1. BÖLÜM: KORUMA MELEĞİ

Birinci bölümle
sizlerleyim!
Oy ve yorumlarınızı
bekliyorum.

Keyfile okuyun!

_________

Okulun koridorunda yürüyordum. Öğrenciler, adını bilmediğim ve adını "o" koyduğum kişinin arkasından konuşuyordu. Ben ise sadece "Markel," diye bir isim duydum.

O nasıl bir isim? Ne zamandan beri Türkler böyle bir isim koyuyorlardı? Önemsemeden yanlarından geçtim ve okulun kantinine doğru adım atmaya başladım. Onu orada gördüm. