Bölüm 2

“Kızım, bak biraz kız gibi davran. Senin kalbini kırmak istemiyorum ama gitmeni de istemiyorum.” diyerek diretti annem. Annemi anlamıyordum. Beni her zaman erkek olarak görüyordu ve futbolun erkek işi olduğunu söylüyordu. Bense bunun denilmesinden nefret ediyorum.
“Anne, bilmem kaç seferdir tekrar ediyorum. Hâlâ anlamadıysan tekrar üzerinden geçeyim; benim bugün saat birde futbol seçmelerim var.” diyerek özetledim anneme.
“Sana diyorum ki gitmiyorsun, illa ki kaba şekilde söylettireceksin değil mi?” dedi yanıma gelirken.
“Gidiyorum.”
“Gitmiyorsun.”
“Gidiyorum.”
“Gitmiyorsun.”
“Sütümü helal etmem!” diye son noktayı koyduğunu sandı annem ama herhâlde unuttuğu bir şey vardı. Karşısındaki kişi en az onun kadar inatçı kızı Alaz’dı.
“Perihan sultanım benim. Ne kadar da tatlısın. Bak, sen karşında kim olduğunu unutuyorsun. Karşındaki kişi senden daha inatçı olan Alaz Yerebatan’ın ta kendisi. Hadi bana bir güzellik yap da şu seçmelere katılayım. İzin vermezsen büyük ihtimalle Avni ve Cedi beni evden kaçırıp götürecekler. Bir de söz veriyorum, senin gibi dil okuyup senden daha iyi yerlere geleceğim. Ama tek isteğim, bırak da şu hayallerimi gerçekleştireyim. Belki de babam gibi insanlar arasında iyi bilinen bir sporcu olacağım. Evin bir köşesinde benim ödüllerim olacak. Ha, ne dersin? Tek kelime, iki cümle, dört harf yani evet.”
Bu taktik her zaman işe yarardı. Annelerin bir zaafı var. Kızlarının isteklerini yerine getiremeyince bütün hayatları boyunca bu yükün altında duramıyor, bir yerden sonra çöküyorlardı.
Benim annemin en büyük hayali dil okuyup ünlü bir dil bilimci olmakmış. Olmuş da. Yurt dışında seminerler mi dersin, davetler mi dersin, hepsine gitti. Ben küçükken annemi göremiyorum yahu. Habire yurt dışındaydı. Annem hem Alman hem Amerikan hem de Türk vatandaşı.
Şimdi düşünecek olursanız, bu kadar başarılı bir kadının kızı olduğum için çok şanslı olmam gerekiyor. Sonuçta annem üç farklı ülkenin vatandaşı, bir sürü dil biliyor, dünyanın dört bir yanında tanınıyor ve katıldığı etkinliklerde insanlar onu dinlemek için can atıyor. Kulağa harika geliyor, değil mi?
Geliyor.
Ama bir de benim açımdan bakın.
Birinci sınıfta okuma bayramım vardı. Herkesin annesi, babası, hatta bazı çocukların dedeleri bile gelmişti. Benim annem mi? Almanya'da bir konferanstaydı. Babam gelmişti, sağ olsun. Beni en önden izlemiş, gösteri bitince de sanki dünyadaki en büyük başarıyı elde etmişim gibi alkışlamıştı. Hatta eve dönerken bana kocaman bir çikolata almıştı. Fakat ben o gün çikolatadan çok annemin nerede olduğunu düşünmüştüm.
İkinci sınıfta resim yarışmasında dereceye girdim. Annem Amerika'daydı.
Üçüncü sınıfta okulun düzenlediği bir etkinlikte şiir okudum. Annem yine yoktu.
Dördüncü sınıfta futbol takımına katılmak istediğimi söylediğimdeyse ilk defa bu kadar net bir şekilde karşıma dikilmişti. O zamanlar futbolun erkek işi olduğunu söylemesi, benim için yalnızca bir cümleden ibaret değildi. Çünkü ben annemin, hayallerimin karşısında durmasını değil, yanımda durmasını istiyordum.
