BÖLÜM 4

Soyunma odasından çıktığımızda güneş hâlâ tepemizdeydi. Sanki bütün gün bizi izleyen güneş, seçmelerin bitmesini beklemiş ve şimdi de kimin eve mutlu, kimin eve kafası karışmış döneceğini görmek için yerini sağlamlaştırmıştı. Benim durumum biraz karışıktı. Bir yanım sahada attığım iki golü düşünüp kendi kendine hava atarken diğer yanım, Cansu'yla konuşan antrenörlerin bana neden tek kelime etmediğini sorguluyordu. İnsan iki gol atınca en azından birinin gelip “Aferin kızım, güzel oynadın.” demesini beklerdi. Benim beklentim öyle büyük değildi zaten. Altın ayakkabı istemiyordum, üzerime konfeti dökülmesini de beklemiyordum. Bir aferin yeterdi. Hatta çok cimrilerse başlarını bir kere sallamaları bile işimi görürdü.
Cansu yanımda yürürken telefonunu çantasına koydu ve bana dönüp gülümsedi. “Bence iyi oynadık. Sonuçlar yarın açıklanacakmış, değil mi?” diye sordu.
“Evet. Yarın açıklanacakmış. Yani bugün hayatımızın geri kalanını düşünmek için bol bol vaktimiz var.” Omuzlarımı silktim. “Ben şimdiden yaşlandım. Birkaç saat içinde saçlarıma ak düşerse şaşırma.”
Cansu kahkaha attı. “Daha on yaşındasın!”
“Evet, ama bugün sahada en az kırk yıllık futbol tecrübesi yaşadım. Bir de iki gol attım, karşılığında kimse bana bir bardak su bile getirmedi. Bu kulüpte çalışma şartları çok ağır.”
“Su isteseydin verirdik.”
“Benim suya değil, takdir edilmeye ihtiyacım vardı Cansu. Su içince böbreklerim çalışıyor, takdir edilince egom. İkisi de önemli organlar.”
Cansu yeniden gülmeye başladı. Onun gülmesi güzeldi. En azından sahada attığı golün ardından yanına gelen yetkililerle konuşmuş olması onu bana karşı havalı yapmamıştı. Bunu sevmiştim. Bazı insanlar bir şey başardıklarında sanki dünyadaki bütün başarıların tapusu kendilerine verilmiş gibi davranırlardı. Cansu öyle değildi. Benimle konuşuyor, benimle gülüyor, hatta zaman zaman benim saçmalıklarıma kendi saçmalıklarıyla karşılık veriyordu. Bu da onu kısa sürede sevilebilir biri yapmıştı.
Kulübün girişine geldiğimizde babamı biraz ileride, park ettiği arabanın yanında beklerken gördüm. Beni fark edince elini kaldırdı. Ben de ona doğru yürüdüm. Cansu'yla vedalaştıktan sonra babamın yanına gittim. Babamın yüzünde meraklı bir ifade vardı. Beni görür görmez sonuçları sormak için ağzını açtı ama ben daha o konuşamadan elimi kaldırdım.
“Baba, önce beni bir dinle. Bugün çok yoruldum. İki gol attım, bir sürü koşu yaptım, birkaç kez de kendi kendime sinir oldum. Eğer bana şimdi ‘Nasıl geçti?’ diye sorarsan arabaya binip arka koltukta cenin pozisyonunda yatacağım.”
Babam kaşlarını kaldırdı. “Ben sadece günün nasıl geçtiğini soracaktım.”
“İşte ben de sana günün nasıl geçtiğini anlatıyorum. Çok verimli bir iletişim kurduk.”
Babam gülerek arabanın kapısını açtı. “Peki, futbolcu hanım. İki gol attığına göre bugün keyfin yerindedir.”
Bir an sustum. Keşke öyle olsaydı. İki gol atmıştım. Hem de öyle şans eseri ayağıma çarpıp kaleye giden toplardan değildi. Pozisyonları takip etmiş, doğru yerde bulunmuş, fırsatları değerlendirmiştim. Ama bütün bunların sonunda kimse benimle konuşmamıştı. Cansu'yla ilgilenmişlerdi. Benimse sahadan çıkarken aklımda tek bir soru vardı: Acaba beni gerçekten yeterince iyi bulmadılar mı, yoksa boyum yüzünden mi görmezden geldiler?
“İyiydi,” dedim sonunda. “Yani saha güzeldi. Çimler de gayet yeşildi. Kaleler olması gerektiği yerdeydi. Futbol topu da futbol topuydu. Genel olarak başarılı bir organizasyondu.”
Babam başını yana eğdi. “Alaz, sen bir şeyi saklıyorsun.”
“Hayır, baba. Ben yalnızca çevre düzenlemesine dikkat eden bir sporcuyum.”
“İki gol attın mı?”
“Attım.”
“Güzel oynadın mı?”
“Bence evet.”
“E o zaman sorun ne?”
Arabanın kapısını açıp içeri girdim. “Sorun şu ki, benim dışımda herkesin fikri de önemli. Ben kendimi beğenince takım beni almak zorunda kalmıyor.”
Babam bu kez cevap vermedi. Birkaç saniye beni inceledi. Sonra arabanın sürücü koltuğuna oturup kapıyı kapattı. “Sonuçlar yarın açıklanacak. Bugün kendini yiyip bitirmenin sana hiçbir faydası yok. Seni almazlarsa nedenini öğreniriz. Alırlarsa da çalışmaya devam edersin. Ama daha sonuç belli olmadan kendini başarısız ilan etmeyeceksin.”
“Ben başarısız değilim zaten.”
“Öyleyse neden yüzün beş karış?”
“Yüzümün kendi kararları var baba. Ben karışamıyorum.”
