4. BÖLÜM: MECBURİYET

Selam!
Umarım beğenirsiniz

___________

Aptala bak sen! Bana “Sen benimle sevgili olacaksın ya da öleceksin.” diyor!

Ben asla Markel ile sevgili olmam! Dün gece söylediği şeyden bile anlamalıydım ben!

Ona döndüm, bana bakıyordu bir de utanmadan. Koşarak sınıftan çıktım. Öğretmen bir şeyler diyordu ama ben dinlemiyordum, dinlemek de istemiyordum.

Derin nefes al ve ver Lilav, derin nefes al ve ver Lilav.

“Düşündün mü?” diye bir ses duydum.

Allah kahretsin! Yine ama yine Markel'in sesiydi. Ona baktım.

“Bir de utanmadan bana düşündün mü diyorsun?”

“Evet, bunda utanılacak ne var?”

“Utanılacak ne var?”

“Evet.”

Beni sinir ediyordu. Niye her şey bu kadar hızlı gelişmeliydi? Ne yapmalıyım ben?

“Cevabım HAYIR!”

“Mecbursun.”

Bunu sakin bir sesle söyledi. Bu ne tür bir sapıktı?! Niye bütün sapıklar beni buluyor?

“Değilim.” dedim.

“Nilay ölsün mü?” dedi.

Nasıl yani?

“Nilay'in ne ilgisi var? Yoksa... dur bakalım... Sen mi Nilay'i mecbur ettin?” dedim.

Evet ya! Bu pislik benim arkadaşımı mecbur etmişti ki artık benimle görüşmesin diye!

“Evet.” dedi.

NEDEN?!

“Neden?” diye bağırdım.

“Çünkü sen benimsin ve hiç kimse, hatta kız da olsa, sana yaklaşamaz.” dedi soğuk bir sesle.

“Niye?” dedim.

Derin derin nefes alıyordum, sakin olabilmek için.

“Benimsin.” dedi.

Hâlâ bana “benimsin” diyordu. Ben hiç kimsenin malı değilim! Ve bunu da dile getirdim.

Eğer istiyorsan ki Nilay ölmesin, benim sevgilim ol.” dedi.

Ne yapmalıyım şimdi ben? "Evet." mi diyeyim yoksa "Hayır." mı? Arada kalmıştım. Yine derin bir nefes aldım. Hem Nilay'a bir şey olmasın hem de ben ölmeyeyim diye mecbur kabul edecektim.

“Kabul.” dedim.

Ardından başımı öne eğdim ve ne halt yediğimi şimdi fark ettim.

Çenemi tuttu ve başımı kaldırdı. Gözlerimin içine baktı ve gözlerinin parladığını gördüm. Gülümsedi.

Bense şimdi ne yapacağımı, ne yaptığımı düşünürken müdürün sesini duydum.

“Siz ikiniz... Doğru sınıfa.” dedi.

Gözlerimi Markel'e çevirdim.

“Gitmek istiyor musun güzelim?” dedi nazik bir sesle.

Keşke kendisi de sesi kadar nazik olsaydı ama hayır... Bu mümkün değildi.

“Evet.”

Sınıfa girdik... Bütün yol boyunca Markel elimi tutmuştu.

Herkes şaşkınlıkla bize bakıyordu... Dmitri'yi gördüm. Bizim hemen önümüzde oturuyordu.

Ben ve Markel oturduk. Öğretmen yoktu... Nereye gitmişti?

Fırsat bu fırsat, Markel'e Dmitri'yi tanıyıp tanımadığını sorayım. Çünkü soyadları aynı olduğu için bunu merak ediyordum.

“Markel.”

“Efendim güzelim?” dedi.

Güzelim demese ölür sanki. Birkaç dakika önce bana “prenses” diyordu, şimdi de “güzelim” diyor. Off...

Kendimi toparladım.

“Önümüzde oturan, yani Dmitri Sidorov'u tanıyor musun?”

“Evet.”

“Kim?”

“O da benim gibi Rus.”

Ben de adından Rus olduğunu anlamıştım ve bunu da dile getirdim.

“İyi.” dedi.

Bak yine sinir etti beni!

Nefes al, ver... Nefes al, ver... Nefes al, ver... Nefes al, ver...

Böyle yapmasam öleceğimden emindim.

“Kuzeniz biz.” dedi Dmitri.

“Gerçekten mi?” dedim.

İşte ne güzel! Kuzeniyle aynı okulda ve aynı sınıftaydı. Bunun nesi kötüydü? Markel'in sinirle bakması gereken bir durum yoktu, değil mi?

Markel'e döndüm. Merakla hikâyeyi onun ağzından dinlemek istiyordum ve Markel de bunun farkına varmıştı.

“Benim sevmediğim kuzenim desek daha doğru.” dedi.

“Niye bunu dedin?” dedim.