Bazen düşünüyorum da insanın annesinden istediği şey gerçekten bu kadar zor mu? Bir kez olsun yaptığı şeyle gurur duymasını istemek, onu tribünde görmek, maçın sonunda yanına koşup boynuna sarılmak ve bütün gün boyunca beklediği o cümleyi duymak...
Seninle gurur duyuyorum, Alaz.
Hepsi bu.
Ama annem, futbolun benim için ne anlama geldiğini bir türlü anlamıyordu.
Ona göre futbol, dizlerimi yaralayacağım, saçlarımı dağıtacağım, üstümü başımı kirleteceğim ve geleceğimi mahvedeceğim gereksiz bir uğraştı. Bana göre ise futbol, kendimi en özgür hissettiğim yerdi. Sahaya çıktığımda kimsenin kızı olup olmadığımı düşünmüyordum. Kimsenin soyadımı, ailemin ne kadar tanındığını veya annemin hangi ülkede konferans verdiğini umursamıyordum.
Sahada yalnızca Alaz vardım.
Top, kale, takım arkadaşlarım ve kazanmak için önümde duran doksan dakika.
Gerçi bazen hakemler de vardı. Onları pek sevmiyordum.
Özellikle de haksız olduklarında.
Tamam, belki biraz fazla konuşuyordum ama bu benim suçum değildi. İnsanlar yanlış kararlar veriyorsa birilerinin onları uyarması gerekiyordu. Ben de topluma faydalı bir birey olarak görevimi yerine getiriyordum.
Neyse, konumuz hakemler değil.
Karşımda ellerini beline koymuş, bana dünyanın en büyük suçunu işlemişim gibi bakan annem vardı.
“Bana bak, Alaz Yerebatan.”
“Bakıyorum, Perihan Yerebatan.”
“Benimle dalga geçme.”
“Estağfurullah. Ben kim, annesiyle dalga geçmek kim? Ben yalnızca annesinin kararlarına saygı duyan, çok uslu, çok terbiyeli, çok akıllı bir kız çocuğuyum.”
Annem gözlerini kapattı. Bunu daha önce de yapmıştı. Genellikle sabrının sonuna geldiğinde gözlerini kapatır, derin bir nefes alır ve kendi kendine bir şeyler mırıldanırdı.
Bir keresinde ne dediğini duymuştum.
Allah'ım, bana sabır ver.
Ben de içimden ona cevap vermiştim.
Bana da seçmelere gitme izni ver Allah'ım.
Sanırım aynı duaya farklı amaçlarla başvuruyorduk.
“Alaz, gerçekten anlamıyor musun? Ben senin iyiliğini düşünüyorum.”
“Ben de kendi iyiliğimi düşünüyorum.”
“Sen daha çocuksun.”
“On sekizime girmeme çok az kaldı.”
“Az kalması, büyüdüğün anlamına gelmiyor.”
“Anne, takvim diye bir şey var. Günler ilerliyor. Ben de onlarla birlikte ilerliyorum.”
“Seninle konuşulmuyor!”
“Ben de tam olarak bunu söylüyorum. Konuşuyoruz ama anlaşamıyoruz. Bence aramızda ciddi bir iletişim sorunu var. İstersen sana bir makale bulayım, iletişim sorunları nasıl çözülür diye. Gerçi sen zaten dil bilimcisin, benim makaleme ihtiyacın olmaz.”
“ALAZ!”
“Efendim?”
“Bir dakika sus.”
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Ellerimi göğsümün üzerinde birleştirip başımı salladım.
Peki.
Susabilirdim.
Elbette.
İnsan, annesi için bazen fedakârlık yapmalıydı. Ben de yapacaktım. Hatta o kadar büyük bir fedakârlık yapacaktım ki hayatım boyunca anlatılacaktı.
Tam üç saniye sustum.
Sonra dayanamadım.
“Peki, seçmelere gitmeme izin veriyor musun?”
Annem yüzünü ellerinin arasına aldı.
İşte o an anladım.
Bu iş böyle olmayacaktı.
Çünkü annem beni tanıyordu. Ben de annemi tanıyordum. İkimiz de birbirimizin ne kadar inatçı olduğunu biliyorduk. Ben geri adım atmayacaktım, annem de attırmak için elinden geleni yapacaktı.