Babam güldü ve arabayı çalıştırdı. Yol boyunca bir süre camdan dışarı baktım. İstanbul'un trafiği her zamanki gibi kendi başına bir spor dalıydı. İnsanların korna çalma konusunda bu kadar yetenekli olmasına şaşırıyordum. Bir gün futbolu bırakıp korna çalma takımına katılmaya karar verirsem kesinlikle seçmeleri geçerdim. Hatta belki kaptan bile olurdum. Boyum da orada sorun olmazdı. Direksiyona yetişebildiğim sürece kimse bana karışamazdı.
Eve geldiğimizde ayakkabılarımı çıkarıp çantamı kapının yanına bıraktım. Annem mutfaktan seslendi ve yemek hazır olduğu için ellerimi yıkamamı söyledi. Ben de bütün gün koşmuş bir futbolcunun ihtiyaç duyduğu en önemli şeyin yemek olduğunu hatırlayarak mutfağa yöneldim. Masaya oturur oturmaz tabağıma baktım. Önümdeki yemek o kadar güzel kokuyordu ki birkaç saniyeliğine seçmeler, goller ve antrenörler aklımdan çıktı. Sonra annem karşıma oturup “Nasıl geçti bakalım?” diye sorunca bütün düşüncelerim yeniden kafamın içine doluştu.
“Harika geçti,” dedim. “Çimlerle aramızda güçlü bir bağ oluştu. Topla da yakınlaştık. Kaleyle aramızda ise iki kez romantik bir an yaşandı.”
Annem gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı. “Alaz, ciddi soruyorum.”
“Ben de ciddi cevap veriyorum. İki gol attım. Ama sonuçlar yarın açıklanacak. Şu an kimse beni aramadı, kimse bir şey söylemedi. Cansu'yla ilgilendiler ama benimle ilgilenmediler.”
Annemin yüzündeki gülümseme hafifçe kayboldu. “Belki bütün adaylarla aynı anda konuşmak istememişlerdir.”
“Olabilir.”
“Belki de değerlendirmeleri henüz bitmemiştir.”
“Olabilir.”
“Belki de—”
“Anne, bir de belki ben gizli bir futbol dehasıyımdır ve beni almak için Fenerbahçe'den bir helikopter gönderirler. Onu da konuşalım mı?”
Annem bu kez dayanamadı, güldü. “Seninle ciddi bir şey konuşmak gerçekten çok zor.”
“Bence de. Benim gibi önemli bir insanla konuşmak için önceden randevu almak gerekiyor.”
Yemeğimi bitirince odama geçtim. Çantamı yatağın üzerine bıraktım ve içindeki eşyaları çıkarmaya başladım. Kramponlarımın altı çamur olmuştu. Çoraplarım sanki bir hafta boyunca dağ tırmanışına çıkmışım gibi görünüyordu. Formamı çıkarıp kirli çamaşırların arasına koydum. Sonra yatağın kenarına oturup telefonumu elime aldım.
Ekranda birkaç bildirim vardı. Cansu'dan bir mesaj gelmişti.
“Eve vardın mı?”
Hemen cevap yazdım.
“Vardım. Şu an futbol kariyerimin cenaze törenini düzenliyorum. Katılmak istersen yer ayırabilirim.”
Cevabı birkaç saniye sonra geldi.
“Abartma ya. Bence gayet iyiydin. Yarın güzel haber alacağız, hissediyorum.”
Mesajı okuyunca istemsizce gülümsedim. Cansu'nun benim hakkımda iyi düşünmesi hoşuma gitmişti. Yine de insanın kendi kendine güvenmesiyle başkasının ona güvenmesi aynı şey değildi. Ben kendime güveniyordum. Ama hayatım boyunca yalnızca kendi kendime inanarak bir yere kadar gelebileceğimi de biliyordum. Birilerinin bana fırsat vermesi gerekiyordu. Sahaya çıkıp ne yapabildiğimi göstermem gerekiyordu. Bugün bunu yapmıştım. Şimdi sıra başkalarının kararındaydı.
Telefonumu yatağın üzerine bıraktım ve dolabımdaki formaları düzenlemeye başladım. Aslında formaları düzenlemek gibi bir niyetim yoktu. Yalnızca düşünmemek için bir şeylerle uğraşıyordum. Bir formayı katladım, sonra açtım. Tekrar katladım. Sonra rengini beğenmediğime karar verip başka bir formaya geçtim. On dakika sonra dolabımın önünde durup elimde bir çorapla ne yaptığımı hatırlamaya çalışıyordum.
“Alaz,” diye seslendim kendi kendime, “sen futbolcu olmak istiyorsun, tekstil mühendisi değil.”
Çorabı çekmeceye attım ve yatağa uzandım.
Gözlerimi kapatınca sahadaki anlar tekrar aklıma geldi. İlk golümde topun ayağımdan çıkışı, kaleye doğru ilerleyişi, ağlarla buluşması… İkinci golde savunmanın arasından sıyrılıp doğru anı yakalayışım… Bunları düşününce içimde bir gurur oluşuyordu. Sonra Cansu'nun yanına gelen yetkilileri hatırlıyordum. Ona bir şeyler sormuşlar, onunla konuşmuşlardı. Benim yanıma gelmemişlerdi bile.
Belki de iki gol atmak yeterli değildi. Belki daha hızlı olmam gerekiyordu. Belki daha güçlü görünmeliydim. Belki de gerçekten boyum yüzünden beni istemiyorlardı.
Son düşünce aklıma geldiğinde yüzümü yastığa gömdüm.
Boyum yüzünden.
Bu iki kelimeden nefret etmeye başlamıştım. Sanki boyum, futbol oynarken ayağıma bağlanmış görünmez bir zincirdi. Sanki sahaya çıkınca bütün yeteneklerim bir kenara bırakılıyor ve önce kaç santimetre olduğuma bakılıyordu. Evet, kısaydım. Bunu inkâr edecek değildim. Sabah aynaya baktığımda boyum uzamıyordu. Akşam tekrar baktığımda da aynıydı. Arada bir mucize gerçekleşip birkaç santimetre uzamayı beklemiyordum. Ama kısa olmak, kötü futbolcu olmak anlamına gelmiyordu.
