İLK ADIM

Dün gece babama bir yalan söylemiştim.
Bugün ise bu yalanı gerçeğe dönüştürmem gerekiyordu.

Sabah olduğunda, dün gece verdiğim kararın ağırlığı hâlâ üzerimdeydi. Bugün tercih yapacaktım. Elimi kaldırıp parmağıma baktım. Babamın istediği gibi okula yüzükle gidecektim.

Ama yanılıyordu. Okula adımımı attığım anda o yüzüğü çıkaracaktım.

Babam istese de istemese de asker olacaktım. Bu kez kimsenin hayalimi elimden almasına izin vermeyecektim.

Ama nasıl tercih edeceğimi bilmiyordum. Daha fazla oyalanmadan yataktan kalktım saat 09.55'di. Kahvaltıya yalnızca beş dakika kalmıştı. Geç kalırsam kahvaltıya katılamazdım.

Bizim evde kurallar böyleydi. Dakik olmak zorundaydık; özellikle babamın koyduğu kurallara.

Banyoda yüzümü yıkayıp kuruladım. Aynadan son kez daha baktım elbisemi giymiştim aynada kendime son kez baktım. Çiçekli elbiseleri giymeyi severdim ama babam onları her zaman çocukça bulurdu.

Merdivenlerden inip kahvaltı odasına gittim.

Herkes yerli yerindeydi sandalyemi çekip oturdum. Emir başını hafifçe bana çevirip göz kırptı. Kendi dilimizde bunun anlamı belliydi.

Yanındayım.

Kısa bir günaydın'laşmayla kahvaltıya başladık her zamanki gibi sessiz geçiyordu çatal bıçak sesleri sarmıştı sadece.

Babamın bakışları altında yiyemiyordum. Bakışlarında hala şüphe vardı bana tam olarak güvenmiyordu.

Güvenmesinde zaten.

Sessizliği babam bozdu. Ellerini birbirine kenetleyip masaya eğilmişti.

"Bugün tercih yapıcaksın, değilmi?"

Kalbim hızlandı.

Ama yüzüme hiçbir şey yansıtmadım.

"Evet baba."

"Yanımda yaparsın."

"Tabi."

" askerlikten bu kadar kolay vazgeçmen şaşırtıcı." Dedi sakin bir tavırla.

Sakin kalarak.

"Artık kendime başka bir gelecek düşünüyorum."

Gözlerini kısmış bana bakmayı sürdürüyordu.

"Kız yeni bir gelecek düşünüyorum diyor. Neden hâlâ sorguluyorsun?" Dedi emir.

Babam birkaç saniye emire baktı. Emir ise bakışlarını kaçırmadı. Masadaki sessizlik yeniden ağırlaştı.

Herkes kahvaltısına dönerken.

İçimden tek bir cümle geçiyordu.

Baba, birazdan sana göstereceğim tercih benim gerçek tecihim olmayacak.

Kahvaltıdan sonra babam işe gitmek için hazırlandı kapıdan çıkmadan önce son kez arkasına dönüp bana baktı.

"Unutma ben gelince yapıcağız tercihi."dedi.

"Tamam baba."

Kapı kapandı ama sanki o kapı bir gün banada kapanıcak gibi hissettim.

Annem yüzünde memnun olmuş bir şekilde elini yanağıma yasladı.

"Aferin kızım, doğru kararı verdin. Hem asker olduğunda bizi hep göremiyecektin."

Annem bu kararıma karşı çıkmamıştı. Ama söylediklerinden, onun da babamdan farklı düşünmediğini anlamıştım.

Güçsüzce elini yanağımdan çektim tek kelime etmeyip arkamı döndüm odama doğru yol aldım.

Kapıyı açıp içeri girdim sırtımı kapıya yaslayıp yere çöktüm. Yaşadıklarım fazla geliyordu bir yerde patlıyacaktım ama nerde bende bundan korkuyorum.

Birkaç dakika daha yerde oturmaya devam ettim. Nefes egzersizi yaparak kendimi sankinleştirmeye çalışıyordum.

En sonunda sakinleştiğimde yerimden kalktım emir'in yanına gitmem gerekiyordu.

Kapıyı açıp odadan çıktım odası benim odamın hemen birkaç oda ötemdeydi kapısının önüne geldiğimde kapıyı çaldım 'gel.' komutunu duyunca içeri girdim.

Abim yatağında uzanmış kitap okuyordu benim geldiğimi görünce yerinde doğruldu. Eliyle gelmem için yatağın üstüne vurdu.

"Abi babam... güvenmiyor bana ya anlarsa."

Emir kitabı tamammen kapatıp kenara bıraktı. Yüzündeki ifade bir anda ciddileşti.

"Alya, bana bak."

Gözlerimi kaldırıp ona baktım.

"Paniğe kapılmaman lazım. Sen korktukça babamın şüpheleri daha da artar."

Derin bir nefes aldım ama içimdeki sıkıntı hâlâ geçmemişti.

Emir elimi tuttu.

"Anaokulu öğretmenliğini gerçekten tercih edecekmişsin gibi davran. Babamın yanında ne kadar sakin olursan, o kadar inanır."

Başımı salladım.

"Ya yine de anlarsa?"

Emir hiç düşünmeden cevap verdi.

"O zaman birlikte hallederiz."

Birkaç saniye yüzüne baktım.
"Ne olursa olsun yalnız değilsin, alya. Ben her zaman yanındayım."

