Bölüm 1

Sabah

“Kızım benim işim çıktı bak buralar sana emanet.” Dedi babam.

“Tamamdır baba sen merak etme o iş bende.” Diyerek elimi göğsüme vurdum.

Babam bana biraz şüpheli bakıyordu. Sanki daha ben bir şey yapmadan bütün restoranı dağıtacağımı biliyordu. Gerçi haksız da sayılmazdı. Geçen mutfakta yardım etmek istemiştim ve yanlışlıkla üç masanın siparişlerini birbirine karıştırmıştım. Ama bunlar ufak tefek şeylerdi. İnsan hata yaparak öğrenirdi. Ben de hala öğrenme aşamasındaydım.

“Bak senden tek istediğim işçileri kontrol etmen ve restorana güvenilir olmayan kimseyi sokma. Özellikle o Avni denen çocuk var ya bir restorana geldi internet hesabından her şeye indirim olduğunu paylaşmış zarar ettik.” Diyerek yanağımdan öptü.

Tam babama Avni'nin aslında o kadar da kötü biri olmadığını söyleyecektim ki kapı bir anda açıldı.

“Aşk olsun Mahmut amca. Hem ben sizi zarara değil yarara soktum, benim faydamla sevap da kazandınız. Bir sürü fakir gelip karınlarını doyurdu.”

Bizim yanımıza yaklaşan Avni'ydi. Kendisinin yapısı zaten hep böyleydi. Her zaman etrafındaki kişileri güldürmek için uğraşırdı. Yani özet olarak kendisi biraz değil bayağı deli. Bazen gerçekten kendisinin bu dünyaya yanlışlıkla gönderildiğini düşünüyordum. Çünkü normal bir insanın aklına onun yaptıklarının yarısı bile gelmezdi.

Babam Avni'ye bakıp derin bir nefes aldı.

“Avni oğlum senin yüzünden geçen gün zarar ettik.”

“Mahmut amca ama bakın ne güzel müşteriler geldi. Hatta birisi beni çok sevdi, giderken sarıldı.”

“Evet çünkü ona yanlışlıkla iki porsiyon yemek vermişsin.”

Avni bir an düşündü. Sonra omuz silkti.

“Sevgi karşılıklı olunca güzel Mahmut amca.”

Babamın yüzündeki ifadeyi görünce gülmemek için kendimi zor tuttum. Avni ise hiçbir şey olmamış gibi masanın kenarına oturmuştu. Bir anda ayağı kayınca kendisini yerde buldu. Babam hemen yanına gidip onu kaldırmaya çalıştı.

“Avni kalk oğlum ne yerde yatıyorsun. Gören deli sanacak.”

Avni bu sefer ah diye bağırıp elini kalbine götürmüş iki büklüm olmuştu. Sanki gerçekten bir şey olmuş gibi yüzünü buruşturuyordu.

“Ah, kalbim.”

Babam şaşkınlıkla ona bakıyordu. Ben ise artık bu çocuğun ne yapacağını merak etmeye başlamıştım.

“Avni ne oldu oğlum?”

“Mahmut amca beni hiç sevmiyorsun. Bütün gece bunu düşündüm.”

Babam elini alnına götürdü. Ben de daha fazla dayanamayarak yanlarına gittim.

“Avni eğer kalkmazsan sana sahte deli raporu düzenlettirip koçun Ilgar'a o raporu gösterir, takımdan atılmanı sağlarım!” Dediğim an sütten çıkmış ak kaşığa döndü.

Bir anda ayağa kalkıp üstünü başını düzeltti. Az önce kalbi kırılan çocuk gitmiş yerine asker gibi duran bir Avni gelmişti.

“Tamam kalktım. Ama sana hala kırgınım Mahmut amca.”

Babam ona bakıp başını iki yana salladı. Ben de Avni'nin kolundan tutup onu restoranın en kuytu köşesine doğru sürüklemeye başladım. Çünkü bu şekilde devam ederse babam evden çıkamadan sinir krizi geçirecekti.

En sonunda köşeye geldiğimizde Avni'yi bıraktım.

