Bölüm 3

Sabah gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey tavandı. İkinci gördüğüm şey ise yatağımın kenarında duran spor çantamdı. Normalde sabahları yataktan kalkmak benim için olimpiyat finaline çıkmakla eş değerdi. Alarm çalar, ben kapatır, beş dakika daha uyur, sonra beş dakikanın nasıl kırk dakikaya dönüştüğünü anlamaya çalışırdım. Ama bugün farklıydı. Bugün yataktan kalkmak için kendime üç kere yalvarmam gerekmiyordu. Çünkü bugün futbol seçmelerine gidecektim.
Yorganı üzerimden atıp doğruldum. Saate baktığımda hâlâ vaktim olduğunu gördüm. İçim rahatlamıştı ki ayağımı yataktan indirirken terliğime takıldım ve neredeyse yere kapaklanıyordum. Son anda yatağın kenarına tutunarak dengemi sağladım. Birkaç saniye boyunca öylece durup terliğime baktım. Daha sabahın ilk dakikalarında kendi evimde çalım yemiştim. Rakibim de bir çift terlikti. Böyle giderse seçmelere ulaşana kadar futbol kariyerimin sona ermesi mümkündü.
“Daha maça çıkmadan sakatlanırsam kariyerimi hangi takıma satacağım ben?” diye söylendim.
Terliğimi ayağımdan çıkarıp kenara fırlattım. Sonra hemen gidip geri aldım çünkü annem yerde eşya görürse kimin bıraktığını araştırmadan doğrudan beni suçlardı. Terliği yerine koyup dolabımı açtım. Dün akşam hazırladığım kıyafetlerim sandalyenin üzerinde duruyordu. Spor çantamın içindekileri de kontrol etmiştim ama yine de bir kez daha bakmak istedim. Kramponlarım, tekmeliklerim, yedek çoraplarım, havlum ve su şişem yerindeydi. Çantanın en altındaki bisküvi paketini görünce durdum. Onu oraya kimin koyduğunu tahmin etmek zor değildi. Babam, futbol seçmelerine değil de üç günlük kampa gidiyormuşum gibi çantamı yiyecekle doldurmuştu.
Paketi elime alıp bir süre inceledim. Sonra geri koydum. Ne olur ne olmazdı. Belki seçmeler sırasında acıkırdım, belki maçın ortasında enerjim düşerdi. Tabii maçın ortasında cebimden bisküvi çıkarıp yemeyi planlamıyordum. Benim de bir profesyonellik anlayışım vardı.
Üzerime eşofmanlarımı giyip saçlarımı topladım. Aynanın karşısında birkaç saniye durdum. Bugün kendimi nasıl hissedeceğimi bilmiyordum. Bir yanım heyecandan yerinde duramıyor, diğer yanım ise sanki hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordu. Sonuçta futbol oynayabiliyordum. Uzun zamandır oynuyordum. Topla aram iyiydi, hızlı karar verebiliyordum ve sahada ne yapmam gerektiğini biliyordum. Ama bugün mahallede arkadaşlarımla oynadığım bir maç değildi. Burada beni tanımayan insanlar olacaktı. Onlar benim çocukluğumdan beri futbol oynadığımı, kaç kez düştüğümü, kaç kez yeniden ayağa kalktığımı bilmiyorlardı. Beni ilk defa göreceklerdi ve hakkımda karar verirken geçmişimi değil, o gün sahada yaptıklarımı değerlendireceklerdi.
Asıl mesele de buydu zaten. Kendimi göstermek istiyordum.
Mutfağa indiğimde babam çoktan masaya oturmuştu. Önünde çayı, elinde telefonu vardı. Beni görünce telefonunu bıraktı ve gülümsedi. “Günaydın, geleceğin yıldızı. Bugün büyük gün, değil mi?”
Sandalyeyi çekip oturdum. “Günaydın, sponsor bey. Öncelikle benimle bu kadar erken saatte ilgilendiğiniz için teşekkür ederim. İleride ünlü olduğumda röportajlarda sizden bahsedeceğim.”
Babam kaşlarını kaldırdı. “Öyle mi? Peki, ne diyeceksin?”
“Beni küçükken destekledi, çantama gizlice bisküvi koydu ve her maçtan önce gereksiz tavsiyeler verdi diyeceğim.”
Babam elini göğsüne koydu. “İnsan kendi kızından böyle bir vefa beklemiyor.”
“Duygulandın mı?”
“Biraz.”
“İstersen imzalı forma veririm. Ama ücretini önceden konuşalım.”
Babam gülmeye başladı. “Daha seçmelere girmedin, forma satışına başladın.”
“Ben geleceğimi düşünüyorum. Sen de düşünmelisin.”
Tam o sırada annem elinde tabaklarla mutfağa girdi. “Siz sabah sabah yine neyin pazarlığını yapıyorsunuz?”
Babam hiç düşünmeden, “Kızımızın gelecekteki forma fiyatını,” diye cevap verdi.
Annem tabağı masaya bıraktı ve bana baktı. “Alaz, önce kahvaltını yap. Sonra geleceğini kurtarırsın.”
Önümdeki tabağa baktım. “Anne, benim hayallerimin önündeki en büyük engel sensin.”
Annem gözlerini devirdi. “Ben mi?”
“Evet. Önüme yumurta koyarak bütün dikkatimi dağıtıyorsun.”
Babam kahkaha atarken annem başını iki yana salladı. “Seninle uğraşmak için sabahın köründe enerji toplamam gerekiyor.”
“Ben de bunun için yumurta yiyorum zaten. Aile içi tartışmalarda performansım düşmesin diye.”
Annem gülümsememek için kendini tuttu ama başarılı olamadı. Ben de kahvaltıma başladım. Her ne kadar şakalar yapıyor olsam da içimdeki heyecan giderek büyüyordu. Çatalımı elime alıyor, birkaç lokma yiyor, sonra aklım başka yere kaydığı için tabağa bakakalıyordum. Babam bunu fark etmiş olacak ki telefonunu masaya bıraktı.
“Heyecanlı mısın?” diye sordu.
“Hayır.”
Babam başını salladı. “Tabii. O yüzden az önce çatalı eline alıp on saniye boyunca yumurtaya baktın.”
“Yumurtanın geleceğini düşünüyordum.”
“Yumurtanın geleceği mi?”
“Evet. Herkes kendi geleceğini düşünmeli dedin ya. Ben de ailemizin bir parçası olan yumurtayı düşündüm.”
Babam yeniden güldü. Annem ise önümdeki su bardağını işaret etti. “Şaka bir yana, heyecanlanman normal. Ama kendini çok fazla strese sokma. Bugün elinden geleni yapman yeterli.”
Başımı salladım. “Biliyorum anne.”
Annem bir süre beni izledi. “Bir hata yaparsan da dünyanın sonu değil. Kendini göstermek için gereksiz yere risk alma. Antrenörün söylediklerini dinle, takım arkadaşlarınla anlaşmaya çalış. Bir de sakın bir şey kanıtlayacağım diye kendini zorlama.”
“Anne, futbol seçmesine gidiyorum. Orada ne yapacağım, örgü mü öreceğim?”
“Alaz!”
“Tamam, tamam. Dinleyeceğim.”
