15.BÖLÜM İHANET

"Hadi Kader vardık okula inelim artık."

Bu kadar çabuk mu? Ama ben hiç hazır değildim ki...

"Hazır değilsen biraz daha bekleyebiliriz."

"Sanırım eninde sonunda bununla yüzleşeceğim. Sen yanımda ol o kadar."

"Pekala, hadi gidelim."

Okul kapısından içeri girdiğimizde ilk günkü gibi herkesin gözü yine üzerimdeydi ama bu sefer onlar umurumda bile değildi. Çünkü suçsuzluğum ispatlanmıştı ve bir tek kişinin fikri umurumdaydı: Aras. Şu saatten sonra ondan başkası umurumda değildi.

"Kaderciğim!"

"Burkiciğim!"

"Öğkk Burkiciğim dediğine göre bu kız ayarına dönmüş."

Okula girince bizimkilerle zemin kattaki kafeteryada karşılaşmıştık. Daha doğrusu Aras hariç bizimkilerle...

"Tabii oğlum, 12 gün falan bana işlemez. Bomba gibiyim."

"Oha."

"Tabii oha, turp gibiyim diyorum."

"Sana demiyorum ona diyorum, arkana bak."

Arkama döndüğümde gördüğüm manzara beni derinden sarsmıştı. Aras ve Gülcan okula el ele giriş yapmıştı ve ben gözlerime inanamıyordum.

"Su?"

Ne demek Su şaşırmış mıydı o? Hemen Burak'a döndüm.

"Ona söylemediniz mi çıktığımı, bilmiyor mu?"

"Hayır söylemedik, yüzleşmeniz daha doğru olur demiştik."

Ne kadar da harika bir yüzleşme ama! Aras, Gülcan'ı bırakıp bana doğru gelmeye başladı ve aramızda bir adım kala durdu.

"Çıkmışsın..."

"Evet çıktım. Suçsuz olduğum kanıtlandı,"

Yutkundu."Ne oldu, sen katilsin demeyecek misin? Her şeyi mahvettin, sevgilimi öldürdün falan... Aa, çok pardon, eski sevgilin! Şimdi sevdiğin kız duyar falan, benim yüzümden aranız bozulmasın. Ha bu arada 'sevdiğin kız' demişken..."

Elim boynumdaki kolyeye gitti ve tuttuğum gibi koparıp Aras'ın avucunu açtım. Kolyeyi avucuna bırakıp avucunu tekrardan kapattıktan sonra konuşmaya devam ettim:

"Bu kolyeyi yanlış kişiye vermişsin. Bu serçe gerçekten ben olsaydım, bu kuş şimdiye defalarca ölmüştü. Al kolyeni ve asıl sahibine tak. Ha bu arada, bir serçeye bakmayı aklından bile geçirme, hayvana yazık."

Yanağımdan bir damla yaş süzülürken ona son sözlerimi söyledim ve diğerlerine döndüm:

"Bak mesela, o kuş ben olsaydım şu an tekrardan ölmüştüm. Ben yukarı çıkıyorum çocuklar, derste görüşürüz."

"Kader bekle, ben de geliyorum," bunu söyleyen Ateş'ti.

Ona tebessüm ettikten sonra Burak ve Eslem de benimle geleceğini söyledi ve beraber sınıfa doğru yola koyulduk. Ayaz ise Aras'la konuşacağını söyleyip orada kaldı.

# Ayaz'dan #
"Aras! İki dakika konuşalım mı kardeşim?"

"Konuşalım kardeşim."

"Oğlum sen bu kızla ne ayak?"

"Gülcan, sen sınıfına geç görüşürüz yine."

"Tamam canım."

"Allah'ım hâlâ Gülcan diyor! Arass! Bak beni deli etme oğlum! Senin yüzünden kız ne hâle geldi. Sen hiç mi sevmedin bu kızı? Kıza önce katil demişsin, sonra da hayatını mahveden kızla el ele okula geliyorsun. Neyin var oğlum senin?"