Üstelik sahada benden uzun olan oyuncuların arasından geçip iki gol atmıştım. Bunu kendime tekrar tekrar hatırlattım.
“Sen işini yaptın Alaz,” dedim. “Gerisi onların sorunu.”
Sonra birkaç saniye düşündüm.
“Tabii seni almazlarsa onların sorunu oluyor, ama sen de işsiz kalıyorsun. Bu konuşmanın biraz daha düşünülmesi gerekiyor.”
Kendi kendime konuşmayı bırakıp telefonumu yeniden elime aldım. Saat henüz akşamın erken bir vaktiydi. Sonuçlar yarın açıklanacaktı. Yani önümde koskoca bir gece vardı. Normalde gece boyunca kitap okur, biraz müzik dinler, sonra uyurdum. Ama o gün bir türlü yerimde duramıyordum. Telefonumu kontrol ediyor, sonra bırakıyor, ardından tekrar alıyordum. Sanki seçmelerin sonuçları benim telefonumda gizlenmişti de ekranı yeterince sık açarsam ortaya çıkacaktı.
Bir süre sonra annem kapıyı tıklatıp içeri girdi. Elinde bir bardak su vardı. “Hâlâ uyumadın mı?”
“Anne, saat daha dokuz.”
“Yatağında dönüp durduğunu duydum.”
“Yatakla aramızda fikir ayrılığı var.”
Bardağı komodinin üzerine koydu. “Bak kızım, seni alırlarsa çok sevineceğiz. Almazlarsa da başka kulüplere bakarız. Bu, futbol oynayamayacağın anlamına gelmez.”
“Biliyorum.”
“Gerçekten biliyor musun?”
Başımı kaldırıp ona baktım. “Biliyorum anne. Sadece bugün iki gol attım ve kimsenin bunu umursamaması biraz canımı sıktı.”
Annem yatağın kenarına oturdu. “Bazen insanların birini fark etmesi zaman alır. Bu, o kişinin değersiz olduğu anlamına gelmez. Sen de hemen kendinden şüphe etmeye başlama.”
Bir süre sustum. Annemin söyledikleri kulağa basit geliyordu ama bazen insanın duyması gereken şeyler tam olarak böyle basit cümlelerdi. Yine de içimdeki huzursuzluk tamamen geçmedi.
“Peki ya yarın kötü haber gelirse?”
“Üzülürsün. Biraz söylenirsin. Muhtemelen bütün evi birbirine katarsın.”
“Anne!”
“Sonra da önüne bakarsın.”
İstemeden güldüm. “Beni çok iyi tanıyorsun.”
“Maalesef.”
Yastığı alıp ona doğru fırlatacak gibi yaptım ama annem benden önce davranıp ayağa kalktı. Kapıdan çıkarken arkasını dönüp “Telefonunu da biraz bırak,” dedi. “Sürekli kontrol edersen sonuçlar daha hızlı açıklanmayacak.”
“Bunu kanıtlayan bir bilimsel araştırma var mı?”
“Yarın sabah kahvaltıya gelmezsen ben kendi araştırmamı yaparım.”
Kapıyı kapatınca tekrar yatağıma uzandım. Telefonumu komodinin üzerine koydum. Bu kez gerçekten elime almamaya karar verdim. Kararım yaklaşık dört dakika sürdü. Sonra telefonun ekranını açıp saate baktım. Herhangi bir bildirim yoktu. Telefonu kapattım. Bir dakika sonra tekrar açtım. Yine yoktu.
Kendimi durdurmak için telefonu odanın öbür ucundaki masaya koydum. Artık bildirim gelirse duymak zorundaydım. Böylece aklım rahatlayacaktı. En azından teoride.
Yataktan kalkıp kitaplığımın önüne gittim. Okumaya başladığım romanı elime aldım. İlk sayfayı açtım ve okumaya çalıştım. Kahraman, karşısındaki kişiye hayatının en önemli kararını açıklamak üzereydi. Ben de onun kararını öğrenmek istiyordum. Gerçekten istiyordum. Fakat gözlerim satırlarda ilerlerken aklım başka bir yerdeydi.
Bir sayfa okudum.
Sonra aynı sayfayı yeniden okudum.
Sonra kitabın kapağını kapatıp kendi kendime, “Sen bugün iki gol attın diye bütün kitap karakterlerinin hayatını durduramazsın,” dedim.
Kitabı masaya bıraktım. O gece çok geç uyudum. Uyuduğumda da rüyamda bir futbol sahasındaydım. Bütün oyuncular benden uzundu. Kaleler normalden iki kat büyük, top ise bir karpuz kadardı. Şut çekmeye çalışıyordum ama top yerinden bile kıpırdamıyordu. Tam hakeme itiraz edecekken uyandım.
Sabah telefonumun alarmı çaldığında ilk yaptığım şey saate bakmak oldu. İkinci yaptığım şey ise telefonu kontrol etmekti. Henüz sonuçlarla ilgili bir mesaj yoktu.
“Güzel,” diye mırıldandım. “Demek ki futbol kariyerim en azından sabah sekizde hâlâ belirsiz.”
Yataktan kalkıp yüzümü yıkadım. Aynada kendime baktım. Saçlarım her zamanki gibi kendi hayatını yaşıyordu. Bir tutamı sağa, bir tutamı sola çekilmişti. Saçlarımı düzeltmeye çalışırken aklıma bir fikir geldi. Eğer seçmeleri geçersem ilk antrenmana nasıl gidecektim? Hangi formayı giyecektim? Kramponlarımı temizlemeli miydim? Yeni bir spor çantası mı almalıy­dım? Sonra durdum.
“Alaz, daha seni alıp almayacaklarını bilmiyorsun. Sen şimdiden kulübün soyunma odasına perde seçmeye başladın.”