Babam araya girdi. “Bence örgü örse de yetenekli olur. Birkaç haftaya takımın bütün formalarını diker.”
“Baba, sen benim kariyerimi neden sürekli farklı mesleklere yönlendiriyorsun?”
“Çok yönlü bir insan olmanı istiyorum.”
“Ben çok yönlü değilim. Ben forvetim.”
Babam başını salladı. “Peki, forvet hanım. Kahvaltını bitir.”
Kahvaltımı bitirdiğimde içimdeki heyecan hâlâ duruyordu ama en azından artık midem boş değildi. Çantamı kontrol ettim, su şişemin kapağını sıkıca kapattım ve kapının yanına geçtim. Annem de arkamdan geldi. Üzerimdeki eşofmanın omzunu düzeltti, saçlarımın yüzüme düşen birkaç telini geriye itti.
“Dikkatli ol, olur mu?” dedi.
“Olurum.”
“Bir şey olursa hemen haber ver.”
“Anne, futbol seçmesine gidiyorum. Uzaya fırlatılmıyorum.”
Annem bana anlamlı bir bakış attı. “Seninle konuşurken bazen ikisinin arasında çok büyük bir fark olduğundan emin olamıyorum.”
Güldüm ve ona sarıldım. Annem de bana sarıldı. Birkaç saniye sonra geri çekildi ve yüzüme baktı. “Ben sana güveniyorum. Bunu unutma.”
Bu kez şaka yapmadım. Çünkü annemin bu sözleri benim için önemliydi. Başlarda futbol oynamama karşı çıkmıştı. Endişelenmiş, bunun benim için zor olacağını düşünmüş ve beni korumaya çalışmıştı. Şimdi ise kapının önünde duruyor, çantamı omzuma takmış hâlde sahaya gitmemi izliyordu. Hâlâ endişeleri vardı ama en azından artık hayalimi elimden almaya çalışmıyordu.
“Akşam sana haber vereceğim,” dedim. “İyi geçerse de vereceğim, kötü geçerse de.”
Annem başını salladı. “Ben senden haber bekliyor olacağım.”
Babam kapıdan seslendi. “Alaz! Araba bizi bekliyor. Geleceğin futbol yıldızının ilk antrenmanına geç kalmasını istemiyorum.”
Ayakkabılarımı giyip çantamı omzuma taktım. “Geliyorum, özel şoför!”
Evden çıktığımızda hava serindi. Arabaya bindim ve emniyet kemerimi taktım. Babam motoru çalıştırdıktan sonra bana dönüp gülümsedi. “Hazır mısın?”
Camdan dışarı baktım. “Hayır.”
Babam şaşırdı. “Nasıl yani?”
“Hazır olup olmadığımı bilmiyorum. Ama gitmeye hazırım.”
Babamın yüzündeki ifade yumuşadı. “Bazen ikisi aynı şeydir.”
Yol boyunca sahanın nasıl olacağını, kaç oyuncunun seçmelere katılacağını ve antrenörlerin nelere dikkat edeceğini düşündüm. Bir ara telefonumu çıkarıp saate baktım. Sonra tekrar çantamın fermuarını kontrol ettim. Ardından ayakkabılarımın bağcıklarını kontrol etmeyi düşündüm ama arabada oturduğum için bunun pek anlamı yoktu.
Babam bir süre sonra bana baktı. “Kızım, çantanın fermuarını üçüncü kez kontrol ettin.”
“Ya açılırsa?”
“Çantanın içindekiler arabaya kaçmayacak.”
“Bunu nereden biliyorsun? Belki bisküviler firar etmek istiyordur.”
Babam başını iki yana salladı. “Seninle aynı arabada oturmak bile ayrı bir spor.”
“İstersen seni de seçmelere yazdıralım. Fiziksel dayanıklılık testinden geçersin.”
“Ben seni buraya getirerek zaten dayanıklılık testinden geçiyorum.”
Gülerek camdan dışarı döndüm. Yolun sonuna yaklaştıkça heyecanım yeniden arttı. Birkaç dakika sonra kulübün tesislerini gördüm. Büyük bir saha, etrafında tel örgüler, kenarda sıralanmış toplar ve sahaya girip çıkan oyuncular vardı. Bazıları aileleriyle gelmişti. Bazılarıysa kendi aralarında paslaşıyor, sanki hayatlarında ilk defa seçmelere katılmıyorlarmış gibi rahat davranıyordu.
Benim avuçlarım terliyordu.
Babam arabayı park etti. Motoru kapatmadan önce bana döndü. “Bak, bugün başkalarının ne düşündüğünü kontrol edemezsin. Ama nasıl oynayacağını, ne kadar mücadele edeceğini ve hata yaptığında ne yapacağını kontrol edebilirsin. Kendine güven.”
Başımı salladım. “Tamam.”
“Bir de kimseyle kavga etme.”
Kaşlarımı çattım. “Ben neden kavga edeyim?”
“Bilmiyorum. İçimden geldi.”
“Baba, sen beni nasıl bir insan olarak görüyorsun?”
Babam bir süre düşündü. “Seni çok seviyorum.”
“Bu sorunun cevabı değil.”
“Bence gayet iyi bir cevap.”
Arabadan indim ve çantamı omzuma yerleştirdim. Babam da benimle birlikte yürüyerek tesislerin girişine kadar geldi. Kapının önünde birkaç oyuncu bekliyordu. İçeri girdiğimizde kayıt masasının arkasında oturan görevli adımı sordu. Söyledim. Listede ismimi bulup bana bir numara verdi ve soyunma odasının yerini gösterdi.
Babamla vedalaşmadan önce ona döndüm. “Bana şans dile.”
“Bol şans, kızım.”
“Biraz daha coşkulu olabilirdin.”
Babam iki elini havaya kaldırdı. “Haydi bakalım! Bütün saha seni konuşsun!”
Etraftaki birkaç kişi bize döndü. Yüzümün kızardığını hissettim.
“Baba, normal bir şekilde vedalaşmayı ne zaman öğreneceksin?”
“Sen normal bir şekilde cevap vermeyi öğrenince.”
Gözlerimi devirdim ve soyunma odasına doğru yürüdüm. İçeri girdiğimde birkaç kızın çoktan hazırlandığını gördüm. Kimisi kramponlarını giyiyor, kimisi arkadaşlarıyla konuşuyor, kimisi de telefonundan bir şeyler izliyordu. Boş bir bank bulup çantamı yanına koydum. Kramponlarımı çıkardım, tekmeliklerimi yerleştirdim ve çoraplarımı düzelttim.
Yanımdaki kız bir süre beni izledikten sonra gülümsedi. Koyu renk saçlarını at kuyruğu yapmıştı. “Sen de ilk kez mi geliyorsun?” diye sordu.
Başımı kaldırdım. “Evet. Sen de mi?”
“Evet. Ben Cansu.”
“Alaz.”
Birbirimize gülümsedik. Cansu ayakkabılarının bağcıklarını sıkarken bana baktı. “Heyecanlı mısın?”
“Hayır,” dedim. “Sadece kalbim göğsümden çıkıp sahaya koşmak istiyor.”
Cansu kahkaha attı. “Benimki de biraz öyle.”
