bölüm 17 hiç bir şey

“Bazen hiçbir şey bile çok fazla gelir,” dedi Elif.

O gün odasındaki duvarı izliyordu. Duvarda bir çatlak vardı. Önce saç teli kadar inceydi. Sonra sanki her geçen gün büyüyordu. Kendi gözleriyle izlediğini sanıyordu ama ne zaman başkalarına gösterse...

> “Ne çatlağı Elif? Duvar tertemiz,” diyorlardı.

Ama Elif her sabah o çatlağa uyanıyordu. Sanki bir şey onun içinden dışarı çıkmak istiyor gibiydi.

---

Bir gün okuldan geldi. Ayakkabılarını çıkarırken fark etti.
Ayakkabılar... onun değildi.

> “Benimkiler lacivertti. Bunlar siyah.”

Annesine sordu.

> “Senin ayakkabıların bunlardı,” dedi annesi.

Ama Elif hatırlıyordu. Lacivertti. Üzerinde küçük beyaz bir çizik vardı. Bir zamanlar abisiyle yürürken kaldırıma takılmıştı ucu.

Ama sonra düşündü:

> “Ya hiç lacivert ayakkabım olmadıysa?”

---

O gece Elif rüyasında Ayça’yı gördü.

Ayça onun çocukluk arkadaşıydı.
Beraber ilk kar yağışına çıkmışlardı.
Beraber ilk sınavdan kaçmışlardı.
Beraber abisinin cenazesine gitmişlerdi.

Ama bir sorun vardı.

Ayça’yı son gördüğünden beri yıllar geçmişti.
Ve... Ayça ölmüştü.

Hayır. Ölmemişti.
Elif öyle hatırlıyordu.
Ya da... bir dakika.

Ayça gerçek miydi?

Ertesi gün defterine yazdı:

> “Ayça kim?”

---

Bir gün, doktoruna gittiğinde ona bir ses kaydı dinlettiler.

Doktor şöyle dedi:

> “Bu senin geçen haftaki seansın.”

Ses kaydında Elif vardı. Ama söylediği hiçbir şeyi hatırlamıyordu.

> “Ben bugün Ayça’yla buluştum, birlikte sinemaya gittik,” diyordu.

Doktor sustu.

> “Elif… Ayça diye biri yok.”

---

Elif’in gözleri doldu.
Kalbi boğazına kadar çıktı.
Nefesi sıkıştı.

Kendini aynaya zor attı.
Bakamadı.
Kendi gözlerinden bile şüphe etmeye başlamıştı.

---

Gece oldu.
Yatakta yattı.
Tavana baktı.

> “Eğer Ayça yoksa…
Eğer abim hiç olmadıysa…
Eğer duvarda çatlak yoksa…

…o zaman ben neredeyim?”

Hiçbir şey net değildi artık.

Ve Elif o gece ilk defa fısıldadı:

> “Sanırım… ben de yokum.”