin ardından süzülen bakışlarındaki çaresizliği ilk kez bu kadar net okudu aralarındaki mesafe azaldıkça soğuk havanın yerini yakıcı bir sıcaklık aldı teomanın tehtidkar duruşu yerini ikisininde kaçamadığı karanlık ve ağır bir duygu seline bırakmıştı...
Son