“Güzel. En azından yalnız değilim. Birimiz heyecandan bayılırsa diğeri yardım çağırır.”
“Ya ikimiz de bayılırsak?”
“Bizi seçmelere değil, hastaneye götürürler.”
Cansu gülmeye devam etti. Onunla konuşmak beni rahatlatmıştı. En azından burada benim gibi ilk defa gelen ve heyecanlanan biri vardı. Ayakkabılarımızı giyip ayağa kalktık. Cansu çantasını bankın altına koyarken hangi mevkide oynadığımı sordu.
“Forvet,” dedim. “Sen?”
“Forvet!”
İkimiz de aynı anda birbirimize döndük.
“Harika,” dedim. “Aynı takımda olursak topu paylaşmayı öğrenmemiz gerekecek.”
Cansu kaşlarını kaldırdı. “Ya farklı takımlara düşersek?”
“O zaman seni tanımıyormuş gibi yaparım.”
“Daha yeni tanıştık zaten.”
“İşimi kolaylaştırıyorsun.”
Cansu başını iki yana sallayarak güldü. “Sen hep böyle misin?”
“Hayır. Bazen daha kötüyüm.”
Tam o sırada kapı açıldı ve bir görevli dışarı çıkmamızı istedi. Çantalarımızı bankların altına bırakarak hep birlikte sahaya yöneldik. Kapıdan çıktığımda yüzüme hafif bir rüzgâr çarptı. Çimlerin kokusu, topların birbirine ve yere çarpma sesleri, oyuncuların birbirlerine seslenişleri birbirine karışıyordu. Bir an durup sahaya baktım.
İşte buradaydım.
Yıllardır televizyonda izlediğim futbolcuların oynadığı sahalara benzemiyordu belki ama benim için en az onlar kadar önemliydi. Buraya gelmek için günlerdir hazırlanmıştım. Annemi ikna etmiş, babamla saatlerce futbol konuşmuş, kendi kendime yüzlerce kez bu günü hayal etmiştim. Şimdi ise hayalimin tam ortasında duruyordum.
Görevli bizi gruplara ayırdı. Önce hafif koşu yapacak, ardından esneme hareketlerine geçecek, sonrasında pas, top kontrolü ve şut çalışmaları yapacaktık. En sonunda da maç oynanacaktı. Maç kelimesini duyduğumda içimdeki heyecan biraz olsun geri çekildi. Çünkü futbolun en sevdiğim kısmı buydu. Topun ayağıma geldiği, önümde rakiplerin durduğu ve karar vermem gereken anlar.
Koşuya başladık. Diğer oyuncularla aynı tempoda ilerlemeye çalışırken çevremdekileri de gözlemliyordum. Bazıları oldukça hızlıydı. Bazılarıysa koşarken bile birbirleriyle konuşuyordu. Ben ise nefesimi ayarlamaya çalışıyor ve gereksiz yere enerjimi harcamamaya dikkat ediyordum. Boyum kısa olduğu için bazı oyuncuların adımları benden daha uzundu ama bu, onlara yetişemeyeceğim anlamına gelmiyordu. Önemli olan yalnızca uzun adımlar atmak değildi. Doğru zamanda hızlanmak, alanı iyi kullanmak ve oyunu okuyabilmek de gerekiyordu.
Isınmanın ardından bir antrenör bizi yanına çağırdı. Elinde küçük bir not defteri vardı. Hepimize sırayla top kontrolü çalışması yaptıracağını söyledi. Konilerin arasından geçecek, topu ayağımıza yakın tutacak ve son noktada belirlenen alana pas atacaktık.
İlk oyuncu çalışmasını tamamladı. İkincisi topu biraz fazla açtı ama son anda toparladı. Sıra bana geldiğinde topun başına geçtim. Antrenör bana bakıp, “Hazır mısın?” diye sordu.
Başımı salladım. İçimden ise Hocam, hazır olup olmadığımı seçmelerin sonunda hep birlikte öğreneceğiz, diye geçiriyordum.
Düdük çaldı.
Topu ayağımın içiyle hafifçe ileri sürdüm. İlk koninin yanından geçtim, sonra diğerine yöneldim. Hızımı kontrol altında tutuyor, topu gereksiz yere uzağa göndermemeye dikkat ediyordum. Son koniye geldiğimde vücudumu hafifçe çevirip hedef alana pasımı attım. Top belirlenen bölgenin içine düştü.
Antrenör not defterine bir şey yazdı.
Ne yazdığını görmek için boynumu uzatmayı düşündüm ama kendimi tuttum. Daha ilk çalışmada meraklı bir komşuya dönüşmek istemiyordum. Sıranın sonuna dönerken Cansu yanıma geldi.
“İyiydin,” dedi.
“Teşekkür ederim. Ben de kendimden memnun kaldım.”
Cansu bana baktı. “Biraz mütevazı olmayı deneyebilirsin.”
“Deneyebilirim ama sonuçlarından emin değilim.”
Pas çalışmasına geçtiğimizde Cansu’yla karşılıklı durduk. Önce kısa paslar attık. Topu ayağımızın içiyle kontrol edip geri gönderiyorduk. Sonra mesafeyi artırdık. Cansu’nun pasları düzgün ve hızlıydı. Ben de topu kontrol ettikten sonra ona geri gönderiyordum. Birkaç kez top ayağımızdan açıldı ama hemen toparladık.
“Bence seninle iyi anlaşacağız,” dedi Cansu, topu bana gönderirken.
“Futbolda mı, arkadaşlıkta mı?”
“İkisinde de.”
Topu kontrol edip ona geri pas verdim. “O zaman bir anlaşma yapalım. Ben gol atarsam kutlamada benimle geleceksin.”
“Ben gol atarsam?”
“Ben de gelirim. Ama golü benden daha güzel kutlarsan bir daha seninle konuşmam.”
Cansu gülerek topu durdurdu. “Sen gerçekten normal biri değilsin.”
“Bunu daha önce de duydum.”
Pas çalışması bittikten sonra şutlara geçtik. Önümüzde farklı açılardan kaleye vuruş yapabileceğimiz bir alan oluşturulmuştu. Oyuncular sırayla topu alıyor, uygun noktaya ilerliyor ve kaleye şut çekiyordu. Bazılarının vuruşları oldukça sertti. Birinin topu üst direğe çarpıp dışarı çıktı. Başka bir oyuncunun şutuysa kalenin yanından auta gitti.
Sıra bana yaklaşırken kaleciyi izledim. Nerede duruyordu? Ayaklarının yönü neydi? Kalenin hangi tarafında daha fazla boşluk vardı? Bütün bunları düşünürken içimden bir ses, Alaz, topa vuracaksın, uzaya roket göndermeyeceksin, dedi.
Top önüme geldiğinde bir adım attım ve ayağımın içiyle kontrollü bir vuruş yaptım. Top kalecinin uzanamayacağı köşeye doğru ilerledi. Kaleci hamle yaptı ama yetişemedi. Top ağlara çarptı.
İçimden sevinçle bağırmak geldi. Kendimi tuttum. Dışarıdan sakin görünmeye çalışırken kafamın içinde çoktan kupa kaldırmış, hayranlarıma el sallamış ve teşekkür konuşması yapmıştım.