Ama benim bir avantajım vardı.
Babam.
Mahmut Yerebatan.
Eski milli haltercilerden Mahmut Yerebatan.
Babamın adını spor dünyasında duymayan insan sayısı azdı. En azından bizim çevremizde. Yıllar önce kaldırdığı ağırlıklar, katıldığı yarışmalar, kazandığı madalyalar ve kırdığı rekorlarla adını duyurmuştu. Artık eskisi kadar sık yarışmalara katılmıyordu ama spor onun hayatından hiçbir zaman çıkmamıştı.
Hâlâ sabahları erkenden kalkar, antrenman yapar, beslenmesine dikkat eder ve fırsat buldukça genç sporculara yardımcı olurdu.
Bir de benimle ilgilenirdi.
Hem de fazlasıyla.
Babamın sporla ilgili tek bir düşüncesi vardı: İnsan gerçekten bir şey istiyorsa onun için emek vermeliydi. Başarının yalnızca yetenekle gelmediğine inanırdı. Ona göre yetenek bir başlangıçtı; asıl mesele, kimsenin seni izlemediği zamanlarda da çalışmaya devam edebilmekti.
Bu yüzden ben daha küçükken evin içinde koştururken bile babam bana eşlik ederdi. Bahçede top oynardık. Bazen bana denge çalışmaları yaptırır, bazen de koşarken nasıl nefes almam gerektiğini anlatırdı.
Tabii, ben bunların çoğunu oyun sanıyordum.
Bir gün bana ayaklarımı daha hızlı hareket ettirmem gerektiğini söylediğinde ona dönüp şöyle demiştim:
“Baba, ben futbolcu olacağım, dansçı değil.”
Babam öyle bir gülmüştü ki neredeyse elindeki suyu döküyordu.
“Futbolcu olmak istiyorsan ayaklarınla arkadaş olacaksın, kızım.”
“Benim ayaklarımla aram gayet iyi.”
“Öyle mi? O zaman neden az önce kendi ayağına takılıp düştün?”
“Çünkü ayağım beni kıskanıyor.”
O günden beri babam, benimle ilgili bir şey anlatırken bu olayı mutlaka hatırlatırdı.
Bazen düşünüyorum da babamın benimle anlaşması gerçekten çok kolaydı. Ben bir şeyi istediğimde neden istediğimi dinlerdi. Bana katılmadığı zamanlarda bile önce beni anlamaya çalışırdı.
Annemse çoğu zaman kararını çoktan vermiş olurdu.
İşte bu yüzden, annemle aramızdaki tartışma daha fazla uzarsa başvuracağım kişi belliydi.
Mahmut Yerebatan.
Ama önce kendi başıma çözmeyi denemeliydim. Sonuçta ben de artık büyüyordum. Her problemimde babamı yardıma çağıracak değildim.
Gerçi bu düşüncemin ne kadar süreceğini ikimiz de tahmin edebilirdik.
“Anneciğim,” dedim sesimi olabildiğince yumuşatarak. “Bak, sana bir teklifim var.”
Annem parmaklarının arasından bana baktı.
“Ne teklifi?”
“Ben bugün seçmelere gideyim. Eğer başarısız olursam futbol meselesini bir süreliğine kapatırım.”
“Bir süreliğine mi?”
“Anne, pazarlık yapıyoruz. Her şeyi ilk cümlede vermeyeceksin.”
“Alaz, senin bu hâllerine nasıl dayanacağım ben?”
“Bence çok güzel dayanıyorsun. Hatta örnek bir annesin. Dünyada senin gibi annelerin sayısı artsa çocuklar daha mutlu olur.”
“Beni övmeyi bırak.”
“Peki. O zaman doğrudan konuya geçiyorum. Başarısız olursam konuşuruz. Ama başarılı olursam futbol oynamama izin vereceksin.”
Annem bu kez gerçekten düşündü.
Yüzündeki ifadeden, söylediklerimi değerlendirdiğini anlayabiliyordum. İçimden sessizce dua etmeye başladım. Bir, iki, üç...
“Hayır.”
Dördüncü duamı edemeden cevap geldi.
“Anne ya!”
