bölüm 19 kırık aynalar

Elif’in dünyası, kırılmış bir aynalar odası gibiydi.
Her parça ona farklı bir yansımayı gösteriyor, ama hiçbirisi tam olarak kendisi değildi.

---

Sabah oldu, Elif uyandı.
Yatağında gözlerini açtığında kendini tanıyamadı.
Yüzü tanıdık ama bir yabancı gibi geldi.

Aynanın karşısına geçti.
Yansıması ona yabancı baktı.
Gözlerinde onun korkuları, yalnızlıkları, umutsuzlukları vardı.

---

Elif’in iç sesi ona fısıldadı:

“Bu kim?”

Elif cevap veremedi.
İçinden bir parça vardı ki onun olduğunu söylüyordu, ama diğer bir parça inkâr ediyordu.

---

Gün boyunca Elif kendini izledi.
Adımlarını, ellerini, konuşmalarını.
Hepsi o kadar tuhaf ve uzak geldi ki.

Arkadaşları onu çağırdı ama Elif onlara yabancı geldi.
Konuşmalar anlamsızdı, gülüşler sahteydi.

---

Akşam olduğunda doktorunun yanına gitti.
Doktor, Elif’in yüzündeki korkuyu gördü.
Yavaşça elini tuttu.

“Elif,” dedi, “bazen zihin, gerçeği korumak için kendini koruma kalkanları yaratır. Ama o kalkanlar bazen bizi esir alır.”

Elif ağlamaya başladı.
İçinde bir şey kırılıyordu.
O anda, kendisini en çok sevmesi gerektiğini anladı.

---

O gece, Elif yatağında uzanırken şöyle düşündü:

“Belki de ben hasta değilim. Belki de ben, kendimi bulmaya çalışan biriyim.”

Ve gözlerini kapattı.
Karanlıkta kendiyle yüzleşmeye hazırdı.