Topu almak için kaleye doğru yürüdüm. Antrenör bana bakarak, “Güzel vuruş,” dedi.
“Teşekkür ederim hocam,” diye karşılık verdim. Sesimin heyecandan fazla yükselmemesine dikkat ediyordum.
Sıranın sonuna döndüğümde Cansu beni bekliyordu. “Gördüm,” dedi.
“Neyi?”
“Golünü.”
“Ben de gördüm. Hatta topun kaleye girdiğinden emin olmak için iki kere kontrol ettim.”
“Birazdan kendini alkışlayacaksın.”
“Gerekirse yaparım. İnsan kendisine destek olmalı.”
Cansu güldü. Birkaç şut daha attıktan sonra kısa bir mola verildi. Su şişemi alıp sahanın kenarına oturdum. Nefesimi düzenlerken diğer oyuncuları izliyordum. Antrenörler kendi aralarında konuşuyor, ellerindeki notlara bakıyor ve zaman zaman sahadaki oyunculara göz gezdiriyordu.
Tam o sırada antrenörlerden biri düdüğünü çaldı ve hepimizi yanına çağırdı. “Arkadaşlar, şimdi takımlara ayrılacaksınız. Küçük bir maç yapacağız. Bu maçta yalnızca gol atmanıza bakmayacağız. Takım arkadaşlarınızla nasıl oynadığınızı, alanı nasıl kullandığınızı, kararlarınızı ve topu kaybettiğinizde nasıl mücadele ettiğinizi de değerlendireceğiz.”
Su şişemin kapağını kapattım.
İşte asıl sınav şimdi başlıyordu.
Top sürmek başka bir şeydi, önünde rakipler varken karar vermek başka. Antrenmanda koniler seni durdurmak için hareket etmiyordu. Kaleci topun nereye gideceğini tahmin etmeye çalışmıyordu. Rakip oyuncular pas yollarını kapatmıyordu. Maçta ise bir saniyelik tereddüt bile bütün pozisyonu değiştirebilirdi.
Ayağa kalkıp formamı düzelttim. Cansu yanıma geldi. “Bizi aynı takıma koyarlar mı?” diye sordu.
“Bilmiyorum. Ama koymazlarsa sana karşı acımasız olacağım.”
Cansu şaşkınlıkla bana baktı. “Az önce arkadaş olacağımızı söylemiştin.”
“Futbol ayrı, arkadaşlık ayrı.”
“Peki, maçtan sonra?”
“Maçtan sonra seni tekrar tanıyabilirim.”
Cansu başını iki yana sallayarak güldü. Tam o sırada görevli isimleri okumaya başladı. Oyuncular sırayla belirlenen alanlara geçiyordu. Ben de adımın söylenmesini bekledim. Adımı duyduğumda gösterilen tarafa yürüdüm. Birkaç isim daha okundu ve ardından Cansu’nun adı geldi.
Aynı takımdaydık.
Cansu yanıma gelerek koluma hafifçe dokundu. “Gördün mü? Kader bizi ayıramadı.”
“Daha maç başlamadı. Kaderin birazdan fikri değişebilir.”
Takımımızın başına geçen antrenör, sahadaki yerlerimizi anlattı. Savunmada kimlerin duracağını, orta sahada kimin oyunu kuracağını ve hücumda kimlerin görev alacağını belirledi. Cansu’yla ikimiz forvetteydik. Birbirimize bakıp gülümsedik. Az önce yaptığımız şakalar bir anda gerçek bir sorumluluğa dönüşmüştü. Artık yalnızca yan yana duran iki kız değildik; aynı takımın hücum hattını oluşturuyorduk.
Antrenörümüz bize dönerek, “Birbirinizle konuşun. Top sizde değilken de oyunun içinde kalın. Boş alan bulun. Gereksiz yere aynı noktaya koşmayın. Topu kaybettiğinizde de mücadeleyi bırakmayın,” dedi.
Başımı salladım. Cansu da dikkatle dinliyordu. Rakip takım sahaya yerleşirken karşı taraftaki oyuncuları incelemeye başladım. Kimisi uzun boyluydu, kimisi benden biraz daha kısaydı. Birkaçının top kontrolü oldukça iyiydi. Bir oyuncu ısınırken topu art arda sektiriyor, ardından topu yere indirip arkadaşına pas veriyordu.
Onları izlerken kendime şunu hatırlattım: Burada kimsenin benden daha iyi olup olmadığını yalnızca görünüşüne bakarak anlayamazdım. Bunu sahada görecektim.
Hakem iki takımın hazır olup olmadığını kontrol etti. Takım arkadaşlarıma baktım. Cansu ellerini beline koymuş, karşı tarafı izliyordu. Ben ise kramponlarımın bağcıklarını son kez kontrol ettim.
Her şey hazırdı.
Düdük çaldı ve oyun başladı.
Top rakip takımdaydı. Orta sahadaki oyuncuları topu kontrol edip sağ kanada doğru gönderdi. Bizim savunmacımız hemen önünü kapattı. Rakip oyuncu ilerlemeye çalışırken takım arkadaşımız araya girerek topu kazandı ve orta sahaya pas verdi.
Topun yönünü görür görmez harekete geçtim. Cansu da benimle birlikte boş alana doğru koştu. Orta saha oyuncumuz topu kontrol ederken rakip savunmacılar bize doğru yaklaşmaya başladı. Bir an için önümdeki boşluğu gördüm ve hızlandım.
“Buradayım!” diye seslendim.
Takım arkadaşımız başını kaldırdı ve pasını bana gönderdi. Top ayağıma geldiğinde rakip savunmacılardan biri hemen önüme çıktı. Onu geçmek için topu sağa çekip sol tarafa yönelmeyi düşündüm ama rakip oyuncu hareketimi sezmişti. Ayağını uzatınca topu geriye doğru çekerek kontrolü korudum.
Cansu sol tarafımda boş alana çıkmıştı. Ona pas vermek için vücudumu çevirdim. Rakip savunmacı benim pas atacağımı düşünerek hareket edince topu Cansu’ya gönderdim. Cansu topu kontrol edip ileri taşıdı. Kaleye yaklaştığında savunmacı önünü kapattı ve Cansu şut çekmek yerine topu yeniden bana gönderdi.
Top önüme düştü. Kaleye baktım ama araya giren ikinci savunmacı yüzünden düzgün bir vuruş yapamayacağımı fark ettim. Bu kez topu orta sahadan gelen takım arkadaşımıza çıkardım. O da kaleye doğru şut çekti. Top kalecinin ellerinde kaldı.
İlk pozisyonumuz sonuçlanmamıştı ama en azından rakip kaleye yaklaşmıştık.
“Güzel pas!” diye seslendim Cansu’ya.
Cansu bana dönüp başparmağını kaldırdı. “Bir dahakine gol!”
“Kesinlikle. Yoksa birazdan birbirimize imzalı krampon satacağız.”
Oyun devam etti. Rakip takım bu kez daha hızlı hücuma çıktı. Sağ kanattan ilerleyen oyuncu topu ceza alanına doğru gönderdi. Bizim savunmacımız topu uzaklaştırmaya çalıştı ama top rakip oyuncunun önünde kaldı. Rakip forvet vuruşunu yaptı. Kalecimiz topu iki eliyle kontrol ederek oyunu durdurdu.