“Hayır, Alaz. Ben senin futbol oynamanı istemiyorum.”
“Neden?”
“Çünkü istemiyorum.”
“Bu bir neden değil.”
“Ben senin annenim.”
“Bu da bir neden değil. Bu, nüfus kayıtlarında yazan bir bilgi.”
Annem bana öyle bir baktı ki az önceki cümlemi geri almak istedim.
İstemekle kalmadım, neredeyse geri aldım.
Ama sonra futbol seçmelerini düşündüm.
Hayır.
Bu kadar kolay pes edemezdim.
Saatime baktım. Seçmelerin başlamasına hâlâ zaman vardı ama evden çıkmam gerekiyordu. Çantamı hazırlamıştım. Kramponlarım, dizliklerim, yedek tişörtüm ve su şişem hazırdı. Forma giymek için de odamda kıyafetlerimi ayarlamıştım.
Her şey hazırdı.
Bir tek annemin izni eksikti.
Ve annem, sanki hayatının en önemli kararını verecekmiş gibi karşımda duruyordu.
“Son kez soruyorum,” dedim. “Gitmeme izin veriyor musun?”
“Hayır.”
Başımı salladım.
“Tamam.”
Annem şaşırdı. Belli ki bu cevabı beklemiyordu.
“Tamam mı?”
“Evet.”
“Beni dinleyeceksin yani?”
“Hayır. Senin kararını anladığımı söylüyorum.”
“Alaz!”
“Anne, sen bana izin vermiyorsun. Ben de kendi hayalimden vazgeçmek istemiyorum. İkimiz de ne düşündüğümüzü biliyoruz. Bence bu konuşmayı şimdilik bitirelim.”
Arkamı dönüp merdivenlere yöneldim.
“Sen nereye gidiyorsun?”
“Odaya.”
“Ne yapacaksın?”
“Düşüneceğim.”
“Alaz, sakın aklından bir şeyler geçirmek!”
Döndüm ve ona gülümsedim.
“Anneciğim, aklımın içini kontrol edebilsen eminim ilk iş olarak futbolu silerdin.”
Sonra merdivenleri ikişer ikişer çıktım.
Odaya girdiğimde ilk yaptığım şey kapıyı kapatmak oldu. Ardından yatağımın üzerine oturdum ve ellerimi dizlerime koydum.
Bir süre hiçbir şey yapmadım.
Gerçekten.
Şaka yapmıyorum.
Ben bile kendi sessizliğime şaşırmıştım.
Çünkü normalde aklıma bir fikir geldiğinde hemen harekete geçerdim. Bazen bu iyi sonuçlanırdı, bazen de kendimi hiç istemediğim bir olayın ortasında bulurdum. Babam buna düşünmeden hareket etmek diyordu.
Ben ise buna hızlı karar verme yeteneği diyordum.
Aramızdaki tek fark, onun haklı olmasıydı.
Telefonumu elime aldım. Ekranda Avni'den gelen üç mesaj vardı.
Avni: Ne yaptın?
Avni: Annen izin verdi mi?
Avni: Alaz, sakın bana yine kavga ettim deme.
Son mesajı görünce güldüm.
Sanki beni yıllardır tanımıyormuş gibi.
Hemen cevap yazdım.
Ben: Kavga etmedim.
Avni: Bu iyi haber mi?
Ben: Hayır.
Avni: Allah yardımcımız olsun.
Ben: Allah'ın bana yardım edeceğine inanıyorum. Ama önce sizin yardımınıza ihtiyacım var.
Avni: Ne yapacağız?
Ben: Henüz bilmiyorum.
Avni: Harika. Yine plansız bir felakete doğru gidiyoruz.
Ben: Abartma. En fazla evden çıkmam gerekir.
Avni: ALAAAZ!
Mesajı okuyunca kahkaha attım.
Tam o sırada kapım çalındı.
Telefonu yatağın üzerine bıraktım.
“Gir!”
Kapı açıldı ve annem içeri girdi. Yüzünde az önceki öfkeden biraz daha farklı bir ifade vardı. Elinde bir bardak su tutuyordu.
“Su iç,” dedi.
Bardağı aldım.
“Teşekkür ederim.”