Saçımı son bir kez düzelttim ve odadan çıktım.
Kahvaltıda babam gazetesine bakıyordu. Beni görünce gazeteyi indirdi. “Günaydın, futbolcu hanım. Bugün nasıl hissediyorsun?”
“Bugün kendimi biraz daha uzun hissediyorum.”
Babam şaşkınlıkla bana baktı. “Gerçekten mi?”
“Hayır. Ama güne umutla başlamak istedim.”
Babam kahkaha attı. Annem de çayını masaya koyarken gülümsedi. Kahvaltımı yapmaya çalıştım ama aklım sürekli telefonumdaydı. Telefonumu masanın üzerine bırakmıştım. Her titreşimde elim istemsizce ona gidiyordu. Bir defasında yalnızca bir uygulamadan bildirim geldiğini görünce telefonu masaya geri bıraktım.
Babam bunu fark etti. “İstersen bugün biraz dışarı çıkarız. Kafan dağılır.”
“Baba, sonuçlar açıklanacak. Dışarı çıkarsam mesajı kaçırabilirim.”
“Mesaj gelince görürsün.”
“Ya o sırada telefonum çekmezse?”
“Alaz, evimizde telefon çekiyor.”
“Ya evren bana karşı birleşirse?”
Babam çayından bir yudum aldı. “O zaman evrenle konuşuruz.”
Kahvaltıdan sonra odama geçtim. Kendime yapacak işler bulmaya çalıştım. Masamı düzenledim, kitaplarımı yerleştirdim, spor çantamı temizledim. Sonra bir süre topumu ayağımda sektirdim. Normalde top sektirmek beni rahatlatırdı. O gün ise her top yere düştüğünde sanki seçmelerin sonucu da yere düşüyormuş gibi hissediyordum. Sonunda topu yatağın üzerine koydum.
Öğlene doğru Cansu'dan mesaj geldi. “Bir haber var mı?”
“Yok. Senin?”
“Bende de yok. Beklemek çok kötü.”
“Beklemek diye bir spor dalı olsa kesinlikle millî takıma seçilirdim.”
Cansu, gülme emojileri gönderdi. Ardından “Bence bizi alacaklar,” diye yazdı.
Ekrana baktım. Bir süre cevap yazmadım. Sonra “İnşallah,” dedim.
Aslında Cansu'nun seçilmesini istiyordum. Onunla aynı takımda oynamak güzel olurdu. Birlikte sahaya çıkabilir, birbirimize pas verebilir, belki de çok iyi bir ikili olabilirdik. Ama kendim için de aynı şeyi istiyordum. Onun adına sevinirken kendi hayal kırıklığımı düşünmek istemiyordum. İkimizin de seçilmesi ne güzel olurdu. Böylece ilk günden bir arkadaşım olurdu. Üstelik Cansu, benim saçma esprilerime gülüyordu. Bir takımda böyle bir insanın bulunması, en azından moral açısından önemliydi.
Öğleden sonra evdeki sessizlik iyice canımı sıkmaya başladı. Bir ara mutfağa gidip su içtim. Sonra salona geçtim. Sonra tekrar odama döndüm. Annem beni üçüncü kez koridorda görünce durdurdu.
“Alaz, ne arıyorsun?”
“Bir şey aramıyorum.”
“Üçüncü kez mutfağa gidip geldin.”
“Belki mutfağı özlemişimdir.”
“Telefonunu kontrol etmek istiyorsun, değil mi?”
Bir an sustum. “Biraz.”
Annem başını salladı. “O zaman telefonunu al, otur. Mesaj gelirse gelir. Ama kendini bu kadar yorma.”
Onun dediğini yaptım. Yatağıma oturup telefonumu elime aldım. Ekranı açtım. Saat öğleden sonra üçe yaklaşıyordu. Sonuçların ne zaman açıklanacağına dair kesin bir saat verilmemişti. Belki akşamı bulacaktı. Belki de daha geç gelecekti. Bu belirsizlik, beklemekten bile daha kötüydü.
Telefonu elime almışken Cansu'nun profil fotoğrafına baktım. Sonra seçmelerde çektiğimiz birkaç fotoğrafı düşündüm. Keşke sahada bir fotoğrafımız olsaydı. En azından o günün elimde bir hatırası kalırdı. Gerçi iki gol atmıştım. Bunları hatırlamak için fotoğrafa ihtiyacım yoktu. Ama insan bazen güzel anların gerçekten yaşandığına dair küçük bir kanıt istiyordu.
Saatler ilerledi. Babam işlerini halletmek için dışarı çıktı. Annem evdeki işleriyle uğraşıyordu. Ben ise odama kapanmış, telefonumun ekranına bakıyordum. Bir ara yatağa uzanıp tavana baktım. Kendime bir söz verdim: Eğer bu kulübe alınmazsam futbolu bırakmayacaktım. Başka bir kulübe başvuracaktım. Daha çok çalışacaktım. Daha hızlı koşacak, daha iyi şut çekecek, daha fazla antrenman yapacaktım. Kimse beni yalnızca boyuma bakarak değerlendiremesin diye sahada kendimi gösterecektim.
Bu düşünce içimi biraz rahatlattı.
Tam o sırada telefonum titredi.
Olduğum yerde doğruldum. Kalbim bir anda hızlandı. Ekranda bilinmeyen bir numara vardı. Mesajı açmadan önce birkaç saniye bekledim. Sanki açarsam hayatımın yönü değişecekmiş gibi geliyordu. Derin bir nefes aldım ve ekrana dokundum.
Mesaj, seçmelere katıldığım kulüptendi.
