4.BÖLÜM

Atımı hazırladım ve Nivarayla çantalarımızı son kez kontrol ettik, Luna'ya yaklaştım babamın atıydı Luna. Gece gibi simsiyah kısa tüyleri, parlak gözleri vardı.
- İyimisin Niss?
Nivara'nın sesiyle kendime geldim.
İyimiydim? Hayır.
- İyiyim dalmışım sadece.
- Birazdan Drawen gelir onunlada vedalaşalım.
Drawen benim küçüklüğümden beri korumalığımı yapıyordu çok küçükken Elza beni bulduğunda savunmasız ve sadece 12 yaşındaydım, kendimi savunmak için bir korumaya ihtiyacım vardı ve Eliza bana Draweni vermişti ama Drawen bana sadece korumalık değil abilikte yapmıştı.
Adım seslerini duyunca arkama döndüm Drawen siyah bir binici takımı giymiş, beyaz saçları ay ışığında parlıyordu yanımıza gelip sessizce ikimizede sarıldı sanki içine sinmiyor gibiydi.
- Birbirinizin arkasını kollayın, dikkatli olun lütfen.
Bana doğru yürüyüp tekrar sarıldı kulağıma doğru eğildi ve fısıldıyarak;
- Seni kaybedemem Niss lütfen dikkatli ol.
Aynı şekilde fısıldıyarak cevap verdim.
-Heyy sakin ol Drawen, hem artık hep böyle göreve çıkacağım alışmalısın buna bir şey olmayacak.
Son kez beni sıkıca sıktı sanki saklamak ister gibi...
Nivarayla atlarımıza bindik ve Gri ormanda doğru yola çıktık aslında imparatorluğun Elf diyarıyla sınır komşusuydu ama saraya ulaşabilmek için sınırdan geçmeye kalkamazdık çünkü Elf sınırları okçularla korunuyordu eğer oradan geçmeye çalışırsak sınır kapısına ulaşamadan delik deşik olurduk.

Yani yolmumuzu yaklaşık bir hafta daha uzatıyorduk. Yanımıza iki haftalık yiyecek almıştık ama yolda saldırıya uğrama ihtimalimize karşı yanımızda av malzemelerimizi de almıştık. Orman'ın sınırına doğru geldiğimizde acıkmaya başladım. Nivaraya baktığımda onunda çok yorulduğu belli oluyordu.
-Nivara biraz mola verelimmi hem bir şeyler yeriz.
Nivara yorgunca bana doğru döndü kafasını hafifçe sallayıp;
- Olur zaten birazdan yorgunluktan bayılıcam.
Atlarımızı yavaşlattık ve ağaçların sık olduğu bir alanda durduk. Nivara çantasından çıkardığı örtüyü yere serdi ve üzerine uzandı bende daha fazla ayakta kalmaya dayanamayarak yanına uzandım gökyüzü turuncuya dönmüş güneşin gökyüzünü terk etmesine dakikalar kalmıştı. Nivara hafifçe kıpıdanarak doğruldu ve çantasını karıştırmaya başladı sonra aradığını bulmuşçasına nefesini verdi, ikimizede biraz kurutulmuş et ve yeşil elma çıkardı.
Elmayı elime alıp ıssırdım tadı yoktu yada bana öyle geliyordu çünkü Elza öldüğünden beri hiçbir şeyin tadını almıyordum. Elmayı birkaç ıssırıkta bitirip çöpünü atmak yerine arkamızda iz bırakmamak için toprağa gömdüm.
Neredeyse bir saattir yerde hiç konuşmadan yattık hava artık kararmış ay parlamaya başlamıştı ki aklıma gelen soruyla aramızdaki rahatsız edici sessizliği bozdum.
- Nivara, nasıl olduda saldırıyı yapan Elf Elza'nın odasına bu kada rahat girdi. Normalde odası'nın önünde bir sürü şövalye olurdu ve hiç iz bırakmadan kaçmış sencede bu fazla şüpheli değilmi?
Nivara beni anladığını belirtircesine başını salladı.