Bir süre kapının yanında bekledi. Sonra odanın içine doğru birkaç adım attı.
“Alaz, seninle sakin sakin konuşabilir miyiz?”
İşte bu, beklemediğim bir gelişmeydi.
“Sakin sakin mi?”
“Evet.”
“Bağırmak yok mu?”
“Alaz.”
“Tamam, sustum.”
Yatağımın kenarına oturdu. Ben de karşısına geçtim.
“Ben senin düşmanın değilim,” dedi.
Bu cümle yüzümdeki gülümsemeyi yavaşça sildi.
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden beni anlamıyorsun?”
Bir an cevap veremedim.
Çünkü annemin söylediklerini düşündüğümde, aslında beni korumaya çalıştığını anlayabiliyordum. Beni sakatlamaktan, başarısız olmaktan, hayal kırıklığına uğramaktan korumak istiyordu.
Ama beni korumaya çalışırken hayallerimi de benden uzaklaştırıyordu.
“Anne,” dedim sonunda. “Ben senin beni korumak istediğini biliyorum. Ama bazen beni korumak için önümde duvar örüyorsun. Ben o duvarın arkasında kalmak istemiyorum.”
Annem gözlerini benden kaçırdı.
“Futbol zor bir spor.”
“Biliyorum.”
“Sakatlanabilirsin.”
“Biliyorum.”
“İnsanlar sana kötü davranabilir.”
“Bunu da biliyorum.”
“Peki, neden bu kadar ısrar ediyorsun?”
İşte asıl soru buydu.
Neden bu kadar ısrar ediyordum?
Çünkü futbolu seviyordum. Çünkü sahada kendimi iyi hissediyordum. Çünkü bir takımın parçası olmak, bir hedef için çalışmak ve her maçta kendimi biraz daha geliştirmek istiyordum.
Ama bunların hepsinden daha fazlası vardı.
Babamın madalyalarına baktığımda hissettiğim şey vardı. Onun yıllarca emek vererek kazandığı başarıları anlatırken gözlerinin nasıl parladığını gördüğümde içimde oluşan o tuhaf heyecan vardı. Ben de bir gün kendi başarılarımı anlatmak istiyordum.
Babamın kızı olduğum için değil.
Alaz Yerebatan olduğum için.
“Çünkü bu benim hayalim, anne,” dedim. “Ve ben daha denemeden vazgeçmek istemiyorum.”
Annem uzun süre sustu.
Sonra elini uzatıp saçlarımı düzeltti.
“Bir gün beni anlayacaksın.”
Belki anlayacaktım.
Ama o gün değildi.
“Belki,” dedim. “Ama bugün beni senin anlaman gerekiyor.”
Annem ayağa kalktı.
“Biraz dinlen. Ben aşağıdayım.”
Kapıya yöneldi.
Tam çıkacakken arkasından seslendim.
“Anne?”
Döndü.
“Seni seviyorum.”
Yüzündeki ifade yumuşadı.
“Ben de seni seviyorum, kızım.”
Kapı kapandı.
Bardağı komodinin üzerine koydum ve tavana baktım.
Bu konuşma hiçbir şeyi çözmemişti.
Ama en azından birbirimize bağırmadan da konuşabileceğimizi anlamıştık.
Şimdi sırada ikinci planım vardı.
Babam.
Telefonumu tekrar elime aldım. Rehberde babamın adını buldum.
Mahmut Babam.
Evet, rehbere böyle kaydetmiştim. Çünkü yalnızca Mahmut yazsaydı telefonumda kayıtlı diğer insanlarla karışabilirdi. Ayrıca babamın benim babam olduğunu her gördüğümde hatırlamak hoşuma gidiyordu.
Arama tuşuna bastım.
Telefon iki kez çaldı.
Üçüncüde açıldı.
“Efendim, benim güzel kızım!”
Babamın sesini duyar duymaz yüzümde istemsizce bir gülümseme oluştu.
“Babacığım!”
“Hayırdır? Bu sesin içinde ya büyük bir mutluluk var ya da benden bir şey isteyeceksin.”
“İnsan babasını arayınca hemen çıkar ilişkisi mi ararsın?”