“Merhaba Alaz. Dün gerçekleştirdiğimiz futbolcu seçmelerine katıldığın için teşekkür ederiz. Sahadaki performansını değerlendirdik. Oyun görüşün, pozisyon alman ve gol fırsatlarını değerlendirme becerin dikkat çekti. Ancak takımımızın mevcut kadro planlaması ve kaptanımızın görüşü doğrultusunda seninle devam etmeme kararı aldık. Kaptanımız, fiziksel özelliklerinin takımımızın oyun anlayışına uygun olmadığını düşündüğünü belirtti. İlgin ve emeğin için teşekkür eder, futbol hayatında başarılar dileriz.”
Mesajı bir kez okudum.
Sonra bir daha okudum.
Sonra üçüncü kez okudum çünkü belki de gözlerim bana oyun oynuyordu. Belki mesajın içinde bir yerde “Şaka yaptık, seni takımımıza bekliyoruz,” yazıyordu. Belki son cümleyi yanlış anlamıştım. Belki telefonumun ekranı bozulmuştu ve kelimeler birbirine karışmıştı.
Ama hayır.
Mesaj gayet açıktı.
Beni istemiyorlardı.
Üstelik nedenini de yazmışlardı. Oyun görüşüm iyiydi. Pozisyon almam dikkat çekmişti. Gol fırsatlarını değerlendirebiliyordum. Yani sahada yaptığım şeylerde bir sorun görmemişlerdi. Buna rağmen takım kaptanları fiziksel özelliklerimi uygun bulmamıştı.
Boyum.
Yine boyum.
Telefonu yavaşça yatağın üzerine bıraktım. Birkaç dakika boyunca hiçbir şey yapamadım. Az önce kendime verdiğim sözler, umutlarım, geleceğe dair kurduğum bütün hayaller bir anda kafamın içinde birbirine girdi. Bir insanın hayalleri bazen kocaman bir şey gibi görünür. Dünya kadar büyük, gökyüzü kadar geniş… Ama bazen tek bir mesaj, o hayallerin üzerine gölge düşürmeye yetebilir.
Gözlerimi kapattım. Dün sahada attığım iki golü hatırladım. İlk golümden sonra topu ağların içinde gördüğüm anı, ikinci golümde takım arkadaşlarımın bana doğru koşmasını, Cansu'nun sevinçle bana sarılmasını… O anlarda kendimi gerçekten bir futbolcu gibi hissetmiştim. Sahaya ait olduğumu düşünmüştüm.
Şimdi ise bir kaptanın benim boyumu beğenmemesi yüzünden takımda yer alamayacağımı öğrenmiştim.
Telefonumu yeniden elime aldım ve mesajı bir kez daha okudum. Sonra ekrana bakarak kendi kendime, “Demek ki futbol oynamak için önce cetvelle ölçülmek gerekiyormuş,” dedim. Sesim beklediğimden daha kısık çıkmıştı. “Bunu bilseydim seçmelere gitmeden önce kapının önüne dikilip uzamayı beklerdim.”
Gülmeye çalıştım ama başaramadım.
Kapım hafifçe tıklatıldı. Annem içeri girdiğinde telefon elimdeydi. Yüzüme bakar bakmaz bir şey olduğunu anladı.
“Mesaj geldi mi?”
Başımı salladım.
“Ne dediler?”
Telefonu ona uzattım. Annem mesajı sessizce okudu. Yüzündeki ifade değişti. Önce şaşırdı, ardından kaşları çatıldı. Mesajı bitirince bana geri verdi.
“Performansının iyi olduğunu yazmışlar.”
“Evet.”
“Gol attığını, oyun görüşünün iyi olduğunu da belirtmişler.”
“Evet, anne. Ama kaptanları boyumu beğenmemiş.”
Annem yanıma oturdu. “Bir takımın seni almaması, futbolcu olamayacağın anlamına gelmez.”
“Biliyorum.”
Bu kez gerçekten biliyordum. Ama bilmek, üzülmemek anlamına gelmiyordu. İnsan bazen doğruyu bilir ama yine de canı yanar. Ben de o an tam olarak bunu yaşıyordum.
“Anne, ben sahada elimden geleni yaptım. İki gol attım. Kimseye çelme takmadım, topu alıp eve kaçmadım, kaleyi yerinden sökmedim. Normal bir futbolcu gibi oynadım. Hatta bence gayet iyi oynadım. Sonra bana performansımın iyi olduğunu söyleyip boyum yüzünden beni istemediklerini yazıyorlar. Bu nasıl bir şey?”
Annem bir süre düşündü. “Bazen insanlar kendi bildiklerine çok fazla güvenirler. Bir oyuncunun nasıl olması gerektiğine dair kafalarında bir kalıp vardır. O kalıba uymayan birini görünce yeteneğini fark etseler bile ona fırsat vermek istemeyebilirler.”
“Yani sorun bende değil mi?”
Annem elimi tuttu. “Bir oyuncunun gelişmesi gereken yönleri elbette olabilir. Hepimizin vardır. Ama yalnızca boyuna bakarak karar vermek doğru mu, bunu sorgulayabiliriz. Sen sahada ne yapabildiğini göstermişsin. Bundan sonra yapabileceğin şey, kendini geliştirmeye devam etmek ve sana gerçekten fırsat verecek insanları bulmak.”
Başımı eğdim. İçimdeki öfke yavaş yavaş üzüntüye dönüşüyordu. Bir yanım gidip o kaptanla konuşmak, “Madem iyi oynadığımı düşünüyorsunuz, neden boyumu mesele ediyorsunuz?” diye sormak istiyordu. Diğer yanım ise yorganın altına girip üç gün boyunca kimseyle konuşmamayı planlıyordu.
“Ben kısa olmayı seçmedim ki,” dedim sonunda.
Annemin yüzü yumuşadı. “Biliyorum kızım.”
“Yani sabah kalkıp ‘Bugün kısa olayım da hayatımı zorlaştırayım,’ demedim. Böyleyim. Sahada da elimden geleni yapıyorum. Daha ne yapmam gerekiyor?”