“Avni eğer bugün benimle burada kalmak istiyorsan babamın yanında düzgün davranacaksın. Tamam mı?”

“Emredersiniz.” Diyerek asker duruşu yaptı.

“Bir de bir daha yere yatıp kalbim kırıldı falan demek yok.”

Avni başını salladı.

“Peki kalbim gerçekten kırılırsa?”

“Avni!”

“Tamam sustum.”

“Şimdi derhal babamın yanına. Düş önüme.”

Babamın yanına geldiğimizde babam çoktan hazırlanmış kapının önünde bizi bekliyordu. Bizi yan yana görünce kaşlarını kaldırdı.

“Bu da mı yanında kalacak?”

“Evet, hem onun ne zararı var baksana ne kadar tatlış bir şey.” Diyerek Avni'nin yanağını sıktım.

Avni de yanaklarını şişirip masum masum babama baktı. Babamın yüzündeki ifadeyi görmeniz gerekiyordu. Bence o an hayatını sorguluyordu. Kendi kendine nerede hata yaptığını düşünüyordu ama cevabı bulamayacaktı. Çünkü bu sorunun cevabı Avni'ydi.

Babam tam hayır demek üzereyken onu susturdum.

“Baba bak benim yarın seçmelerim var eğer bana moral olsun istiyorsan onun burada kalmasına izin vereceksin.”

Babam bir süre bana baktı. Sonra iç çekerek elindeki kağıdı uzattı.

“Tamam ama birkaç şartım var. Bir, buraları dağıtmayacaksınız. İki, bu kağıda görevler yazdım onları yapacaksınız. Üç, Cedi'yi de çağıracaksınız size göz kulak olsun. Anlaşıldı mı?”

“Emredersiniz komutanım.” Dedik Avni ile aynı anda.

Babam başını sallayıp yanağımdan öptü.

“Haydi ben biraz geç gelebilirim saat dokuz oluncaya kadar restoranı kapatırsınız.”

“Tamam baba merak etme.”

“Ha bir de bak akşam eve gelmeden önce burayı kontrol edeceğim. Tertemiz olsun buralar. Şimdiden söylüyorum.”

“Tamam merak etme buralar her zamankinden daha temiz olacak.”

Amacım babamı rahatlatmaktı. Ve merak etmeyin günah söylemenin yalan olduğunu biliyorum. Hihihi.

Babam sonunda çıktıktan sonra Avni ile birbirimize baktık. Birkaç saniye boyunca sessiz kaldık. Sonra Avni elindeki görev kağıdını açtı.

“Yuh, Mahmut amca bize yapılacaklar listesi değil hayatımızın anlamını vermiş.”

Kağıdı elinden alıp okumaya başladım. Yerler silinecek, masalar temizlenecek, camlar kontrol edilecek, mutfak düzenlenecek ve daha bir sürü şey vardı. Babam resmen bütün restoranı bize bırakmıştı.

Avni kağıda tekrar baktı.

“Ben bir şey sorabilir miyim?”

“Ne?”

“Biz bugün burada çalışmaya mı geldik yoksa askere mi yazıldık?”

Ona bakıp güldüm.

“Avni daha başlamadan şikayet etmeye başladın.”

“Ben şikayet etmiyorum. Sadece haklarımı öğreniyorum.”

Kağıdı tekrar eline alıp görevleri okumaya başladı. Birkaç saniye sonra yüzü değişti.

“Bir dakika. Burada yerleri silmek yazıyor.”

“Evet?”

“Benim ayakkabılarım yeni.”

Başımı ellerimin arasına aldım. Daha sabahın dokuzuydu ve ben şimdiden yorulmuştum.

Öğlen

Saat on bire doğru Cedi de restorana geldi. Onu kapıda görür görmez yanına koştum. Vallahi iyi ki onu çağırmıştık. Çünkü Avni ile yalnız kalsaydım akşama kadar restoranı temizlemek yerine birbirimizi güldürmekle uğraşacaktık.

“Cedi iyi ki geldin.” Diyerek ona sarıldım.

Cedi bana şüpheyle baktı.

“Ne yaptınız?”

“Daha hiçbir şey yapmadık.”

“Sen böyle dediğine göre kesin bir şey yaptınız.”

Cedi'ye baktım. Bazen bu çocuğun beni benden daha iyi tanıdığını düşünüyordum. İnsan hiç mi yanılmazdı?

Avni ise çoktan eline bezi almış yerleri silmeye başlamıştı. Ama yerleri silmek yerine bezi ayağının altında gezdiriyordu. Cedi bir süre onu izledi. Sonra yanına gidip bezini elinden aldı ve nasıl yapması gerektiğini gösterdi.

“Avni bezi yere bastırıp sileceksin. Böyle değil.”

Avni dikkatle onu izledi. Ardından bezi tekrar eline aldı ve Cedi'nin gösterdiği gibi yapmaya başladı. İlk birkaç dakika her şey yolundaydı. Ben de kenarda oturmuş onları izliyordum.

Sonra Cedi bir anda durup yerdeki bir noktayı gösterdi.

“Şurayı da sil. Leke kalmış.”

Avni yere baktı. Sonra tekrar Cedi'ye döndü.

“Abi vallahi orayı sildim.”

“E ben de hala leke var diyorum.”

“Cedi abi senin gözlerin çok iyi görüyor maşallah. Bence sen basketbolu bırakıp dedektif olmalısın.”

Bunu duyduğum an kahkaha atmaya başladım. Cedi bana dönüp susmamı işaret etti ama bu hareketi beni daha da güldürdü. Avni ise benim güldüğümü görünce iyice havaya girmişti. Zaten bu çocuğun en büyük sorunu da buydu. Birisi güldü mü kendisini dünyanın en komik insanı sanıyordu.

Cedi en sonunda bezi Avni'nin elinden alıp yerdeki lekeyi kendisi sildi. Avni de ellerini beline koyup onu izliyordu. Sanki işi yapan kendisiymiş gibi bir de başını sallayıp onaylıyordu.

“İşte böyle abi. Biraz daha bastırman lazım.”

Cedi yavaşça başını kaldırıp ona baktı. Avni'nin yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. Ben ise artık dayanamayarak sandalyeye kapandım. Vallahi bu ikisi beni öldürecekti.

“Avni yerleri sil. Bak Mahmut amca saat başı benden senin fotoğrafını istiyor. Eğer düzgün durmuyorsan bir daha bu restorana giremeyeceksin. Ama bak daha sert, mesela sen oraları silmişsin ama bak hala ben leke görüyorum.” Dedi Cedi.

Avni tekrar işine döndü. Ben de kenarda oturmuş onu izliyordum.

“Vallahi iyi ki seni çağırtmış babam. Yoksa benim bu Avni ile işim işti.” Diyerek Cedi'yi alnından öptüm.

Avni yanımıza gelerek Cedi'ye “Oldu mu?” diye sordu.

Cedi ile orada bir kahkaha patlattık. Avni ise neye güldüğümüzü anlamamış gibi ikimize bakıyordu. Sonra ellerini beline koyup bizi susturmaya çalıştı. Ama biz bin yıldır gülmeyen birisi gibi kahkaha atıyorduk.

Benim krizim asla durmazdı. Hatta rekorum üç duraksama ile yirmi dakika. İnternetten baktığımda gülme krizine giren bir insanın ortalama gülme süresi iki ila beş dakika arasındaydı. Bence rekorlar kitabına girmem lazım.

Benim aksime Cedi'nin krize girmesi çok az görülürdü. Cedi aslında hani ağır başlı dediğimiz, o ortamı ayakta tutan o abi var ya, işte tam olarak oydu. Ama bugün Avni sayesinde o da kendisini tutamıyordu.

Cedi'nin krizi benden önce bittiği için beni kolumdan çekiştiriyordu. Avni ise kenardan müşterilere bir şeyler anlatmaya çalışıyordu. İkisinin bu şaşkın hallerini görünce gülmem daha da arttı.

Krizim bittiğinde Avni kolundaki saate bakıyordu.

“Yuh, çüş, maşallah.”

“Ne oldu?”

“Bu kız on dakikadır gülüyor.” Duraksadı ve benim yaşlı gözlerime baktı. “Gülmüş mü ağlamış mı belli değil.” Diye haykırdı.

“O çok bir şey değilmiş ya. Benim asıl rekorum yirmi dakika.” Dediğimde Cedi dışında Avni yuh diye bağırmıştı.

Avni, Cedi'nin düz yüz ifadesine bakarak “Sen niye şaşırmıyorsun? Lan yoksa benim bilmediğim şeyler mi var?” Diye sordu.

“Yok Avni sadece o rekor anına ben de şahitlik olmuştum.” Dedi Cedi.

Avni bir süre ikimize baktı. Sonra başını iki yana salladı.

“Ben sizin arkadaşlığınızı anlamıyorum. İnsan hiç mi normal olmaz?”

Bunu söyleyen kişinin Avni olması beni tekrar güldürmeye yetmişti. Çünkü aramızdaki en normal insanın kendisi olduğunu düşünüyordu.

Biraz sonra başım ağrımaya başladı. Gülmekten karnım ağrıyordu ve gözlerimden yaşlar akmıştı. Başımı tutup sandalyeye oturdum.

“Ya tamam neyse ne. Benim başım çok ağrıyor siz gidin ben de geliyorum.” Diyerek onları kovdum.

Cedi bana su getirmek için mutfağa giderken Avni hala gülüyordu. Bir ara yanıma gelip yüzüme dikkatle baktı.

“İyi misin?”

“İyiyim Avni. Sadece biraz sessiz kalmak istiyorum.”

Avni başını salladı. Sonra birkaç saniye düşündü ve elini omzuma koydu.

“Tamam. Ben de sessiz kalacağım.”

İlk defa mantıklı bir şey söylemişti. İçimden kendisini tebrik ettim.

Aradan üç saniye geçti.

“Peki yirmi dakika gülmek için ne yapıyorsun?”

Başımı kaldırıp ona baktım.

“AVNİ!”

Cedi mutfaktan sesimizi duyunca elinde suyla geri geldi. Beni tekrar gülmeye başlarken görünce bir süre durdu. Sonra suyu masaya bırakıp Avni'yi kolundan tuttu.

“Sen gel benimle.”

“Niye abi?”

“Biraz temizlik yapacaksın.”

“Ben zaten temizlik yapıyorum!”

“Daha fazla yapacaksın.”

Avni itiraz ede ede onunla giderken ben arkasından bakıp tekrar gülmeye başladım. Gerçekten bu ikisiyle bir gün geçirmek insanın bütün enerjisini alıyordu.

Ama daha gün bitmemişti.

Saat daha öğlendi ve akşam dokuzda restoranı kapatmamız gerekiyordu. Üstelik babam geldiğinde her yeri kontrol edecekti.

O yüzden bir süre dinlendikten sonra ayağa kalkıp işlerin başına geçtim. Avni'ye de tekrar görevlerini hatırlattım. Cedi zaten kendi kendine bütün işleri kontrol ediyordu.

Bir süre her şey normal gitti. En azından ben öyle sanıyordum.

Ta ki Avni'nin mutfaktan elinde kocaman bir tabakla çıktığını görene kadar.

“Avni elindeki ne?”

Avni bana döndü.

“Yemek.”

“Onu görüyorum. Ne yapıyorsun onunla?”

“Acıktım.”

“Peki o tabak neden bu kadar dolu?”

Avni tabağa baktı. Sonra bana döndü.

“Büyüme çağındayım.”

Artık söyleyecek hiçbir şeyim kalmamıştı. Sadece derin bir nefes aldım ve Cedi'ye seslendim.

“CEDİİİ!”

Cedi uzaktan bağırdı.

“NE OLDU?”

“AVNİ YEMEK YİYOR!”

Cedi birkaç saniye sonra yanımıza geldi. Avni ise çoktan sandalyeye oturmuş yemeğini yemeye başlamıştı.

Cedi tabağa baktı.

“Bu kimin siparişi?”

Avni çatalını ağzına götürüp düşündü.

“Bilmiyorum.”

“Nasıl bilmiyorsun?”

“Ben gelmeden önce buradaydı.”

Cedi gözlerini kapattı. Ben de masaya tutundum.

Çünkü Avni'nin elindeki tabak, mutfaktan biraz önce çıkan bir müşterinin siparişiydi.

Ve o sırada kapı açıldı.

Müşteri içeri girip masasına doğru baktı. Sonra boş masayı görünce şaşkınlıkla bize döndü.

“Benim köftem nerede?”

Avni çatalını yavaşça tabağa bıraktı.

Cedi bana baktı.

Ben Cedi'ye baktım.

Sonra ikimiz de Avni'ye döndük.

Avni ise ağzındaki lokmayı bitirip çok sakin bir şekilde konuştu.

“Sanırım yanlışlıkla ben yemişim.”

İşte o an bütün günün en büyük hatasını yaptığımı anladım.

Ben bu çocuğu neden burada bırakmıştım?

Müşteri şaşkınlıkla Avni'ye bakıyordu. Avni ise sanki dünyanın en normal şeyini yapmış gibi tabağını kenara çekmişti. Cedi hemen müşterinin yanına gidip özür diledi ve mutfağa yeni bir sipariş hazırlanmasını söyledi. Ben de Avni'yi kolundan tutup mutfağın diğer tarafına çektim. Vallahi bu çocuğun yaptıklarına artık şaşırmıyordum ama bir gün beni babama rezil etmeden duramayacağını da biliyordum.

“Avni sen kafayı mı yedin? O müşterinin yemeğiydi!”

“Ya ben de nereden bileyim? Tabak masanın üstündeydi.”

“Avni bütün tabaklar masanın üstünde zaten!”

“E o zaman niye benim yemeğim olmadığını söylemediler?”

Bir süre yüzüne baktım. Sonra başımı ellerimin arasına aldım. Bununla tartışmak gerçekten duvara konuşmaktan daha zordu. Çünkü duvar en azından cevap vermiyordu.

Cedi yanımıza geldiğinde Avni hemen ona döndü. “Abi bak şimdi beni yanlış anlama. Ben sadece yemeklerin kalitesini kontrol ediyordum.” Dedi. Cedi'nin yüzündeki ifadeyi görünce bir adım geri çekildi. “Hem Mahmut amca da bana güvenilir olmayan kimseyi içeri sokmayın demişti. Ben içerideki yemeğe güvendim.”

Bu sefer kendimi tutamadım. Kahkaha atmaya başladım. Cedi bana bakıp gözlerini devirdi ama onun da dudaklarının kenarı kıpırdıyordu. Avni ise ikimizin güldüğünü görünce yaptığı şeyin komik olduğunu sanıp gülmeye başladı. Sonunda müşterinin yemeği yeniden hazırlanıp masasına götürüldü. Avni'ye de mutfaktan bir daha izinsiz yemek almaması gerektiğini söyledik. Tabii ne kadar işe yaradığı tartışılırdı.

Saat dört gibi işler biraz sakinleşmişti. Ben kasanın arkasında oturmuş yarınki seçmelerimi düşünüyordum. Aslında heyecanlıydım ama bunu kimseye söylemek istemiyordum. Ya başarısız olursam diye düşünüyordum. Tam o sırada Avni yanıma oturdu ve elindeki elmayı masaya bıraktı.

“Ne düşünüyorsun?”

“Hiç.”

“Kesin yarınki seçmelerini düşünüyorsun.”

Ona şaşkınlıkla baktım. İlk defa doğru bir şey söylemişti. Başımı salladım. Avni elmayı eline alıp bir ısırık aldıktan sonra bana döndü. “Bak bence kesin kazanacaksın. Kazanamazsan da üzülme. En kötü ihtimalle biz sana kendi takımımızı kurarız.”

“Avni bizim takımımız yok ki.”

“Olur. Ben başkan olurum, Cedi kaptan olur, sen de takımın yıldızı olursun.”

“Peki sen ne yapacaksın?”

Avni hiç düşünmeden cevap verdi. “Ben de takıma moral veririm.”

