1.bölüm

Kolejin soğuk koridorlarında yürüyen denizin tek amacı vardı görünmez olmak ancak Teoman ve grubunun koridorda belirmesiyle bu imkansızlaştı basketbol takım kaptanı olan Teoman okulun en korkulan isimiydi deniz başını eğip yanlarından geçmeye çalıştı ama teomanın sert omuz darbesiyle dolaplara çarptı dosyadaki çizimler zemine saçıldı koridor bir anda sessizleşti Teoman soğuk bir gülümsemeyle döndü
Teoman:önüne bakmayı öğrenemedin gitti,deniz
Dedi deniz dizlerinin üstüne çöküp kağıtları toplamaya başladı Teoman bir adım atıp denizin saatlerce uğraştığı çizimin üzerine bastı temiz kağıtta çamurlu bir iz kaldı eğilip alçak sesle
Teoman" çok yumuşaksın böyle yürürsen hergün birilerinin altında ezilirsin deniz başını kaldırıp teomanın gözlerinin içine baktı
Deniz: ben kimsenin altında ezilmiyorum
Dedi kararlıkla teomanın kaşları çatıldı denizin geri adım atmayışı onu öfkelendirsede içten içe ilgisini çekmişti ayağını kağıttan çekip "görüceğiz" diye fısıldadı ve uzaklaştı deniz yerdeki çamurlu kağıdı parmaklarının arasında bükerken kalbinin kaburgalarını döven ritmini durduramıyordu ağlamamak için alt dudağını ısırdı vücudundaki titremeyi bastırmaya çalıştı teomanın az önce kulağına yayılan çam kokusu ve tütün sinmiş nefesi hala teninde geziyor gibiydi bu adam canını yakıyor onu tüm okulun önünde küçük düşürüyor ama deniz onun o kapkaranlık gözlerinde gördüğü tekinsiz çekime karşı koyamıyordu sınıfa doğru adım atarken içindeki bu hırpalanmış duygunun birgün onu tamamen yutacağını hissediyordu
Bölüm sonu