"Ben kimseye ümit vermedim Ayaz. O kız benim arkadaşımdı sadece. Aklına başka şeyler getirip ümitlendiyse bu onun zayıflığıdır."

"Oğlum sen bu kıza aşıktın aşık! Aşk bu mu lan sevdiğini her dakika ağlatmak mı aşk?"

"O kız bir hevesten ibaretti Ayaz ve ben o kızdan hevesimi aldım."

"Yazıklar olsun sana! Sen bu değilsin Aras ve sen kendine gelene kadar yalnızsın. Ben o kızı bırakmayacağım."

# Kader'den #
"Ben bir lavaboya gitsem iyi olacak."

"Eslem, sen de onunla git, yalnız kalmasın,"

Bunu söyleyen Ateş'ti. Çok tuhaf ama Ateş 10 gündür bana karşı bir farklıydı. Özellikle de bugün.

"Cesur yalnız gitsem daha iyi ben 5 dakikaya gelirim, merak etmeyin."

"İyi madem ama çok dikkat et."

"Merak etme, bir şey olmaz."

Lavaboda biraz ağladıktan sonra elimi yüzümü yıkayıp sınıfa geri döndüm ama gördüğüm manzarayla tepem yine attı. Pislik herif! Yaptıkları yetmezmiş gibi bir de o kızı benim yerime oturtmuştu.

"Burak, yer değiştirebilir miyiz?"

"Yok Burak, sen olduğun yerde kal. Ayaz, sen eski yerine geç. Kader, sen benim yanıma geç."

"Kader tamam derse bana uyar."

"Cesur, emin misin?"

"Hem de hiç olmadığım kadar..."

"Peki, o zaman Ayaz sana sıkıntı olmaz değil mi?"

"Yok yok, sen nasıl istersen."

"Bu yer değiştirme de nereden çıktı şimdi?" bunu soran Aras'tı.

"Bir kızla görüşüyorken başka bir kızla oturman doğru olmaz. Senlik bir şey de yok zaten. Eskiden kiminleysen yine onunla oturacaksın," dediklerime cevap veremedi. Öylece sustu. Verebilse şaşardım zaten.

# Okul Çıkışı #
Aras gün boyu Gülcan'la gezdiği yetmezmiş gibi onu ikide bir sınıfa getirmişti. Buna daha fazla dayanamazdım. O yüzden bir karar vermiştim ve şimdi bu kararımı onlara açıklamam gerekiyordu. Tabii Aras Bey hemen Gülcan'ının yanına koşmazsa...

"Çocuklar, hepiniz buradayken size söylemem gereken bir şey var."

"Buyur Kaderciğim uzman psikolog Burak Özer sizi dinlemeye hazır."

"Ben okuldan ayrılıyorum..."

"Nereden çıktı şimdi bu?" bunu soran Aras'tı.

"Sence sevgili ikizim?" diye soransa Ayaz'dı. Ona tabii ki de senin yüzünden demeyecektim, bunu bilmesine gerek yoktu.

"Son yaşadıklarımdan sonra bu okul bana kötü şeyleri anımsatıyor da on..."

Ben daha cümlemi bitiremeden Ateş kolumdan tutup beni götürmeye başladı.

"Cesur ne oluyor?"

"Konuşmamız gerek."

"Cesur bırak onu hemen!" bunu söyleyen de Aras'tı ve öfkeden bağırıyordu.

"Ne yapacağına sen karar veremezsin Mert!"

Ateş bunları söyledikten sonra bana döndü, ellerimi tuttu ve konuşmaya başladı:

"Biraz konuşabilir miyiz? Lütfen..."

Bana öyle bir bakıyordu ki "hayır" diyemedim. Bana yalvarırcasına bakan o gözlere karşı kayıtsız kalamazdım.

"Tamam, konuşabiliriz."

"Teşekkür ederim."

Beraber sınıftan çıkarken Aras gözüme ilişti. Yumruğunu sıkmış öfkeyle bize bakıyordu ama neden, bugün neyi vardı onun?

https://vt.tiktok.com/ZSqhFHCNy/