3. Bölüm

Kayseri’nin ayazı, insanın sadece tenini değil, geçmişini de dondururdu. Sığınaktan çıkıp Asri Mezarlık’a giden o yokuşu tırmanırken, aldığım her nefes göğsüme bir bıçak gibi batıyordu. Bugün 11 Ekim’di. Benim için annemin acısının, kardeşim Atlas’ın doğumunun günüydü; Karan içinse annesinin ölümünün ve kendi lanetli doğum gününün tarihi. Kader bizi aynı günün karasıyla boyamıştı.
Mezarlığın demir kapısından içeri girdiğimde kar hızını artırmıştı. Bembeyaz örtünün üzerinde sadece birkaç taze ayak izi vardı. Adımlarım beni doğrudan annemin mezarına götürdü. Tam oraya ulaşmıştım ki, birkaç metre ötedeki mezarın başında dikilen o tanıdık silueti gördüm.
Karan.
Siyah kabanının yakalarını kaldırmış, elleri cebinde, annesi Lale amcanın mezar taşına bakıyordu. O kadar hareketsizdi ki, üzerine yağan karlar olmasa bir heykel sanabilirdiniz. Karan amca hiç ağlamazdı, oğlu da ağlamıyordu. Dokuz ayda oluşan o ela gözler, 5 saniyede sulanmasın diye yemin etmiş gibiydi.
Yavaşça yaklaştım. Kar botlarımın çıkardığı sesle başını hafifçe yana çevirdi. Göz göze geldik. O gözlerde ne bir özlem ne de eski bir dostun sıcaklığı vardı; sadece saf, katıksız bir öfke.
"Beni mi takip ediyorsun Berrak?" dedi, sesi mezarlığın sessizliğinde yankılanarak.
"Seni takip edeceğime bir kurdun peşinden giderdim daha iyi," dedim, sesimi güçlü tutmaya çalışarak. Yanındaki mezarı işaret ettim. "Annem burada yatıyor. Unuttun galiba, onlar arkadaştı."
Karan acı bir gülüşle bana doğru döndü. Aramızdaki mesafe kapandığında, dün gece sığınak çıkışında Ali’yi kovarken yaydığı o tehlikeli enerjiyi yeniden hissettim.
"Arkadaştılar, evet. Ta ki senin ailen bizim hayatımızı mahvedene kadar," dedi alçak ama sert bir sesle. "Senin o baban yüzünden benim annem öldü Berrak. Şimdi karşıma geçmiş, aynı toprağın başında masum rolü oynama."
Sözleri kalbime saplanan bir kıymık gibiydi. "Babam öldü Karan! Üç yıl oldu. Hala ölülerin arkasından düşmanlık mı güdeceksin?"
"Benim düşmanlığım ölülere değil," dedi, gözlerini gözlerime dikerek. "Yaşayanlara. Ali denen o pisliğin neden senin peşinde olduğunu biliyorum. Babandan kalan o pis mirasın ortasındasın ve ben Kayseri’de kaldığım sürece benim de huzurumu kaçıracaksın."
"Sana ihtiyacım olduğunu kim söyledi?" diye tısladım. "Çek git İstanbul’una o zaman!"
"Gideceğim zaten. Ama önce yapmam gereken bir görev var." Yaklaştı, eğilerek kulağıma fısıldadı. "Ve dua et, o zamana kadar karşıma çıkma. Çünkü sana her baktığımda, elimden alınan çocukluğumu görüyorum."
Arkasını dönüp karların içinde hızla uzaklaştı. Arkasından bakarken nefesimin daraldığını hissettim ama kendimi sıktım. Ağlamayacaktım. Ben 8 buçuk yaşında bıçaklandığında bile ağlamamış kızdım.Ertesi gün, Kayseri Şehir Hastanesi’nin koridorları her zamanki gibi kalabalık ve kasvetliydi. Anneanemin zoruyla, bitmek bilmeyen halsizliğim ve göğüs sıkışmalarım için kontrol sırası bekliyordum. Hastanenin acil servis ve poliklinik binası tıklım tıklımdı.
"3. Blok, 4 numaralı oda," dedi danışmadaki hemşire yüzüme bile bakmadan.
Merdivenleri çıkıp tabelaları takip ettim. 3. Blok daha çok acil müdahale ve nöbetçi doktorların bulunduğu, karmaşanın en yoğun olduğu yerdi. Koridorda yeşil önlüklü doktorlar ve sedyeler koşturuyordu. 4 numaralı odanın önüne gelip kapıyı tıkladım ve içeri girdim.
Masanın arkasında, üzerinde beyaz önlüğüyle evrakları inceleyen doktor başını kaldırdı.
Ela gözler. Siyah saçlar.
Karan, elindeki kalemi yavaşça masaya bıraktı. Göğsündeki yaka kartında 'Dr. Karan Şanlı' yazıyordu. Bugün 3. Blok'ta nöbetçiydi ve kader, kaçmaya çalıştıkça bizi birbirimizin kucağına itiyordu.
"Şikayetiniz nedir?" dedi, sanki dün mezarlıkta beni tehdit eden o adam değilmiş gibi profesyonel, buz gibi bir ses tonuyla.
"Ben... başka bir doktora görüneceğim," deyip kapıya yöneldim.

Tek günde 3 bölümm. zaten yazmıştım editleyip size postaladımmm🥳 haftasonu aktif olabileceğim 16 ekime kadar ama sonra her gün💅💨 Hatta 4. Bölüm de hazırt biliyor musunuz? Ama ona birkaç şey ekleyip paylaşırım birazdann❄️✨