Tam o sırada Cedi yanımızdan geçiyordu. Avni'nin söylediklerini duyunca durdu ve ona baktı. “Sen takıma girersen takımın morali bozulur.” Dedi. Sonra hiçbir şey olmamış gibi yürümeye devam etti. Ben yine gülmeye başladım. Avni ise arkasından bakıp elindeki elmayı ona doğru kaldırdı.

“Bir gün çok pişman olacaksın Cedi!”

Cedi arkasını dönmeden elini salladı. Avni'nin suratını görmeniz gerekiyordu. Sanki hayatında ilk defa ihanete uğramıştı. Elmayı masaya bırakıp kollarını bağladı. Ben de ona bakarak gülüyordum. Bazen Avni'ye acıyordum ama sonra aklıma yaptığı şeyler geliyordu ve acımam hemen geçiyordu.

Bir süre sonra Cedi bütün çalışanların işlerini kontrol edip yanıma geldi. Babamın akşam geleceğini bildiği için her şeyin eksiksiz olmasını istiyordu. Ben de ona yardım etmeye başladım. Masaları kontrol ettik, mutfaktaki eksikleri tamamladık ve çöpleri çıkardık. Avni'yi de camları silmekle görevlendirdik. İlk başta gayet güzel çalışıyordu. Hatta uzaktan bakınca işini ciddiye aldığını bile düşünebilirdiniz.

Tabii yakınına gidene kadar.

Çünkü Avni camı silmek yerine kendi yansımasına bakıp saçlarını düzeltiyordu. Bir ara elindeki bezi mikrofon gibi tutup şarkı söylemeye başladı. Ben onu görünce olduğum yerde durdum. Cedi de arkamdan gelip neye baktığımı görünce derin bir nefes aldı. İkimiz de bir süre ses çıkarmadan onu izledik. Avni ise bizim geldiğimizi fark etmemişti bile.

En sonunda Cedi boğazını temizledi. Avni irkilip elindeki bezi cama bastırdı. Sonra bize dönüp hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi. “Camları parlatıyorum abi. Hem temizlik hem müzik. Çok yönlü bir insanım.”

Cedi bezi elinden aldı ve camı gösterdi. Camın yarısı hala kirliydi. Diğer yarısında ise Avni'nin yüzünden kalan kocaman bir iz vardı. Ben bunu görünce yeniden gülmeye başladım. Avni cama bakıp başını salladı. “Bence bu sanat eseri oldu. İnsanlar bakınca kendilerini görebilirler.”

Cedi onu tekrar işe gönderdi. Ben ise gülmekten dolayı bir süre yardım edemedim. Sonra hep birlikte işleri toparlamaya devam ettik. Saat altıya geliyordu ve restoran yeniden kalabalıklaşmaya başlamıştı. Bu yüzden Avni'yi gözümüzün önünden ayırmamaya karar verdik. Çünkü bu çocuğu beş dakika yalnız bıraksak aklına mutlaka bir şey geliyordu.

Akşam yediye doğru mutfaktan gelen sesleri duyunca hepimiz oraya döndük. Bir çalışan Avni'ye bir şey anlatıyor, Avni ise elindeki kağıda dikkatle bakıyordu. Yanlarına gittiğimde kağıdın üzerinde yeni bir menü olduğunu gördüm. Bir an gözlerimi kapattım. Yine ne yapmıştı acaba?

Kağıdı elinden aldım. Üzerinde kendi uydurduğu yemek isimleri yazıyordu. Duygusal pilav, mutlu ayran, ağlayan çorba ve daha önce hiç duymadığım birkaç şey daha vardı. Cedi de yanıma gelip kağıda baktı. Bir süre sessiz kaldıktan sonra Avni'ye döndü.

“Sen bunları gerçekten müşterilere mi söyledin?”

Avni gururla başını salladı. “Evet abi. İnsanlar artık sıradan yemek isimlerinden sıkılmış. Biraz yenilik lazım.”

Cedi kağıdı elimden aldı ve Avni'ye geri verdi. “Git yerleri sil.”

Avni kağıdı alıp uzaklaşırken hala kendi menüsünün ne kadar güzel olduğunu anlatıyordu. Ben ise Cedi'ye bakıp gülmeye başladım. Cedi sadece başını salladı. Bence o da artık Avni'yi anlamaya çalışmaktan vazgeçmişti.

