MUKADDERAT

꧁𖤍꧂
Eve vardığımda akşam olmak üzereydi.
Yol boyunca başımı çevirmeden camdan dışarı bakmış, tanıdık sokakların geride kalışını izlemiştim. Şehrin üzerine çöken akşam, dükkânların ışıklarını birer birer ortaya çıkarıyor; insanlar, günün son telaşıyla kaldırımları dolduruyordu. Herkesin yetişmesi gereken bir yer, dönmesi gereken bir ev vardı sanki. Bense yolun ne zaman bittiğini bile anlamamıştım.
Kapıyı açıp içeri girdim. Evin sessizliği karşıladı beni. Çantamı antredeki sehpaya bıraktım, ayakkabılarımı çıkarıp merdivenlere yöneldim. Odamın kapısını kapattığımda dışarıda bıraktığımı sandığım her şey benimle birlikte içeri girmişti.
Yatağın kenarına oturdum. Bir süre ellerime baktım; sonra dirseklerimi dizlerime dayayıp yüzümü avuçlarımın arasına aldım. Tutunmaya çalıştığım ne varsa, ben sustukça içimde biraz daha ağırlaşıyordu. Gözlerimi kapattım ama zihnimden uzaklaşamadım. Ne kadar uğraşsam da kendimi başka şeylerle oyalayamadım.
Pencerenin önündeki perde aralığından süzülen ışık, odanın duvarında solgun bir çizgi bırakıyordu. Zaman geçiyordu. Ben ise olduğum yerde kalmıştım. Kuzey beni aldatmıştı. Buna inanmak o kadar zor ki…
Başımı kaldırıp saate baktığımda akşam yemeğine hazırlanmak için fazla vaktim kalmadığını fark ettim. Hastanenin açılış yemeği bu akşamdı. Haftalardır beklenen, üzerinde emek verdiğim o geceye gitmem gerekiyordu. Bütün bunları düşününce yataktan kalktım. Üzgündüm, ama hazır hissetmemi beklemek mümkün olmuyordu.
Dolabımı açıp bir süre elbiselerime baktım. Sonunda önceden ayırdığım elbiseyi çıkardım ve yatağın üzerine bıraktım. Ardından banyoya geçip yüzümü yıkadım. Aynadaki görüntüme uzun uzun bakmadım; saçlarımı tarayıp makyajımı tamamladım, takılarımı taktım. Her hareketimi alışkanlıkla yapıyordum. Sanki ellerim ne yapacağını biliyor, zihnimse onlara yetişemiyordu.
Hazırlandığımda odanın ortasında bir an durdum. Yatağın üzerindeki dağınıklığa, açık kalmış dolap kapağına, az önce çıkardığım kıyafetlere göz gezdirdim. Sonra çantamı alıp ışığı kapattım.
Kapıdan çıkmadan önce aynaya son bir kez baktım. Yüzümde taşıdığım ifadeyi düzeltmeye çalışmadım; yalnızca derin bir nefes aldım ve odadan çıktım.
Bu akşam orada bulunmam gerekiyordu. Hastanenin açılışı benim için önemliydi ve yaşadığım hiçbir şeyin o geceye gölge düşürmesini istemiyordum.
Ve Kuzey’e üzgün olduğumu göstermek istemiyordum.
Mekâna vardığımda hava iyice kararmıştı.
Arabanın kapısını kapatıp başımı kaldırdım. Girişin iki yanına yerleştirilen uzun ışıklandırmalar, binanın taş cephesini aydınlatıyor; kapının önündeki görevliler gelen konukları karşılıyordu. Büyük camların ardından görünen avizeler, içerideki hareketliliği dışarıya taşıyordu. Burası, hastanenin açılış yemeği için ayrılan özel salondan ibaretti ama daha kapıdan içeri girmeden ne kadar özenli hazırlandığı anlaşılıyordu.