“Bazen daha çok çalışmak, bazen başka bir kapıyı çalmak gerekiyor. Ama kendinden vazgeçmek gerekmiyor.”
Annemin söyledikleri içimde bir yere dokundu. Başımı onun omzuna yasladım. Birkaç dakika öylece oturduk. Sonra annem saçlarımı okşayıp mutfağa gitti. Ben de telefonumu alıp Cansu'ya yazmaya karar verdim.
“Mesaj geldi.”
Cansu hemen cevap verdi. “Ne dediler? Aldılar mı?”
Ekrana bakakaldım. Ona gerçeği nasıl anlatacağımı bilemedim. Sonunda kısa bir mesaj yazdım.
“Hayır. İyi oynadığımı yazmışlar ama kaptanları boyum yüzünden beni istememiş.”
Cansu'nun cevabı hemen gelmedi. Birkaç dakika sonra telefonum yeniden titredi.
“Ciddi misin? Ama sen çok iyi oynadın. İki gol attın. Bu hiç adil değil.”
“Biliyorum.”
“Peki şimdi ne yapacaksın?”
Bu sorunun cevabını bilmiyordum. Başka kulüplere mi bakacaktım? Yeniden seçmelere mi katılacaktım? Bir süre dinlenip sonra mı devam edecektim? Aslında içimdeki cevap çoktan belliydi. Futbolu bırakmayacaktım. Ama bunu Cansu'ya yazmadan önce biraz düşündüm.
“Bilmiyorum. Ama bırakmayacağım.”
Cansu'dan bir kalp emojisi geldi. Ardından, “Bence bir gün seni almayanlar pişman olacak,” diye yazdı.
Mesajı okuyunca yüzümde küçük bir gülümseme belirdi. Belki de haklıydı. Belki bir gün gerçekten pişman olacaklardı. Ama o gün bugün değildi. Bugün yalnızca reddedilmiş bir futbolcuydum. En azından ben öyle sanıyordum.
Telefonumu komodinin üzerine bırakıp ayağa kalktım. Aynanın karşısına geçtim. Kendime uzun uzun baktım. Kısaydım. Bunu değiştiremiyordum. Ama bacaklarım koşabiliyordu. Ayaklarım topa vurabiliyordu. Gözlerim sahayı görebiliyor, beynim pozisyonları takip edebiliyordu. Kalbim futbol için atıyordu. Bir kaptanın düşüncesi bunların hiçbirini değiştiremezdi.
“Beni istemiyorsanız siz bilirsiniz,” dedim aynadaki kendime. “Ama ben daha bitmedim.”
Sonra bir an durdum.
“Gerçi bu konuşmayı aynayla yapmak biraz üzücü. En azından aynadaki Alaz beni takıma alabilirdi.”
Kendi kendime hafifçe güldüm. İçimdeki sıkıntı tamamen geçmemişti ama artık ağlamak yerine söylenmeye başlamıştım. Bu, benim için küçük de olsa bir ilerlemeydi.
Saat akşamüstüne yaklaşırken yatağımın üzerine oturdum. Telefonumu elime aldım, kulüp mesajını tekrar açtım ve bir kez daha okudum. Sonra ekranı kapattım. Mesajı silmek istedim ama silmedim. Neden bilmiyorum. Belki ileride kendime hatırlatmak için saklamak istiyordum. Bir gün çok iyi bir yerde futbol oynarsam bu mesajı açıp okuyacaktım. O zaman bugünkü üzüntümü hatırlayacak ve buraya nasıl geldiğimi düşünecektim.
Tam telefonu masaya bırakacaktım ki ekran yeniden aydınlandı.
Bu kez farklı bir numaraydı.
Mesajın başında bir kulüp adı yazıyordu. Önce numaraya, sonra mesaja baktım. Bir an önceki hayal kırıklığının devamı sanıp içimden derin bir nefes aldım. Belki de seçmelere katılan herkese gönderilen genel bir bilgilendirmeydi. Belki başka bir kulübün reklam mesajıydı. Belki de telefonumun bugün bana karşı özel bir planı vardı.
Mesajı açtım.
“Merhaba Alaz Yerebatan. Ben Fenerbahçe Futbol Akademisi'nden yazıyorum. Dün katıldığın seçmelerdeki performansını takip ettik. Özellikle oyun görüşün, savunma arkasına yaptığın koşular ve iki gol pozisyonundaki kararların dikkatimizi çekti. Seni daha yakından değerlendirmek istiyoruz. Uygun olduğunda seni tesislerimizde yapılacak bireysel değerlendirme antrenmanına davet etmek isteriz. Müsait olduğun günleri bizimle paylaşabilir misin?”
Telefon elimde kaldı.
Mesajı okudum.
Bir daha okudum.
Sonra ekranı kapatıp yeniden açtım. Çünkü az önceki mesajdan sonra beynimin bana böyle bir şey gösterebileceğine inanmıyordum. Belki yanlışlıkla başka birine gönderilmişti. Belki Alaz Yerebatan adında benden başka biri vardı. Belki de Fenerbahçe diye kayıtlı bir numara beni kandırıyordu.
Ama mesaj oradaydı.
Fenerbahçe.
Beni tesislerine davet ediyorlardı.
Benimle görüşmek istiyorlardı.
Üstelik dün iki gol attığım için.
Birden ayağa kalktım. Telefonu elimde tutarak odanın içinde iki adım yürüdüm. Sonra durdum. Yeniden mesajı okudum. Ardından yatağa oturdum. Sonra tekrar ayağa kalktım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Normalde böyle bir şey olduğunda insan sevinçten bağırırdı. Benimse sesim çıkmıyordu. Sanki biri beynimin içine girip bütün kelimeleri toplamış, yerine yalnızca kocaman bir soru işareti bırakmıştı.
“Fenerbahçe mi?” diye fısıldadım.
Sonra biraz daha yüksek sesle söyledim.
“FENERBAHÇE Mİ?”