- Bende kaç gündür bunu düşünüyorum. O gün kimin nöbet tuutuğunu bulmak için nöbet listesine bile baktım ama liste boştu. Bunu kim planladıysa çok kusursuz yapmış.
- Ama bu kadar dikkatli olmasına rağmen içerde ok bırakması fazla şüpheli değilmi belkide bu bir tuzaktır bizi yakalamak için pusu kuruyorlardır.
Nivara bir kaç saniye durdu gözlerini yere dikerek düşünmeye başladı. Nivara çok zeki bir kızdı bu yüzden fikirlerine saygı gösterirdim. Rahatça düşünmesi için sessizce bekledim yakalşık iki dakika sonra Nivara sessizliği bozdu;
- Aklıma hiçbir şey gelmiyor Niss, gerçekten başım ağrımaya başladı.
Onu anladığımı belirtircesine kafamı salladım ve tulumun içine girdim Nivarada ayağa kalktı hep ilk nöbeti o tutar, ikinciyi ben tutardım.
Gözlerimi kapattım ve uykunun beni esir almasını bekledim ve Elzayı düşündüm onunla da daha önce gezintiye çıkmıştık ama kayıp olmuştuk günlerce sarayı aramıştık ve bulduğumuzda perişan haldeydik ama bu anıyı hâlâ gülerek anlatıyoruz.
Anlatıyorduk...
Tam gözlerim geriye doğru kaymaya başlamışken Nivara'nın sesiyle uyandım.
- Niss kalk sanırım bir Mirelune gördüm!
Nivara'nın söylediğini duyunca hızla ayağa kalktım Mirelune eğer savunmasız kalırsak ikimizde hiç zorlanmadan parçalayabilecek bir yaratıktı. Elimi çantama soktum ve annemin hançerini aldım yedek olarakta bir tane bacağıma yerleştirdim Nivarada boş durmamış eline uzunca bir kılıç almıştı sırt sırta verdik ve dikkatlice beklemeye başladık. Ağaçların arasında bir kıpırtı gördüm, Nivarayı "Orada" diyerek uyardım ikimizde aynı yöne döndük şimdiden Mirelune'un parlak yeşil postu gözüküyordu Mirelune bir çeşit tilkiydi ama boyu nerdeyse benimle aynı boydaydı sivri dişleri ay ışığında oldukçe keskin görünüyor yaratığın zehinin kokusunu aramızda mesafe olmasına rağmen alabiliyordum.
Sakince yaratığın bize yaklaşmasını beklerken Mirelune olağan üstü bir hızla üzerimize atladı ben hızlıca tepki versem bile Nivara savunma konusunda hiçbir zaman benim kadar iyi olmamıştı bu yüzden onuda kolundan tutarak sağa doğru çektim yaratık aşırı kontrolsüz bir şekilde atladığı için arkaya doğru savruldu bende elimdeki haçeri yaratığın bacağına doğru savurdum. Mirelune'un bacağı kesilsede bu onu yavaşlatmak için yeterli değildi. Nivara Mirelune'un yalpalamasını fırsat bilerek kılıcını birden fazla kez yaratığın kasıklarına geçirmişti. O hâlâ hareket ediyordu ama artık bizim için çok kolay bir avdı çevik hareketlerle yaratığın önüne geçtik ve annemin hançerini Mirelune'un tam kalbine sapladım.
Sonrasında oradan uzaklaştık ve yeni bir kamp alanı bulduk ama uyuyamadım gerçi Nivara'nın da uyuduğunu sanmıyorum. İkimizde sabaha kadar dinlendik sabah olduğunda konuşan ilk Nivara oldu;
- Al Niss acıkmışsındır.
Bana yine yeşil bir elma uzattı birkaç büyük ıssırıkla elmayı bitirdim ve çöpünü gene toprağa gömdüm. Nivarada atıştırdıktan sonra sessizce atlarımıza binip yolumuza devam ettik.
Nivarada biliyordu katili bulmak hiç kolay olmayacaktı...