Saat sekize geldiğinde restoranın yoğunluğu azalmaya başladı. Hepimiz yorgun düşmüştük. Ben sandalyeye oturup ayaklarımı dinlendirirken Cedi son kontrol listesini hazırlıyordu. Avni ise bir köşede oturmuş telefonuyla uğraşıyordu. Bu kadar sessiz olması beni şüphelendirmişti. Çünkü Avni sessizse ya uyuyordur ya da kesinlikle yapmaması gereken bir şey yapıyordur.

Yanına gidip telefonuna baktım. Bir şeyler yazıyordu. Beni görünce telefonu hemen arkasına sakladı. Ben de şüpheyle gözlerimi kıstım. Ne yaptığını sordum ama bana hiçbir şey olmadığını söyledi. Tabii ki inanmadım. Telefonunu almak için elimi uzattığımda benden uzaklaşıp restoranın diğer tarafına kaçtı. Cedi de sesimizi duyup yanımıza geldi.

En sonunda Avni telefonu bize göstermek zorunda kaldı. İnternet hesabından restoranın fotoğrafını paylaşmıştı. Fotoğrafın altına da akşam dokuzda kapanış partisi yapılacağını yazmıştı. Üstelik herkesi davet etmişti. Bir süre ekrana baktım. Sonra yavaşça başımı kaldırıp Avni'ye döndüm.

“Avni sen ne yaptın?”

Avni bana baktı. “Reklam yaptım.”

Cedi telefonu elinden alıp paylaşımı silmeye çalışırken ben gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Çünkü babamın bunu görmesi halinde hepimizin başı belaya girecekti. Avni ise hala kendisini savunuyordu. Ona göre bu paylaşım sayesinde restoran daha çok tanınacaktı. Ben de ona restoranın tanınmasıyla babamın bizi evlatlıktan reddetmesi arasında ince bir çizgi olduğunu anlatmaya çalışıyordum.

Saat sekiz buçuğa geldiğinde sonunda paylaşımı sildik. Restorandaki son müşteriler de çıkınca kapıları kapatmaya hazırlandık. Cedi bütün masaları kontrol etti, ben kasayı düzenledim ve Avni'ye son kez yerleri silmesini söyledim. Bu sefer gerçekten düzgün çalışıyordu. En azından uzaktan öyle görünüyordu.

Saat dokuza yaklaşırken restoranı kapattık. Sandalyeleri masaların üzerine kaldırdık, ışıkların bir kısmını kapattık ve son çöpleri dışarı çıkardık. Sonunda hepimiz derin bir nefes aldık. Bütün günün ardından her şeyin yolunda gitmiş olması beni şaşırtmıştı. Babam geldiğinde restoranı temiz görecekti ve belki de bu sefer bize kızmayacaktı.

Tam bunu düşünürken Avni'nin telefonu eline aldığını gördüm. Yüzündeki gülümsemeyi görünce içime kötü bir his doğdu. Cedi de onu fark etmişti ama artık hepimiz çok yorulmuştuk. Avni telefonu hoparlöre bağladı ve bir anda restoranın içinde müzik çalmaya başladı.

Seni Yerler.

Önce ne olduğunu anlayamadım. Sonra Avni'nin müziğin ritmine göre dans etmeye başladığını gördüm. Cedi olduğu yerde donup kalmıştı. Ben ise Avni'nin hareketlerini görünce gülmeye başladım. Çünkü bu çocuk dans etmiyordu, resmen kendi ayaklarıyla kavga ediyordu.

Avni beni de dans etmeye çağırdı. Ben önce kabul etmedim ama müzik devam ettikçe kendimi tutamadım. Birkaç hareket yapmaya başladım. Cedi ise ikimizi izleyip başını iki yana sallıyordu. Ona da gelmesini söyledik ama kesinlikle kabul etmedi. Zaten Cedi'nin dans ettiğini hayal etmek bile beni güldürmeye yetiyordu.

