2.bölüm

“Berrak?” Geri geri adımlamaya başladım. Aramızda bir yaş vardı, 790 kilometre. 20 yıl boyunca. 1 yaşında olmama rağmen karan ı az çok hatırlıyordum. Siyah saçlarını,ela gözlerini. Arkamdan atlas geldi. “Ablaaa yemek hazır!” Karan şok içinde kalmıştı. “Atlas sen içeri git ben aç değilim tamam mı?” Atlas bana baktı. “Peki bu ab-“ “sen içeri geç Ablacığım” Atlas başını salladı. Kar yağıyordu. Ben berrak. 8 yaşında kaçırılan, tehditlerle dolu bir çocukluğu olan, daha 8 buçuk yaşındayken bıçaklanan, doğum gününde babası ölen kız. Ben berrak, 2 yaşımdayken abla olan,kardeşimin tüm sorumluluğunu annemin acısıyla yanan babam yüzünden üstlenmiş bir kız. “Bu zamana kadar neredeydin?” Cevabımı vermekten kaçınmadım.Zaman, insanı unuttuğu yerden vurmayı çok iyi bilirdi. 20 yıl önce bugün, İstanbul'da bir sitenin kapısında annesiz kaldığı gün başlamıştı Karan’ın karanlığı. Şimdi ise 790 kilometre ötede, Erciyes'in ayazının insanı diri diri yuttuğu Kayseri'de, o karanlığın tam kalbindeydi.
"Burada Karan," dedim, sesimdeki o lanet titremeyi gizlemeye çalışarak. "Asıl sen neredeydin?"
Karan’ın ela gözleri, kar tanelerinin arkasından bana tıpkı yirmi yıl önceki o çocuk gibi baktı. Ama artık masum değildi. O dürüst, kahraman çocuk gitmiş; geriye ruhunu karanlığa teslim etmiş bir yabancı kalmıştı. Kolundaki o belirgin leke olmasa, karşımda dikilen bu heybetli adamın benim çocukluk sığınağım, benim Eti Karamolduğuna hayatta inanmazdım.
Tam o sırada, sığınağın karlı dik merdivenlerinden yukarıya doğru bir gölge yükseldi. Adımları karı ezerek yaklaşıyordu. Kalbim göğüs kafesimi delmek ister gibi çarpmaya başladı.
Ali.
Babamın düşmanı. Babam üç yıl önce toprağın altına girmişti ama geride bıraktığı pislikler, ölüsünden bile daha canlıydı. Tehditleri, sığınağın o nemli duvarlarına sinen korkusu hala ensemdeydi.
"Adam nerede Berrak?" diye sordu Ali, sesindeki o buz gibi tehditkar tınıyla. Üzerindeki koyu renk kabanın cebinde elini tutuyordu; orada bir silah ya da bir bıçak olduğunu bilmek için kahve falı bakmaya gerek yoktu. 8 buçuk yaşındayken yediğim o ilk bıçak darbesinin yeri, soğuk hava yüzünden sızladı.
"Sana kaç defa söyleyeceğim?" dedim, dişlerimi birbirine vurmamak için sıkarak. "Bilmiyorum!"
Adım gibi biliyordum. Adamın nerede olduğunu, babamın ne sakladığını çok iyi biliyordum ama bu canavarlara tek bir kemik bile atmayacaktım.
Karan, aramızdaki bu ölümcül diyaloğu sessizce izlerken gözleri kısıldı. Bir bana, bir de Ali’ye baktı. Yıllarca acil servis koridorlarında ölümle burun buruna gelmiş bir doktorun soğukkanlılığı vardı üzerinde. Adımlarını yavaşça öne doğru attı, aramıza girdi. Erciyes'ten esen sert rüzgar, saçlarını yüzüne doğru savurdu.
"Kimsin lan sen?" diye tısladı Ali, Karan’a bakarak.
Karan ağlamazdı. Karan acı çekmezdi. Annesi ona gözlerini sulandırmamasını tembihleyeli yirmi yıl olmuştu ve o, bu kurala sadık kalmıştı. Ali’ye doğru bir adım daha attı, aralarındaki mesafe kapandığında Karan’ın boyu Ali’yi gölgede bıraktı.
"Kimin olduğunu boş ver," dedi Karan. Sesi o kadar pürüzsüz ve o kadar acımasızdı ki, Kayseri'nin -19 derecelik ayazı bile bu sesin yanında sıcak kalırdı. "Ama kiminle konuştuğuna dikkat etmezsen, bu karda seni kimsenin bulamayacağı bir yere gömerim. Şimdi kaybol."
Ali, Karan’ın gözlerindeki o saf karanlığı görmüş olacak ki, geri adım attı. Bana nefret dolu bir bakış fırlatıp karların içinde iz bırakarak sokağın karanlığına karıştı.
Sokakta sadece ben, Karan ve sığınaktan gelen o donuk gaz lambasının ışığı kalmıştık. Kar, kirpiklerimize tutunuyordu.
"Yirmi yıl," dedi Karan, yavaşça bana doğru dönerken. Gözlerinde hiçbir sıcaklık yoktu. "Yirmi yıl sonra karşıma çıktığın ilk an, yine arkanda bir pislikle mi geliyor Berrak? Hiç değişmemişsin. Hala başa belasın."
Beni kurtarmıştı ama benden nefret ediyordu. O masum çocuk ölmüştü. Karşımdaki adam, canımı yakmak için can atan yeni düşmanımdı.
"Senden yardım isteyen olmadı, Karan," dedim ters bir sesle. "Kayıp gitseydin yoluna. Kayseri sana büyük gelir, dön İstanbul’una."
Karan hafifçe gülümsedi ama bu gülüş içimi ürpertti. "Ben zaten annemin mezarına geldim Berrak. Ama görüyorum ki burası zaten canlı cenazelerle doluymuş."
Arkasını dönüp karların içinde yürümeye başladığında, göğsümün ortasında tanıdık bir sıkışma hissettim. O geçmişin ağırlığı, çocukluğumun travmaları ve Karan’ın o buz gibi bakışları sığınağın soğuk havasıyla birleşiyordu.

İkinci bölğm gelddiiiii. Burada okumuyorsanız zarven i okumanızı öneririmm🥳 oradan bir söz aldım. Ama sorun olmaz çünkü yazan arkım. Neyse takipte kalın💖👉🏿👈🏿