Emir'le konuştuktan sonra odama geçtim. babam birazdan gelecekti akşam yemeği yedikten sonra beraber tercih yapıcaktık.

Odamda otururken kapım usulca çaldı içeri giren yardımcıydı.

"Yemek hazır efendim sizi bekliyorlar."

"Tamam geliyorum sen gidebilirsin."

Ayağa kalkıp aynanın karşısına geçtim. Elimi göğsüme koydum kalbim deli gibi çarpıyordu.

Kapıyı açıp odadan çıktım merdivenlerden, mümkün olduğunca yavaş indim.

Yemek masasına yaklaşıp sandalyemi çekip oturdum. Herkese bakıp.

"İyi akşamlar." Dedim abim bana bakıp gülümsedi.

Babam tabağındaki eti keserken bana cevap verdi.

"Ee kızım, heyecanlı mısın tercih yapıcaz birlikte." Dedi çatalındaki eti yerken.

Hiç bozuntuya vermeden.

"Evet. Hazırım." Dedim.

Annem ordan.

"Hayatım, kızımızı istemeye ne zaman gelicekler?"

Kızımız.

Sanki benim karar vermem gereken bir hayat değilmiş gibi

"Dört gün sonra. Okul işini de söyledim. Yüzük takıp gidecekse sorun yok dedi."

Bu konuşmalar yemeği boğazıma diziyordu. Karşımda benim hayatımı konuşuyorlardı ama bana fikrimi bile sormuyorlardı.

Gözlerimin yandığını hissettim, gözyaşı yanağımdan düşerken başımı eğdim kimseye çaktırmadan elimle yanağımı sildim. Abim elini benim elimin üstüne koydu ve sıktı.

Kulağıma eğilip.

"Şimdi ağlama güzelim. Bu akşam bitsin omzum her zaman müsait." Dedi fısıldayarak.

Yemekten sonra oturma odasına geçtik. Babam benim bilgisayarımı getirtmiş masanın üstüne koymuştu.

Beni görünce eliyle 'gel' işareti yaptı. Yanına gidip oturdum.

Tercih belgesini açıp bilgilerimi girdim bölüm tercihine gelince elim duraksadı. Babam bunu görüp.

"Anaokulu öğretmenliği yazıcaksın dimi kızım." İğneleyecek bir şekilde konuştu.

Gözümü kapattım.

Ya sabır.

"Evet baba. Yazıyorum şimdi."

Bölüm kısmına anaokulu öğretmenliği yazdım. Ve belgeyi gönderdim.

Babam gerçekten anaokulu öğretmenliğini yazdığımı görünce duraksadı. Dudağını büküp.

"Şaşırtıcı gerçekten yaptın aferin."

İnandığını görünce gülümsedim.

"Sana demiştim baba fikrimi değiştirdim diye." Dedim.

Babam kafasını sallayıp beni onayladı.

Abime bakıp gözümle yukarıyı işaret ettim.
Başını sallayıp ayağı kalktı.

"Buda bittiğine göre iyi geceler." Diyip gitti.

Bende arkasından kalktım bilgisiyarı da alıp onlara.
"İyi geceler bende gidiyorum."

Onların bir şey demesini beklemeyip verdivenlerden koşarak çıktım ve odama girdim.

Emir zaten odamda ki sandalyeye oturmuş beni bekliyordu. Bilgisiyarı çalışma masama koydum. Abim'e dönüp.

"Eee ne yapıcaz şimdi?"

"Bilgisiyarı aç tercihi iptal etmemiz gerek, ama çabuk olmamız gerek annem falan gelebilir."

Hemen bilgisiyarı açıp tercih belgesini açtım. Babamın yanında gönder tuşuna basmış gibi yapmıştım. Ama aslında parmağım son anda başka bir tuşa kaymıştı.
Kaydet.

Belgeyi göndermemiştim.

Babam yalnızca gönderdiğimi sanmıştı.

Kaydedilenler kısmına girdim.

"Kaydedilenlere niye girdin?" Dedi abim anlamaz bir şekilde.

Başımı kaldırıp gülümsedim.

"Belgeyi göndermedim. Babam öyle gördü sadece."

Abim bana dehşetle bakıyordu.

"Yok artık babam da inandı öylemi?"

"Evet bir parmağım göder tuşundayken diğeri kaydet tuşundaydı."

"Harikasın şimdi bölüm tercihini değiştir çabuk olalım." Dedi.

Bölümü değiştirdim. Parmağım tam gönder tuşunun üzerindeydi.

Tereddüt etmedim

Tıkladım.

Tam o anda odamın kapısı açıldı.

Başımı kaldırdığımda babamı gördüm.

Kalbim duracak gibi oldu.

Babam bir kaç saniye boyunca bize baktı.

Sonra gözleri bilgisayara kaydı.

"Ne yapıyorsun sen?"

Yeni bölüm geldiii!!

Biliyorum geç oldu ama anca yazıp atabildim kusuruma bakmayın.

Bölüm sonu sohbetii!!

Sizce alya başarabilecekmi?

Emir'in alya'ya olan tutmunu nasıl buldunuz?

Babası ve annesinin alya'ya olan davranışları?

Sonda babası geldi sizce anlıyacak mı?

Nasıl buldunuz bölümü?

Yorumlarınızı bekliyorumm

Beyenmeyi de unutmayın🤍🤍