Elbisemin eteğini düzelterek merdivenleri çıktım. Kapıda beni karşılayan görevliye davetiyemi gösterdikten sonra içeri girdim.
İlk dikkatimi çeken, tavanın ortasından sarkan büyük kristal avize oldu. Işığı mermer zemine vuruyor, salonun her köşesini aydınlatıyordu. Duvarların önüne yerleştirilen çiçek aranjmanları, beyaz örtülü masalar ve ince uzun şamdanlar mekâna zarif bir hava katmıştı. Salonun bir ucunda küçük bir sahne kurulmuş, önüne de konuşmalar için kürsü yerleştirilmişti. Hafif bir müzik çalıyor, konukların sohbetleri bu müziğe karışıyordu.
Bir an durup etrafıma baktım. Her şey tam da olması gerektiği gibiydi.
“Lalin Hanım?”
Sesin geldiği yöne döndüm. Karşımda, hastanenin başhekimi duruyordu. Beni görünce yüzünde içten bir gülümseme belirdi.
“Sonunda geldiniz. Sizi bekliyorduk.”
“Biraz geciktim, kusura bakmayın.”
“Estağfurullah, daha yeni yeni toplanıyoruz.” Elimi sıktıktan sonra salonu işaret etti. “Nasıl buldunuz? Hazırlıklar sırasında sizin de fikrinizi almayı çok istemiştik ama yoğunluğunuzdan pek fırsat bulamadık.”
Salona yeniden göz gezdirdim.
“Gerçekten çok güzel olmuş. Emeği geçen herkesin eline sağlık.”
“Bunu duymak güzel. Sonuçta bu gece hepimiz için önemli.”
Başımı salladım. Hastanenin açılışı için ne kadar uğraşıldığını biliyordum. Burada bulunmak, yalnızca bir davete katılmak değildi benim için. Çocukların kendilerini güvende hissedebilecekleri, ailelerin kapısından içeri girerken biraz olsun rahatlayabilecekleri bir yerin hayata geçmesini görmekti.
Başhekim birkaç konuktan söz etti, ardından beni diğer davetlilerle tanıştırmak üzere yanına çağırdı. Birkaç el sıkıştım, içten dilekleri kabul ettim ve aynı sorulara cevap verdim. Hastanenin ne zaman hasta kabulüne başlayacağı, çocuklarla ilgili birimlerin nasıl çalışacağı, açılışın ardından neler yapılacağı…
Konuşmaların arasında zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.
Bir ara elime tutuşturulan suyu alıp salonun daha sakin bir köşesine çekildim. Kalabalığın içinde bulunmak her zamanki kadar kolay gelmiyordu. Yine de yüzümdeki gülümsemeyi koruyarak etrafı izledim. Biraz ileride, iki adam hastanenin yeni yatırımlarından söz ediyordu. Başka bir masada birkaç kadın kendi aralarında konuşuyor, garsonlar konukların arasından sessizce geçiyordu.
Tam yeniden başımı çevirecektim ki salonun giriş tarafında bir hareketlilik oldu.
Önce birkaç kişinin dönüp o yöne baktığını fark ettim. Ardından başhekimin yanımdan ayrıldığını gördüm. Yüzündeki ifade değişmişti; az önce benimle konuşurken taşıdığı rahatlık gitmiş, yerini dikkatli bir ciddiyete bırakmıştı.
Merakla bakışlarımı girişe çevirdim.
İçeri giren adamı daha önce hiç görmemiştim.
Koyu renk takım elbisesi kusursuz biçimde üzerine oturuyordu. Kalabalığın içinde dikkat çekmek için özel bir çaba göstermiyordu; buna rağmen insanların bakışları ister istemez ona yöneliyordu. Yanındaki adamla kısa bir şey konuştu, ardından başını kaldırıp salonu gözden geçirdi.
Bakışlarım onunkilerle karşılaşmadan önce yüzünde bir an duraksadım.
Sonra gözlerini gördüm.