3.bölüm

Yağmurlu bir öğleden sonra deniz kütüphanede yanlız kalmıştı masadaki kitaplara odaklanmışken aniden arkasında bir gölge belirdi Teoman raf aralarındaki alanda denizi duvara sıkıştırdı
Teoman: benden kaçabileceğinimi sanıyorsun
Dedi Teoman, sesi fısıltı gibi ama tehtidkârdı denizin elindeki kitapları yere fırlattı aralarındaki mesafe sıfırlanmıştı deniz onun nefesini yüzünde hissedebiliyordu korkması gerekiyordu ama kalbi heyecanla güm güm çarpıyordu
Kütüphanenin yüksek raf gölgeleri aralarında aşılmaz bir kale duvarı örmüş gibiydi dışarıda cama vuran yağmur damlalarının tıkırtısı dışında hiçbir ses yoktu teomanın göğsü hızlı hızlı inip kalkıyor elini denizin başının hemen yanındaki ahşap rafa sertçe dayıyordu deniz kaçmak için en küçük bir hamle bile yapmadı
Aksine başını hafifçe kaldırarak teomanın çatılmış kaşlarını öfkeden incelmiş dudaklarını inceledi bu kadar yakın olmak teomanın yakıcı sıcaklığını hissetmek aldığı acıyı bir anda unutturmaya yenmişti.