“Geçen hafta yeni krampon istediğinde de böyle konuşmuştun.”
“Onları gerçekten ihtiyacım olduğu için istedim.”
“Eskilerinin nesi vardı?”
“Baba, sol tekinin tabanı açılıyordu.”
“Sağ tekinde bir şey yoktu.”
“İkisini de aynı anda giymem gerekiyor.”
Babam güldü.
“Doğru, bu ayrıntıyı düşünememişim.”
İşte benim babam buydu.
Bazen dünyanın en ciddi insanı olurdu. Bir konuda karar verdiyse onu değiştirmek kolay değildi. Ama benimle konuşurken yüzünde hep bir gülümseme olurdu. Sanki ne kadar büyürsem büyüyeyim, onun gözünde bahçede topunun peşinden koşan küçük kız olarak kalacaktım.
“Baba,” dedim, sesimi biraz alçaltarak. “Bir şey konuşmamız gerekiyor.”
“Dinliyorum.”
“Önce bana kızmayacağına söz ver.”
“Ne yaptığına bağlı.”
“Baba!”
“Tamam, tamam. Anlat bakalım.”
Derin bir nefes aldım.
“Bugün futbol seçmelerim var.”
“Biliyorum.”
Şaşırdım.
“Nereden biliyorsun?”
“Geçen hafta bana anlattın ya, kızım.”
Doğru.
Anlatmıştım.
Hatta seçmelerin yapılacağı sahayı, takımın adını, antrenörün daha önce çalıştırdığı oyuncuları ve seçmelerde hangi pozisyonda oynamak istediğimi bile anlatmıştım. Babam da hepsini dikkatle dinlemiş, sonra bana birkaç öneride bulunmuştu.
Ben ise heyecandan konuşurken neredeyse nefes almayı unutmuştum.
“Peki,” dedim. “O zaman annemin izin vermediğini de tahmin edebilirsin.”
Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.
Babamın ses tonu değişmedi ama onu tanıyordum. Bir şeyi gerçekten düşündüğünde önce susardı.
“Annen neden izin vermiyor?”
“Futbolun kızlara uygun olmadığını düşünüyor.”
Bu kez sessizlik biraz daha uzadı.
Sonra babam derin bir nefes aldı.
“Alaz, annenle konuştun mu?”
“Baba, yaklaşık kırk dakikadır konuşuyoruz. Hatta konuşmaktan çok karşılıklı olarak birbirimizin söylediklerini reddediyoruz.”
Babam güldü.
“Peki, sen ne istiyorsun?”
“Seçmelere katılmak.”
“Bunu biliyorum. Sonrasında ne istiyorsun?”
Bir an durdum.
“Futbolcu olmak istiyorum.”
“Güzel. Peki, bunun için çalışmaya hazır mısın?”
“Evet.”
“Zorlandığında devam etmeye hazır mısın?”
“Evet.”
“Takımda senden daha iyi oyuncular olduğunda onlardan bir şeyler öğrenmeye hazır mısın?”
“Evet.”
“Bazen istediğin sonucu alamadığında yeniden denemeye hazır mısın?”
Bu kez daha kararlı cevap verdim.
“Evet, baba.”
“Öyleyse önce annenle konuşmaya devam edeceğiz.”
Telefonu elimde tutarken yüzüm düştü.
“Baba, ben senden yardım istemiştim.”
“Ben de sana yardım ediyorum, kızım.”
“Bu yardım değil, sabır testi.”
“Senin sabrının gelişmeye ihtiyacı var.”
“Benim sabrım gayet gelişmiş durumda. Annemle kırk dakikadır aynı tartışmayı yapıyorum.”
“Demek ki biraz daha gelişmesi gerekiyor.”
Gözlerimi devirdim.
Babamın yanında bile istediğim cevabı alamamıştım.
Ama konuşmayı bitirmeden önce bir şey daha söyledi.
“Alaz, beni iyi dinle. Ben senin spor yapmanı istiyorum. Hatta seninle ilgili en büyük hayallerimden biri, bir gün kendi başarılarını kazanırken seni izlemek. Ama anneni karşına alarak değil, onu da yanına alarak ilerlemeni istiyorum. Bir şeyi gerçekten istiyorsan yalnızca onu elde etmeyi değil, o yolda nasıl davranacağını da düşünmelisin.”