Derin bir nefes aldım. Daha maçın başındaydık ama herkes kendini göstermek için mücadele ediyordu. Birkaç oyuncu gereğinden fazla hızlanıyor, bazılarıysa topu ayağında fazla tutuyordu. Antrenörler kenardan bizi izliyor, zaman zaman not alıyordu. Onların ne düşündüğünü bilmiyordum. Benim tek yapabileceğim sahada doğru kararlar vermekti.
Kalecimiz topu orta sahaya doğru gönderdi. Takım arkadaşımız topu kontrol etti ve bana pas attı. Bu kez rakip savunmacı biraz uzaktaydı. Topu önüme alıp hızlandım. Bir oyuncu sağ tarafımdan yaklaşırken topu sol ayağıma çektim ve onun yanından geçtim. İleride Cansu vardı. Rakip savunma iki oyuncuyla önünü kapatmaya çalışıyordu.
“Alaz!” diye seslendi.
Onun ne yapacağını anlamak için bir an bekledim. Cansu, savunmacıların arasındaki boşluğa doğru hareket etti. Ben de topu o boşluğa gönderdim. Pasım biraz sert olmuştu ama Cansu yetişti. Topu kontrol edip kaleye yöneldiğinde kaleci öne çıktı.
Cansu şutunu çekti.
Top kalecinin yanından geçerek ağlara gitti.
Gol!
Cansu sevinçle kollarını kaldırdı. Takım arkadaşlarımız hemen yanına koştu. Ben de ona doğru ilerledim. Cansu bana dönerek elini uzattı, ben de eline vurdum.
“İlk gol!” dedi heyecanla.
“Güzel vuruştu,” dedim. “Ama pası atanı da unutmayalım.”
Cansu güldü. “Tabii ki unutmayacağım.”
Takım arkadaşlarımız onu tebrik ederken kenardaki antrenörlerden ikisinin birbirine bir şey söylediğini fark ettim. Ardından ellerindeki not defterine baktılar. Bir süre sonra görevlilerden biri Cansu’yu kenara çağırdı. Cansu şaşkınlıkla bize baktı, sonra antrenörlerin yanına gitti.
Onunla konuşuyorlardı.
Tam olarak ne dediklerini duyamıyordum ama Cansu’nun yüzündeki ifadeden iyi bir şey söylediklerini anladım. Başını sallıyor, gülümsüyor ve dikkatle dinliyordu. Birkaç saniye sonra tekrar sahaya döndüğünde yüzü hâlâ gülüyordu.
Yanıma geldiğinde hemen sordum. “Ne dediler?”
Cansu heyecanla nefes verdi. “Golümü beğendiklerini söylediler. Pozisyonu nasıl değerlendirdiğimi sordular. Birkaç şey daha konuştuk.”
“Güzel! Ben de pasımı beğenmişlerdir diye düşündüm ama beni çağırmadılar.”
Cansu yüzüme baktı. “Belki birazdan çağırırlar.”
“Belki. Belki de beni çağırıp bisküvi paketimi soracaklardır. Çantamda var, istersen onlara da ikram ederim.”
Cansu güldü. Ben de gülümsedim. Onun adına gerçekten sevinmiştim. İlk golünü atmış, antrenörlerin dikkatini çekmişti. Bu çok güzeldi. Ama içimde küçük bir düşünce de vardı. Ben de pozisyonun oluşmasında rol oynamıştım. Pası ben vermiştim. Üstelik daha önce şut çalışmasında da gol atmıştım. Acaba benim hakkımda ne düşünüyorlardı?
Bu düşünceyi kafamdan uzaklaştırmaya çalıştım. Daha maç bitmemişti. Kendimi göstermek için önümde zaman vardı.
Oyun yeniden başladığında rakip takım bu kez daha baskılı oynadı. Orta sahada topu kazandılar ve savunmamızın arasına pas gönderdiler. Bir an için rakip forvet kalecimizle karşı karşıya kaldı. Şutunu çektiğinde kalecimiz topu ayağıyla uzaklaştırdı. Top ceza alanının dışına doğru yuvarlandı. Savunmacımız topa yetişerek uzaklaştırdı ve oyun yeniden orta sahaya taşındı.
Ben de geri gelerek takım arkadaşlarıma yardım etmeye çalıştım. Forvet olmak yalnızca ileride beklemek değildi. Top rakipteyken baskı yapmak, pas yollarını kapatmak ve gerektiğinde geri dönmek de gerekiyordu. Rakip orta saha oyuncusu topu kontrol ettiğinde ona doğru koştum. Pas vermesini zorlaştırmak için önünü kapattım. Topu yana göndermek zorunda kaldı. Takım arkadaşımız araya girerek topu kazandı.
Top yeniden bize geçti.
Cansu sağ tarafta boş alana koştu. Ben de savunmacının dikkatini üzerime çekmek için merkeze doğru ilerledim. Orta saha oyuncumuz topu bana gönderdi. Topu kontrol eder etmez rakip savunmacı üzerime geldi. Bir an için önümdeki boşluğun kapandığını gördüm. Topu geriye çekip dönmeye çalıştım ama rakip oyuncu omuz omuza mücadele ederek ilerlememi engelledi.
Dengemi kaybetmemek için adımlarımı sıklaştırdım. Top ayağımın önünde kaldı. Rakip oyuncu yeniden hamle yapınca topu yana doğru çıkardım ve Cansu’ya pas verdim. Cansu topu kontrol ederek ilerledi. Bu kez şut açısı daha iyiydi ama kaleci de bunu fark etmişti. Cansu vuruşunu yaptı. Top kalecinin ellerine çarparak havalandı ve üst direğin üzerinden dışarı çıktı.
“Ah!” diye seslendim.
Cansu başını geriye atıp derin bir nefes aldı. “Çok az kaldı.”
“Bir dahakine girer. Topun kaleye girmekten başka seçeneği kalmayacak.”
Cansu bana döndü. “Topu tehdit mi ediyorsun?”
“Gerekirse. Benim yöntemlerim farklıdır.”
Hakem oyunu devam ettirdi. Rakip takımın kalecisi topu oyuna soktu. Top orta sahaya geldiğinde iki oyuncu aynı anda topa yöneldi. Kısa bir mücadeleden sonra rakip oyuncu topu kontrol etti ve ileriye doğru koşmaya başladı. Bizim savunmacımız önünü kapattı ama rakip oyuncu topu sol kanada gönderdi. Kanattaki oyuncu hızlanarak ceza alanına doğru ilerledi.
Kalecimiz çizgisinden ayrıldı. Rakip oyuncu şut çekti.
Top ağlarla buluştu.
Bir anlığına saha kenarındaki sesler yükseldi. Rakip takım oyuncuları birbirlerine koştu, golü kutladı. Skor eşitlenmişti.
Ellerimi dizlerime koyarak nefesimi düzenledim. Maçın temposu giderek artıyordu. Rakip takımın gol atması moralimizi bozabilirdi ama daha oynanacak zaman vardı. Cansu yanıma geldi ve koluma hafifçe dokundu.
“Bir gol daha atarız,” dedi.
“Tabii ki atarız. Hatta iki tane atarız. Ama önce şu kaleye bir daha bakmamız lazım, biraz fazla rahat davranıyor.”