Koridordan annemin sesi geldi. “Alaz! Ne oldu?”
Kapıya doğru koştum. “ANNE!”
Annem telaşla odama geldi. “Ne oldu kızım? Bir şey mi var?”
Telefonu ona uzattım. “Oku.”
Annem mesajı aldı ve okumaya başladı. İlk satırlarda yüzünde bir şaşkınlık belirdi. Mesajı bitirdiğinde gözlerini kaldırıp bana baktı.
“Bu gerçek mi?”
“Anne, ben de tam olarak bunu düşünüyorum! Belki telefonum benden habersiz bir futbol kulübüyle anlaşma yapmıştır. Belki de gizlice başka bir hayata geçtim. Ama mesaj burada!”
Annem yeniden ekrana baktı. “Fenerbahçe seni tesislerine davet ediyor.”
Başımı hızlıca salladım. “Evet!”
“Seninle bireysel değerlendirme antrenmanı yapmak istiyorlar.”
“Evet!”
“Alaz, bu çok güzel bir haber!”
Annem bana sarıldığında nihayet içimde tuttuğum bütün sevinç dışarı çıktı. Ona sarıldım, sonra geri çekilip telefonu tekrar elime aldım. Mesajı bir kez daha okudum. Kelimeler değişmemişti. Hâlâ aynıydı. Beni daha yakından değerlendirmek istiyorlardı.
Bir saat önce kendimi futbol hayatı bitmiş biri gibi hissediyordum. Şimdi ise Türkiye'nin en büyük kulüplerinden birinden davet almıştım. Üstelik beni reddeden kulübün kaptanı, boyumun takımın oyun anlayışına uygun olmadığını düşünmüştü. Fenerbahçe'den gelenler ise sahada ne yaptığıma bakmıştı.
İşte bu, benim için her şeyden daha önemliydi.
“Anne,” dedim, telefonumu göğsüme bastırarak, “ben şimdi ne yapacağım?”
Annem gülümsedi. “Önce sakinleşeceksin.”
“Ben sakinim.”
“Alaz, odanın içinde az önce üç tur attın.”
“Sevinçten kondisyon çalışıyorum.”
Annem güldü. “Mesaja düzgün bir cevap yazacağız. Önce teşekkür edeceksin, sonra da hangi gün gelebileceğini konuşacağız. Babanı da arayalım.”
“Babama ben söyleyeceğim!”
Telefonumu alıp babamın numarasını buldum. Arama tuşuna bastım. Telefon iki kez çaldıktan sonra babam açtı.
“Efendim kızım?”
“Baba, şu an oturuyor musun?”
“Hayır, neden?”
“O zaman otur.”
“Alaz, ne yaptın yine?”
“Ben bir şey yapmadım! Yani yaptım ama kötü bir şey değil. Futbolla ilgili. Hatta çok futbolla ilgili. Hatta o kadar futbolla ilgili ki şu an evimizin duvarlarına futbol topu çizmek istiyorum.”
Babamın sesi değişti. “Kızım, ne oldu?”
Derin bir nefes aldım. “Baba, Fenerbahçe bana mesaj attı.”
Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.
“Ne?”
“Fenerbahçe. Bana. Mesaj. Attı.”
“Alaz, ciddi misin?”
“Baba, hayatım boyunca ilk kez bu kadar ciddiyim. Hatta şu an ciddi olmanın kitabını yazabilirim.”
Babamın sesinde şaşkınlıkla karışık bir sevinç vardı. “Ne yazmışlar?”
Mesajı ona baştan sona okudum. Okurken kelimeleri karıştırmamaya çalışıyordum ama heyecandan sesim bir yükselip bir alçalıyordu. Bitirdiğimde babam derin bir nefes aldı.
“Bu harika bir haber kızım. Gerçekten harika.”
“Baba, beni tesislerine çağırıyorlar!”
“Duydum Alaz.”
“Fenerbahçe'nin tesislerine!”
“Onu da duydum.”
“Ben galiba aynı şeyi tekrar ediyorum.”
“Biraz.”
“Çünkü beynim başka cümle kuramıyor!”
Babam güldü. “Akşam eve geldiğimde birlikte cevap yazarız. Davet için teşekkür ederiz, uygun günleri konuşuruz. Her şeyi dikkatlice hallederiz.”
“Tamam. Ama baba?”
“Efendim?”
“Ben şimdi sevinçten uçarsam beni kim yakalayacak?”
“Boyun kısa olduğu için düşüş mesafen az olur. Bir şey olmaz.”
Bir an sessiz kaldım. Sonra gözlerimi büyüttüm.
“BABA! BUNUN ŞAKASINI YAPMAK İÇİN EN YANLIŞ AN!”
Babam kahkaha atarken telefonu kapattım. Annem de yanımda gülüyordu. Ben ise odanın ortasında durup tekrar Fenerbahçe'nin mesajına baktım. İçimdeki sevinç büyüdükçe dün gelen mesajın yarattığı kırgınlık küçülüyordu. Tamamen yok olmamıştı ama artık beni durduracak kadar güçlü değildi.
Bir süre sonra yatağın üzerine oturdum ve mesajın ekran görüntüsünü aldım. Sonra yanlışlıkla başka bir uygulamayı açtım, geri çıktım ve yeniden mesajlara döndüm. Telefonumun bu kadar basit işlerde bile bana zorluk çıkarması kabul edilemezdi. Hayatımın en önemli anlarından birini yaşıyordum ve telefonum hâlâ beni sınamaya çalışıyordu.
Cansu'ya yazmadan duramadım.
“CANSU!”
Mesajım gönderilir gönderilmez karşı taraftan cevap geldi.
“NE OLDU?”
“FENERBAHÇE BANA MESAJ ATTI!”
Bir süre cevap gelmedi. Ardından telefonum art arda titremeye başladı.
“NE?”
“NASIL?”
“CİDDİ MİSİN?”
“ALAZ ŞAKA YAPMA!”