Bu sözler beni biraz düşündürdü.
Babamın haklı olduğu noktalar vardı.
Bunu kabul etmek hoşuma gitmese de vardı.
“Peki, şimdi ne yapacağım?”
“Ben eve gelince konuşacağız.”
“Ne zaman geleceksin?”
“Birazdan.”
“Ne kadar birazdan?”
“Alaz, saat tutup beni beklemeyeceksin herhâlde.”
“Baba, seçmeler saat birde!”
Telefonun diğer ucundan bir kahkaha yükseldi.
“Tamam, güzel kızım. Elimden geldiğince çabuk geleceğim.”
Telefon kapandığında yatağın üzerine uzandım.
En azından babam eve geliyordu.
Bu iyi bir şeydi.
Gerçi babamın annemle konuşunca ne diyeceğini bilmiyordum. Belki annemi ikna ederdi. Belki ikisi de karşıma geçip bana uzun bir konuşma yaparlardı. Belki de sonunda hep birlikte oturup bir karar verirdik.
Ama bildiğim bir şey vardı.
Mahmut Yerebatan, kızının hayallerini ciddiye alırdı.
Çünkü babam da bir zamanlar hayallerinin peşinden koşmuştu.
Hem de hiç kolay olmayan bir yolda.
Yıllar önce halterle ilgilenmeye başladığında çevresindeki herkes onun başarılı olacağına inanmamıştı. Ağır antrenmanlar, yorucu çalışmalar, kazanılan ve kaybedilen yarışmalar... Babam bütün bunların içinden geçerek adını duyurmuştu.
Onun eski fotoğraflarına bakmayı çok severdim. Geniş omuzları, güçlü kolları ve kendinden emin duruşuyla bambaşka biri gibi görünürdü. Şimdiki hâli de çok farklı değildi aslında. Hâlâ kaslıydı, hâlâ güçlüydü ve hâlâ spor yapmayı seviyordu.
Bazen onunla yan yana durduğumuzda insanların bize bakıp gülümsediğini fark ederdim.
Çünkü ben de babam gibi hareketliydim.
Yerimde uzun süre duramazdım. Bir yere gideceksem hızlı yürürdüm. Bir şey yapacaksam hemen başlamak isterdim. Babamın bana öğrettiği bazı hareketleri hâlâ kullanır, koşarken nefesimi ayarlamaya çalışırdım.
Bir de inatçılık meselesi vardı.
Annem bu huyumun nereden geldiğini anlamadığını söylerdi.
Oysa cevabı gayet açıktı.
Babam.
Mahmut Yerebatan.
Beni tanıyan herkes, babamla aramızdaki benzerlikleri kolayca fark edebilirdi. İkimiz de bir şeyi kafamıza koyduğumuzda sonuna kadar gitmek isterdik. İkimiz de mücadele etmeyi severdik. İkimiz de kolayca pes etmezdik.
Tek farkımız, babamın bunu daha sakin yapmasıydı.
Ben ise bazen sakin kalmayı unutuyordum.
Mesela şu anda olduğu gibi.
Saatime baktım.
On ikiye yaklaşıyordu.
Seçmelere yetişmek için hazırlanmalıydım. Zaten bütün eşyalarım hazırdı. Yine de ayağa kalkıp çantamı kontrol ettim. Kramponlarım oradaydı. Dizliklerim oradaydı. Su şişem de doluydu.
Çantanın fermuarını kapatıp kapının yanına koydum.
Sonra aynanın karşısına geçtim.
Üzerimde rahat bir tişört ve eşofman vardı. Saçlarımı topladım. Aynada kendime baktım.
“Alaz Yerebatan,” dedim kendi kendime. “Bugün ya seçmelere gideceksin ya da bu evde oturup bütün gün duvarları izleyeceksin.”
Bir saniye düşündüm.
“Duvarlar da pek konuşkan sayılmaz.”
Başımı salladım.
“Kesinlikle seçmelere gitmeliyim.”
Tam o sırada aşağıdan annemin sesi duyuldu.