Cansu güldü. Bu kez gülüşü daha kısa sürdü çünkü ikimiz de yeniden oyuna dönmek zorundaydık.
Takım arkadaşlarımız orta sahada toplandı. Antrenörümüz kenardan bize daha fazla hareket etmemizi, pas seçenekleri oluşturmamızı söyledi. Ben de savunmacıların arasında aynı yerde beklemek yerine biraz geriye çekilip top istemeye karar verdim. Böylece hem pas alabilecek hem de topu kontrol ettikten sonra ileriye doğru hareket edebilecektim.
Oyun yeniden başladığında orta sahadaki oyuncumuz topu ayağına aldı. Ben geriye doğru hareket ettim ve elimi kaldırarak pas istedim. Top bana geldiğinde rakip oyuncu hemen üzerime yöneldi. Topu kontrol edip yana doğru döndüm. Bir an için önümde boşluk oluştu. Hızlanarak ilerledim. Rakip savunmacı bana yetişmeye çalışırken topu sağ ayağıma aldım ve kaleye doğru yöneldim.
Cansu sol tarafta koşuyordu ama bu kez önünde iki savunmacı vardı. Ona pas vermek zor olacaktı. Ben de topu biraz daha ileri taşıdım. Kaleye yaklaştığımda rakip savunmacı önüme çıktı. Şut açım daralmıştı ama top hâlâ ayağımdaydı.
Bir an için kalecinin konumuna baktım.
Sonra vurdum.
Top savunmacının ayağının yanından geçti. Kaleci hamle yapmak için yana doğru uzandı ama top elinin ucundan sıyrılarak kaleye girdi.
Gol!
Bir saniye boyunca olduğum yerde kaldım. Top ağlara çarpmıştı. Hakem orta sahayı gösterdi. Gol geçerliydi.
İçimdeki bütün heyecan bir anda dışarı fırladı. Kollarımı kaldırıp takım arkadaşlarıma döndüm. Cansu bana doğru koşuyordu. Yanıma geldiğinde ikimiz de gülüyorduk.
“İşte bu!” diye bağırdı.
“Ben demiştim! Topun başka seçeneği kalmayacaktı!”
Takım arkadaşlarımız beni tebrik etti. Birisi omzuma hafifçe vurdu, diğeri elimi sıktı. Ben de onlara gülümseyerek karşılık verdim. Attığım gol yalnızca skor açısından önemli değildi. Buraya neden geldiğimi kendime yeniden hatırlatmıştı. Ben futbol oynayabiliyordum. Bunu göstermek için buradaydım ve az önce topu ağlara göndermiştim.
Saha kenarına baktım.
Antrenörler hâlâ oradaydı. Biri not defterine bir şey yazıyordu. Diğeri rakip takımın oyuncularını izliyordu. Gol attığım için bana doğru gelmelerini, en azından bir şey söylemelerini bekledim.
Ama hiçbiri gelmedi.
Önce bunun normal olduğunu düşündüm. Belki maç sırasında oyuncularla konuşmuyorlardı. Belki değerlendirmelerini maçın sonunda yapacaklardı. Belki de başka bir oyuncuyla ilgili bir şey yazıyorlardı.
Yine de gözlerim istemsizce onları takip etti.
Cansu gol attığında iki görevli onu kenara çağırmış, onunla konuşmuş ve ardından tekrar sahaya göndermişti. Ben de gol atmıştım. Üstelik pozisyonu kendi başıma oluşturmuş, rakibimi geçmiş ve şutumu kaleye göndermiştim. Ama kimse yanıma gelmemişti.
Neden?
Bu soruyu kendime sormak istemiyordum. Çünkü cevabından korkuyordum.
Belki yeterince iyi değildim. Belki attığım golü önemli bulmamışlardı. Belki de benim göremediğim başka bir ayrıntı vardı.
Sonra gözlerim istemsizce kendi boyuma kaydı.
Birçok oyuncudan daha kısaydım. İnsanlar beni ilk gördüğünde çoğu zaman yaşımı tahmin etmeye çalışıyordu. Bazen futbol oynadığımı söylediğimde şaşırıyorlardı. Acaba burada da aynı şey mi oluyordu? Beni sahada gerçekten bir futbolcu olarak mı görüyorlardı, yoksa kısa boyum yüzünden diğer oyuncular kadar ciddiye almıyorlar mıydı?
Düşünce zihnime yerleşince onu uzaklaştırmak zorlaştı.
Cansu yanıma gelip koluma dokundu. “İyi misin?”
Hemen ona döndüm. “İyiyim. Neden sordun?”
“Biraz dalgın görünüyorsun.”
“Gol attım. İnsan gol atınca bir süre kendinden geçebilir. Bunun bilimsel bir açıklaması olduğuna eminim.”
Cansu gülümsedi ama yüzümdeki ifadeyi fark etmiş gibiydi. “Golün çok güzeldi,” dedi.
“Seninki de güzeldi.”
“Benimkinde antrenörler yanıma geldi. Belki seninkinden sonra da gelirler.”
Başımı salladım. “Belki.”
Bu kelimeyi söylerken kendime kızdım. Birkaç dakika önce kendime güveniyordum. Şimdi ise iki kişinin benimle konuşmaması yüzünden bütün performansımı sorgulamaya başlamıştım. Bunun doğru olmadığını biliyordum ama bilmek, hissettiğim şeyi hemen değiştirmiyordu.
Hakem düdüğünü çaldı ve oyun yeniden başladı. Bu kez kendimi düşüncelere kaptırmamaya karar verdim. Çünkü maç devam ediyordu ve takımımın bana ihtiyacı vardı. Eğer gerçekten iyi bir futbolcu olmak istiyorsam, saha kenarındaki insanların ne yaptığına takılıp kalamazdım.
Top rakip takımdaydı. Orta sahada paslaşarak ilerliyorlardı. Ben de öne çıkarak savunmacılardan birine baskı yaptım. Rakip oyuncu topu arkadaşına göndermek istediğinde araya girdim ve topu kontrol ettim. Cansu hemen boş alana çıktı. Ona pas verdim. Cansu hızlanarak ilerledi ama önüne çıkan savunmacı nedeniyle topu geri göndermek zorunda kaldı.
Top yeniden bana geldiğinde kaleye bakmak yerine önce etrafımı kontrol ettim. Sağ tarafımda takım arkadaşımız boştu. Pası ona gönderdim. O da topu orta sahaya aktardı. Birkaç pas sonra yeniden hücum fırsatı yakaladık. Cansu savunmanın arkasına koştuğunda topu ona doğru gönderdim. Pasım biraz uzun kaçtı. Cansu yetişmek için hızlandı ama top çizgiyi geçerek dışarı çıktı.
Elimi kaldırıp özür diledim. “Kusura bakma, fazla açtım!”
Cansu başını salladı. “Sorun değil. Bir dahakine olur!”
Rakip takım topu oyuna soktu. Maçın temposu hiç düşmüyordu. Oyuncular yorulmaya başlamıştı ama kimse mücadeleyi bırakmıyordu. Ben de nefesimi kontrol ederek hareket etmeye devam ettim. Bacaklarımda yorgunluk hissetsem de sahada kalmak istiyordum. Her pozisyon yeni bir fırsattı. Belki bir gol daha atabilirdim, belki bir asist yapabilirdim, belki de savunmaya yardım ederek takımın gol yemesini engelleyebilirdim.