“Sonra söylerim.” dedi Markel.

Off... Sonra, sonra, sonra... Bu sonralar ne zaman bitecek? Yoruldum artık!

“Bu sonralar ne zaman bitecek, Markel Bey?” dedim.

Bak yine sinir etti beni.

“Ne zaman evlenirsek, Lilav Hanım.” dedi Markel.

Beni zorla kendi sevgilisi yaptı, şimdi de evlenelim diyor. Salak...

“Şöyle söyleyeyim sana Lilav, Markel beni kıskanıyor.” dedi Dmitri.

Hayır... Mümkün değil. İnanılır gibi değil. İnsan gülesi geliyor.

“Bak Dmitri, sadece Sidorov ailesi benden vazgeçip sonrasında seni vâris yaptı. Bana ne istersen diyebilirsin, bu onun anlamına gelmiyor.” dedi Markel.

Nasıl vâris? Bunlar kim ki kendilerine vâris seçiyorlar? Benim bildiğim kadarıyla çocuklar eşit bölünür.

“Siz kimsiniz?” dedim.

Dmitri ağzını açtı ama önce ben:

“Mafya falan mısınız?” dedim.

Gerçekten mafya ailesi olsalar ben başka bir şehre göçüp gideceğim.

“Evet... Senin haberin yok mu?” dedi Dmitri.

Hayır ya... Ben şimdi mafyaların eline mi düştüm? Gerildim.

Markel'e baktım.

“Merak etme.” dedi Markel.

“Niye merak ettiğimi sandın, salak!” dedim sinirle.

İçimde biraz korku vardı ve ayrıca sesim titremişti.

Ben bağırdım... Mafyaya bağırdım. Kalbim göğsümden çıkacak gibi oldu bir anda.

“T- tamam.” dedim.

Aslında diyecektim ki...

“Bilmiyor muydun sen?” dedi Dmitri.

Gerçekten bu Markel'den bile beterdi. Yani daha da aptaldı.

“Bilmiyordum.” dedim.

“Ben ne zaman istersem, o zaman söylerdim.” dedi Markel.

“Sen mi? İkimiz de biliyoruz Markel.” dedi Dmitri.

“Neyi?” dedim.

Bunlar nasıl bir aileydi? Her gün bir olay.

Markel sustu. İlk kez.

“Neyi?” dedim sert bir sesle.

Bilmek istiyordum ve bu benim en doğal hakkımdı.

“Markel kendisi ve ailesi hakkında hiçbir zaman bir şey söylemez çünkü babası onu sevmiyor. Beni seviyor ve bu yüzden Sidorov ailesinin yeni vârisi benim.” dedi Dmitri.

Gerçekten mi?

Niye Markel'in babası onu sevmiyordu?

Bir taraftan da Markel'e acıdım. O da acı çekmişti. Belki de bu yüzden her yerde başka bir insana dönüşüyordu. Belki de onun hayatında yaşanabilecek tek insan bendim, bu yüzden benim peşimi bırakmıyordu.

“Sana ne lan?” dedi Markel.

Dmitri bir şey söyleyemedi çünkü öğretmen içeriye girdi.
_________________

Evde sıkılmış bir şekilde oturuyordum. Öğlendi. Markel ise dışarıdaydı. Beyefendimizin işi varmış.

Bak şu hareketlere...

Kapı çaldı.

“Gir.”

Bir adam girdi ve:

“Efendim, bu mektup Markel Bey'in.” dedi.

“Markel'in mektubundan bana ne?” dedim ama aslında içinde ne yazdığını merak ediyordum.

“Markel Bey dedi ki ben yok olduğum yerde siz reissiniz.” dedi.

Ben mi? Markel bunu mu dedi?

Garip.

“Tamam, ver.”

Verdi ve dışarı çıktı.

Mektubu açtım:

Merhaba... Ben annen.
Telefonum bozuldu da ben de
sabredemedim. İki gün sonra bir
davete gitmeliyiz. Bu yüzden ben
istiyorum ki sen de gel, sevgiler.
Annen.

Ne?!

Gerçek mi bu?
__________________

“Sen de geleceksin.” dedi Markel.

“Asla.”

“Başka çaren yok.”

“Var.”

“Neymiş o?”

“Hiçbir şey.”

“O zaman?”

“Ben gelmiyorum.”

Gitmeyeceğim oraya! Asla!

“Tamam.” dedi Markel.

Gerçekten mi?

Bunu da dile getirdim.

Yemek yemeye başladık. Acıkmışım.

Yemeğim bittiğinde odama geçtim. Uykum vardı. Saate baktım. Acayip... Gece saat sekizdi ve benim uykum vardı.

Boş ver Lilav, uyu.

Uyudum.

Bir uyandım, kendimi uçakta ve elim ayağım bağlı bir şekilde buldum.