“Alaz! Baban geldi!”
İşte şimdi işler değişiyordu.
Çantamı kaptığım gibi kapıya yöneldim.
Merdivenlerden inerken babamın sesini duydum. Annemle salonda konuşuyorlardı. Seslerinde henüz bir tartışma belirtisi yoktu. Bu, iyiye işaret olabilirdi.
Ya da fırtına öncesi sessizlikti.
İkisi de mümkündü.
Salona girdiğimde babam koltuğa oturmuş, ceketini yanına bırakmıştı. Üzerinde koyu renk bir tişört vardı. Kollarını iki yana açmış, beni görünce gülümsedi.
“Gel bakalım, benim küçük şampiyonum.”
Hiç düşünmeden yanına gittim.
Babam ayağa kalkıp bana sarıldı. Kollarının arasına girdiğimde çocukluğumdaki gibi güvende hissettim. Bazen dünyanın bütün sorunlarını çözebileceğine inanıyordum. Elbette bunun gerçek olmadığını biliyordum ama insanın babasına duyduğu güven biraz da böyle bir şeydi sanırım.
Başımı kaldırıp yüzüne baktım.
“Baba, beni kurtarmaya geldin, değil mi?”
Babam kaşlarını kaldırdı.
“Önce şu meseleyi bir dinleyelim bakalım. Belki de kurtarılması gereken kişi annen.”
Annem kollarını göğsünde birleştirdi.
“Bak, Mahmut. Ben sana söyleyeyim, kızın beni çıldırtmak üzere.”
Babam bana baktı.
Ben de ona baktım.
Sonra ikimiz aynı anda konuştuk.
“Ben bir şey yapmadım!”
Annem gözlerini kapattı.
Babam gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
Ben ise o an anladım ki seçmelere gitmekten daha zor bir şey varsa, o da annemle babamın karşısında kendimi savunmaktı.
“Mahmut, sen de yapma! Zaten bu kız yüzünden başım ağrıdı!” dedi annem.
Babam kaşlarını kaldırdı. “Perihan, kızımız yalnızca bir hayalinin peşinden gitmek istiyor. Bunda bu kadar büyütülecek ne var?”
“Sen anlamıyorsun, Mahmut! Ben onun iyiliğini düşünüyorum.”
“Ben düşünmüyor muyum?”
İkisinin tartışmasını izlerken içimden derin bir nefes aldım. Konu yine benim yüzümden uzayıp gidiyordu. Üstelik ben yalnızca futbol oynamak istiyordum. Sanki annemden dünyayı istemişim gibi davranıyordu.
“Anne, bak, senden tek istediğim seçmelere gitmeme izin vermen. Daha başlamadan neden vazgeçmemi istiyorsun?”
Annem bana döndü. “Çünkü sonradan üzülmeni istemiyorum, Alaz.”
“Üzülürsem de bu benim kararım olur. En azından denemiş olurum.”
Babam başını sallayarak beni destekledi. “Bence de bir şans vermeliyiz. Sonuçta seçmelere katılmak dünyanın sonu değil.”
Annem bir süre sessiz kaldı. Yüzünden ne düşündüğünü anlayamıyordum. Tam yeniden konuşmaya hazırlanırken elini kaldırdı.
“Peki, tamam.”
Gözlerim büyüdü. “Ne?”
“Seçmelere gidebilirsin dedim. Ama derslerini aksatmak yok, anladın mı?”
Sevinçten yerimde duramıyordum. “Tamam anne! Söz veriyorum!”
“Bir de sakatlanmamak için dikkatli olacaksın.”
“Olacağım!”
Annemin boynuna sarıldım. O da bana sarılınca yüzümdeki gülümseme daha da büyüdü.
“Teşekkür ederim anne!”
“Tamam, kızım. Hadi, biraz sakinleş artık.”
Babam gülerek başımı okşadı. “Daha seçmelere gitmeden şampiyon oldun galiba.”
“Baba, kıskanma. Senin zamanın geçti!”
Babam şaşkınlıkla ağzını açtı. Annemse kahkaha attı.
“Alaz, sen gerçekten hiç susmayacak mısın?”
“Susarım anne. Ama bugün değil!”