Avni bu sefer Cedi'nin yanına gidip elinden tuttu. Cedi kurtulmaya çalışırken Avni onu ortaya çekti. Tam o sırada Cedi'nin ayağı sandalyeye takıldı ve dengesini kaybetti. Neyse ki düşmedi ama o anki yüz ifadesini görünce gülmekten iki büklüm oldum. Avni ise bunu bilerek yaptığını söyleyip kendisiyle gurur duyuyordu.

Müzik hala çalıyordu. Ben bir yandan gülüyor bir yandan dans etmeye çalışıyordum. Avni de kendisini sahnede sanıyordu. Cedi ise sonunda pes edip bir köşeye oturmuştu. Bize bakarken yüzünde öyle bir ifade vardı ki sanki hayatındaki bütün kararları yeniden gözden geçiriyordu.

Tam o sırada kapının dışından bir araba sesi geldi. Üçümüz de bir anda durduk. Çünkü o arabayı tanıyordum. Babamın arabasıydı.

Müzik hala son ses çalıyordu.

Avni panikle telefonuna uzandı ama yanlışlıkla sesi daha da açtı. Cedi hemen telefonu elinden almaya çalıştı. Ben ise ne yapacağımı bilemiyordum. Babamın kapıya doğru geldiğini görünce ikisine de müziği kapatmalarını söyledim. Ama artık çok geçti.

Kapı açıldı ve babam içeri girdi.

Önce bize baktı. Sonra masaların üzerindeki sandalyelere, ardından da ortada dans etmeye hazırlanırken yakalanmış Avni'ye baktı. Bir süre hiç konuşmadı. Biz de olduğumuz yerde öylece kaldık.

Sonunda babam derin bir nefes aldı.

“Ben şimdi neye şahit oldum?”

Avni hemen öne çıktı. Ben onun yine saçma bir şey söyleyeceğini biliyordum ama bu kadarını beklemiyordum.

“Mahmut amca biz sadece iş stresini atıyorduk.”

Cedi başını ellerinin arasına aldı. Ben ise dudaklarımı ısırarak gülmemeye çalışıyordum. Çünkü Avni'nin bunu söylerken hala dans hareketleri yapıyor olması beni bitirmişti.

Babam önce Avni'ye sonra bana baktı. Sonra restoranın temiz olup olmadığını kontrol etmek için yürümeye başladı. Biz de arkasından sessizce ilerledik. İçimden dua ediyordum ki en azından temizlik konusunda bize kızmasın.

Babam bütün masaları kontrol etti, mutfağa baktı ve son olarak zemini inceledi. Sonunda bize döndü.

“Buralar temiz olmuş.”

Üçümüz de rahat bir nefes aldık. Ama babam parmağını kaldırınca yeniden gerildik.

“Bir daha restoranın içinde böyle bir şey görürsem hepiniz benimle konuşacaksınız.”

Avni başını salladı. Ben de hemen babama yarınki seçmelerim olduğunu hatırlattım. Babam yanıma gelip yanağımdan öptü ve erken yatmamı söyledi. Sonra kapıya yöneldi.

Tam çıkarken durup Avni'ye döndü.

“Bir de şu internet hesabından bir daha izinsiz paylaşım yapma.”

Avni'nin yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu. Demek babam paylaşımı da görmüştü. Ben başımı eğip gülmemeye çalışırken Cedi çoktan kapıya yönelmişti.

Babam gittikten sonra üçümüz bir süre sessiz kaldık. Sonra Avni bana dönüp gayet ciddi bir şekilde bugün iyi iş çıkardığımızı söyledi. Cedi buna karşılık sadece başını salladı. Ben ise yeniden gülmeye başladım.

Çünkü ertesi gün seçmelerim vardı ve ben dinlenmem gerekiyordu. Ama bugün yaşadıklarımızı düşündükçe gülmeden duramıyordum.

Avni telefonunu cebine koyup kapıya doğru yürüdü. Tam çıkarken arkasını dönüp yarın yine bir kapanış partisi yapabileceğimizi söyledi.

Cedi hiç düşünmeden dışarı çıktı.

Ben de Avni'nin kolundan tutup onu kapıya doğru sürüklemeye başladım. Artık tek istediğim eve gidip uyumaktı.