Gülmeye başladım. Cansu'nun benim kadar şaşırması beni ayrıca mutlu etmişti. Ona mesajın ekran görüntüsünü gönderdim. Birkaç dakika sonra aradı. Telefonu açar açmaz bağırmaya başladı.
“ALAZ! FENERBAHÇE SENİ TESİSLERİNE ÇAĞIRIYOR!”
“Cansu, kulağımın dibinde siren çalmana gerek yok. Mesajı ben de okudum.”
“AMA FENERBAHÇE!”
“Evet, o kısmı özellikle fark ettim.”
“Peki ne yapacaksın?”
“Gideceğim tabii ki! Yani önce ailemle konuşacağız, gün belirleyeceğiz, gerekli şeyleri halledeceğiz. Ama evet, gideceğim!”
Cansu'nun sesinden gülümsediğini anlayabiliyordum. “Senin adına çok sevindim. Gerçekten hak ettin.”
Bu cümle beni beklediğimden daha fazla etkiledi. Çünkü Cansu, beni yalnızca bir seçmede tanımıştı. Buna rağmen benimle aynı sahayı paylaşmış, iki gol attığımı görmüş ve başarılı olabileceğime inanmıştı. Onun gözünde boyum değil, futbolum vardı.
“Teşekkür ederim,” dedim. “Senin de seçilmeni çok isterdim. Umarım sen de güzel haber alırsın.”
“Ben de isterim. Ama şu an senin haberine seviniyorum. Hem Fenerbahçe seni çağırıyorsa kesinlikle iyi bir şey görmüşlerdir.”
“Umarım. Şimdi bana düşen tek şey, oraya gidince heyecandan kendi ayakkabımın bağcığına basıp yere kapaklanmamak.”
“Bence onu başarırsın.”
“Cansu, bu bir destek mesajı mıydı?”
“Kesinlikle.”
“Arkadaşlığımızı yeniden değerlendireceğim.”
Gülüştük. Telefonu kapattığımda kendimi çok daha iyi hissediyordum. Birkaç saat önce ağzımı bıçak açmıyordu. Şimdi ise gelecekte neler olabileceğini düşünüyordum. Fenerbahçe'de antrenmana çıkmak… Oradaki sahaları görmek… Yeni oyuncularla tanışmak… Kendimi yeniden göstermek… Bunların hepsi bir anda önümde belirmişti.
Yine de kendi kendime bir söz verdim. Bu daveti kazanmış olduğum bir yer gibi görmeyecektim. Bu yalnızca yeni bir fırsattı. Henüz takıma alınmış değildim. Henüz hiçbir şey kesinleşmemişti. Oraya gidip çalışmam, kendimi göstermem ve gerçekten neler yapabildiğimi kanıtlamam gerekiyordu.
Ama bu kez içimde çok daha güçlü bir umut vardı.
Akşam babam eve geldiğinde hep birlikte masaya oturduk. Telefonumu ortaya koydum ve Fenerbahçe'den gelen mesajı tekrar gösterdim. Babam mesajı dikkatlice okudu. Sonra bana dönüp “Öncelikle tebrik ederim kızım,” dedi. “Bu daveti almak için sahada iyi bir performans göstermiş olman gerekiyor. Ama unutma, bu daha başlangıç.”
Başımı salladım. “Biliyorum baba. Gidince elimden geleni yapacağım.”
“Güzel. O zaman cevap yazalım.”
Telefonumu açıp mesaj kutusuna girdim. Babamın önerisiyle teşekkür ettiğimi, davet için memnun olduğumu ve uygun günleri ailemle birlikte belirleyip kendilerine bildireceğimi yazdım. Göndermeden önce birkaç kez kontrol ettim. Yazım hatası var mıydı? Fazla mı resmîydi? Gereksiz bir şey söylemiş miydim? Sonunda babam başını sallayınca mesajı gönderdim.
Ekranda mesajın gönderildiğini gördüğümde içim yeniden kıpır kıpır oldu.
Artık beklemem gereken şey yalnızca bir sonuç değildi. Önümde yeni bir yol vardı. Dün beni istemeyen bir kulübün kapısı kapanmıştı ama bugün başka bir kapı aralanmıştı. Üstelik o kapının ardında, küçücük boyuma rağmen sahada neler yapabileceğimi gösterebileceğim yeni bir fırsat duruyordu.
Gece yatağıma uzandığımda telefonumu komodinin üzerine koydum. Bu kez ekranı kontrol etmek için sürekli elime alma ihtiyacı hissetmiyordum. Çünkü artık beklediğim bir mesaj yoktu. Gelen mesajı okumuş, cevap vermiş ve önümdeki adımı belirlemiştim.
Yine de uyumadan önce son bir kez Fenerbahçe'nin mesajını açtım.
“Özellikle oyun görüşün, savunma arkasına yaptığın koşular ve iki gol pozisyonundaki kararların dikkatimizi çekti.”
Bu cümleyi yeniden okudum. Sonra telefonumu kapatıp göğsümün üzerine koydum.
Beni boyum yüzünden istemeyenler olmuştu. Ama beni sahada izleyip ne yapabildiğime bakarak davet edenler de vardı.
Belki de mesele, herkesin beni beğenmesini sağlamak değildi. Belki mesele, bana fırsat vermeye hazır olan insanları bulana kadar vazgeçmemekti.
Gözlerimi kapattım. Yüzümde küçük bir gülümseme vardı.
Yarın ne olacağını bilmiyordum. Fenerbahçe'deki değerlendirme nasıl geçecekti, orada kimlerle tanışacaktım, beni nasıl bir antrenman bekliyordu, hiçbir fikrim yoktu. Ama ilk kez uzun zamandır geleceği düşünürken içimde yalnızca korku yoktu.
Bir de umut vardı.
Ve ben umudun peşinden koşmayı biliyordum.
Hem de kısa bacaklarımla bile.