Bir süre sonra rakip takımın oyuncusu orta sahada topu kontrol etti. Önünü kapatmak için ona doğru koştum. Topu sağa çektiğinde ben de yön değiştirdim. Birkaç saniye boyunca ikimiz de topun kontrolünü ele geçirmeye çalıştık. Sonunda ayağımı doğru zamanda uzatarak topu kazandım. Top önümde kaldı ve hiç beklemeden ileriye doğru sürdüm.
Cansu bana doğru koşuyordu. Rakip savunma henüz yerleşememişti. Önümüzde boşluk vardı.
“Cansu, sağa!” diye seslendim.
Cansu sağ tarafa yöneldi. Topu onun koşu yoluna gönderdim. Bu kez pasım tam istediğim gibi olmuştu. Cansu topu kontrol etti ve kaleye doğru ilerledi. Kaleci öne çıkınca şut açısı daraldı. Cansu vuruşunu yaptı ama top kalecinin dizine çarparak geri döndü.
Top ceza alanının içinde kaldı.
Ben de hemen ileriye koştum. Rakip savunmacı topa benden önce ulaşmak için hamle yaptı. İkimiz aynı anda topa yöneldik. Ayağımın içiyle topu yana çekip savunmacının önünden geçtim. Kaleci hâlâ yerdeydi. Önümde küçük bir boşluk vardı.
Vurdum.
Top ağlara gitti.
İkinci golümü atmıştım.
Bu kez sevinçle yumruğumu havaya kaldırdım. Cansu bana doğru koşup omzuma dokundu. “İki gol! Alaz, iki gol attın!”
“Biliyorum! Saymayı da biliyorum!”
“Biraz sevincini yaşa!”
“Yaşıyorum zaten! İçimde şu an büyük bir kutlama var ama dışarıdan çok profesyonel görünmeye çalışıyorum!”
Cansu kahkahalarla güldü. Takım arkadaşlarımız da yanıma geldi. Birkaç kişi beni tebrik etti. Kendimi gerçekten iyi hissediyordum. İkinci golüm ilkinden farklıydı. Bu kez yalnızca şut çekmemiştim; topu kazanmış, hücuma katılmış, Cansu’yla paslaşmış ve dönen topu değerlendirerek golü bulmuştum.
Yine saha kenarına baktım.
Antrenörler hâlâ not alıyordu.
Yine kimse yanıma gelmedi.
İçimdeki sevinç biraz olsun azaldı. İki gol atmıştım. Cansu’yla iyi anlaşmıştım. Pas vermiş, top kazanmış, rakip savunmacıları geçmeye çalışmıştım. Ama saha kenarındaki insanların gözünde ne olduğumu hâlâ bilmiyordum.
Kendime, Maç bitmedi, Alaz. Daha oynayacaksın, dedim.
Bu kez gerçekten başka şey düşünmemeye çalıştım.
Hakem oyunu devam ettirdi. Rakip takım beraberliği yakalamak için daha fazla hücuma çıkmaya başladı. Savunmamız birkaç kez zor durumda kaldı. Kalecimiz iki güzel kurtarış yaptı. Bir pozisyonda rakip oyuncu topu kaleye göndermek üzereyken savunmacımız son anda araya girdi ve topu dışarı çıkardı.
Sahanın kenarından antrenörümüzün sesi yükseldi. “Birbirinizle konuşun! Boşluk bırakmayın!”
Takım arkadaşlarımız birbirlerine seslenerek yerlerini düzenledi. Ben de Cansu’ya dönüp savunmanın arkasına koşmaya hazır olup olmadığını sordum. Cansu başını salladı. İkimiz de yorgunduk ama maçın sonuna kadar mücadele etmek istiyorduk.
Rakip takım topu oyuna soktuğunda orta sahada yoğun bir mücadele başladı. Top bir oyuncudan diğerine gidiyor, kimse uzun süre kontrolü elinde tutamıyordu. Sonunda bizim takım arkadaşlarımızdan biri topu kazanıp bana doğru gönderdi. Topu kontrol ettim. Önümde bir rakip vardı. Sağ tarafa yönelerek onu geçmeye çalıştım ama savunmacı hareketimi takip etti. Ben de topu geriye çekip Cansu’ya pas verdim.
Cansu topu kontrol ettiğinde önümde boş alan oluştu. Hemen ileriye doğru koşmaya başladım. Cansu başını kaldırdı ve topu savunmanın arasından gönderdi. Pası gördüğüm anda hızlandım. Topa yetişip kontrol ettim. Kaleciyle aramızda yalnızca birkaç metre kalmıştı. Rakip savunmacı arkamdan yetişmeye çalışıyordu.
Şut çekecektim ama kaleci öne doğru hareket etti. Topu sağ ayağımla hafifçe yana çekerek kaleciyi geçmeye çalıştım. Kaleci hamle yaptı. Bir an için topun kontrolünü kaybedecek gibi oldum ama ayağımı uzatarak topu yeniden önüme aldım. Ardından vurdum.
Top kalenin yanından dışarı çıktı.
Bir an durup kaleye baktım.
Kaçırmıştım.
Hem de güzel bir pozisyonu kaçırmıştım.
Ellerimi belime koyup derin bir nefes aldım. İçimden kendime kızmak geldi ama hemen durdum. Her şut gol olmak zorunda değildi. Önemli olan pozisyona girebilmek ve bir sonraki fırsatta daha doğru karar verebilmekti.
Cansu yanıma geldi. “Çok yakındı.”
“Biliyorum. Topla kaleci arasında anlaşmazlık çıktı.”
Cansu şaşkınlıkla bana baktı. “Ne?”
“Ben topa kaleye gitmesini söyledim. Kaleci araya girdi. Sonuç olarak top benimle iş birliği yapmadı.”
Cansu gülerek omzuma dokundu. “Bir dahakine girer.”
Başımı salladım. “Bir dahakine girecek.”
Maçın sonlarına doğru yorgunluk iyice hissedilmeye başlamıştı. Nefesim hızlanmış, bacaklarım ağırlaşmıştı. Yine de sahada hareket etmeye devam ettim. Topu kaybettiğimizde geri dönüyor, kazandığımızda boş alan arıyordum. Cansu’yla birkaç kez daha paslaştık. Bir pozisyonda onun şutu savunmacıya çarptı, başka bir pozisyonda benim gönderdiğim pas kalecinin önünde kaldı. Her seferinde yeniden toparlandık.
Sonunda hakem düdüğünü çaldı.
Maç bitmişti.
Bir an olduğum yerde durdum. Ellerimi dizlerime koyup nefesimi düzenledim. Terlemiştim, yorulmuştum ama içimde hâlâ hareketli bir şey vardı. İki gol atmıştım. Birkaç güzel pas vermiş, top kazanmış ve Cansu’yla iyi bir hücum uyumu yakalamıştım. Elbette hatalarım da olmuştu. Kaçırdığım pozisyonu düşününce hâlâ biraz üzülüyordum ama kendimi tamamen başarısız sayamazdım.
Cansu yanıma geldi. “Bence çok iyi oynadın,” dedi.
Ona baktım. “Sen de çok iyi oynadın. İlk golün güzeldi.”
“Senin iki golün vardı.”
“Evet, ama sayıları karşılaştırmayalım. Sonra aramız bozulur.”
Cansu gülerek başını salladı. Birlikte saha kenarına doğru yürüdük. Oyuncuların çoğu su içiyor, bazıları kendi performansları hakkında konuşuyordu. Antrenörler ise kendi aralarında değerlendirme yapıyordu.
Ben de onlardan birinin bana seslenmesini bekledim.
Önce birkaç saniye bekledim. Sonra bir dakika geçti. Ardından başka bir oyuncu çağrıldı. Onunla konuşuldu. Bir başka oyuncu daha kenara alındı. Cansu da görevlilerden birinin kendisine işaret etmesiyle yanlarından ayrıldı.
Ben olduğum yerde kaldım.
Cansu gitmeden önce bana dönüp “Birazdan görüşürüz,” dedi. Başımı salladım ve onun uzaklaşmasını izledim.
Yine birileri onunla konuşuyordu.
Benimle konuşan kimse yoktu.
İçimdeki heyecan yavaş yavaş yerini başka bir duyguya bırakıyordu. Önce kendime kızdım. Belki bir şeyi yanlış yapmıştım. Belki iki gol atmış olmam yeterli değildi. Belki kaçırdığım pozisyonu görmüşlerdi. Belki takım oyununda daha iyi olabilirdim.
Ama sonra aklıma yine aynı düşünce geldi.
Acaba boyum yüzünden miydi?
Bunu düşünmek istemiyordum. Çünkü böyle düşündüğümde kendimi başkalarının gözünden değerlendirmeye başlıyordum. Sahada yaptığım her hareketi unutup yalnızca görünüşüme takılıyordum. Oysa futbol oynamayı biliyordum. Top kontrolü yapabiliyor, pas verebiliyor, rakiplerimi geçebiliyor ve gol atabiliyordum. Az önce iki kez topu ağlara göndermiştim. Bunların hiçbiri hayal değildi.
Yine de insan bazen kendine güvense bile başkalarının davranışlarından etkilenebiliyordu.
Saha kenarındaki çantamı alıp su içtim. Bir süre sonra Cansu yanıma döndü. Yüzünde hâlâ heyecanlı bir ifade vardı. “Birkaç şey daha sordular,” dedi. “Maçta hangi mevkide oynamayı sevdiğimi ve daha önce bir kulüpte oynayıp oynamadığımı sordular.”
“Güzel,” dedim. “Ne cevap verdin?”
Cansu anlattı. Ben de onu dikkatle dinledim. Gerçekten onun adına seviniyordum. Buraya gelmeden önce tanımadığım biriyle şimdi arkadaş olmuş, aynı takımda oynamış ve birlikte gol pozisyonları oluşturmuştuk. Onun başarılı olması beni rahatsız etmiyordu. Benim canımı sıkan şey, kendi performansım hakkında hiçbir şey bilmemekti.
Cansu bir süre yüzüme baktı. “Peki, seninle konuştular mı?”
Başımı iki yana salladım. “Hayır.”
“Belki birazdan çağırırlar.”
Yine aynı kelime.
Belki.
Bu kez gülümsemeye çalıştım. “Olabilir.”
Ama içimde bir şeylerin değiştiğini hissediyordum. Sabah buraya geldiğimde tek düşündüğüm şey futbol oynamaktı. Sahaya çıkıp kendimi göstermek, elimden geleni yapmak ve bu kulüpte oynama şansı yakalamaktı. Şimdi ise attığım gollerin bile görülüp görülmediğini sorguluyordum.
Belki de yanlış bir şey düşünüyordum. Belki antrenörlerin değerlendirme yöntemi farklıydı. Belki herkesle maçtan sonra konuşacaklardı. Henüz hiçbir şey kesin değildi.
Ama bir şeyi biliyordum.
Eğer beni gerçekten yalnızca boyuma bakarak değerlendireceklerse, bunu kabul etmeyecektim. Kendimi göstermek için buraya gelmiştim ve daha ilk günden vazgeçmeye niyetim yoktu.
Çantamın askısını omzuma yerleştirdim. Cansu’yla birlikte soyunma odasına doğru yürürken bir kez daha sahaya baktım. Birkaç dakika önce üzerinde koştuğum, pas verdiğim ve iki gol attığım saha şimdi boşalıyordu. Toplar toplanıyor, oyuncular ailelerinin yanına gidiyor, görevliler de notlarını düzenliyordu.
Benim içinse gün henüz bitmemişti.
Çünkü bu seçmelerin sonunda ne olacağını bilmiyordum. Kulübe kabul edilecek miydim, yoksa eve dönüp yeniden çalışmaya mı başlayacaktım? Antrenörler benim hakkımda ne düşünüyordu? Cansu’yla arkadaşlığımız devam edecek miydi? Bir de bütün bunların ortasında, hayatıma henüz girmemiş olan o kişinin kim olduğunu bile bilmiyordum.
Şimdilik tek bildiğim şey, futbolun bana yine bir sürü soru bıraktığıydı.
Ve ben sorulardan hiç hoşlanmazdım.
Özellikle de cevaplarını başkalarının vermesini beklemek zorunda kaldığım sorulardan.
Soyunma odasının kapısına geldiğimizde Cansu bana döndü. “Alaz, bir şey söyleyebilir miyim?”
“Tabii.”
“Bence bugün kendinle gurur duymalısın. İki gol attın. Hem de çok güzel oynadın.”
Bir an sustum. Sonra ona gülümsedim. “Teşekkür ederim, Cansu.”
“Rica ederim.”
“Bu arada, eğer ikimiz de seçilirsek imzalı krampon anlaşmamız hâlâ geçerli.”
Cansu kahkaha attı. “Sen gerçekten iflah olmazsın.”
“Bunu da biyografime yazdıracağım.”
Birlikte içeri girdik. Çantamı aldım, üzerimi değiştirmeye hazırlanırken gün boyunca yaşadıklarımı düşünmeye başladım. Sabah yataktan kalkarken hissettiğim heyecan, babamın şakaları, annemin endişeli bakışları, Cansu’yla tanışmam, ilk paslarım, ilk golüm ve ardından attığım ikinci gol...
Hepsi aklımdaydı.
Ama en çok da kimsenin benimle konuşmaması takılmıştı kafama.
Belki yarın bunu unutacaktım. Belki antrenörler beni çağıracak ve her şeyi açıklayacaktı. Belki de gerçekten düşündüğüm gibi bir durum vardı.
Henüz bilmiyordum.
Çantamın fermuarını kapatırken içindeki bisküvi paketini gördüm. Onu elime alıp birkaç saniye baktım, sonra yeniden yerine koydum.
“En azından sen beni yarı yolda bırakmadın,” diye mırıldandım.
Cansu ne dediğimi duyup bana döndü. “Kiminle konuşuyorsun?”
“Çantamla.”
Cansu birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından gülmeye başladı.
“Alaz, seninle aynı takımda oynamak çok eğlenceli olacak.”
Gülümsedim. “Daha hiçbir şey görmedin.”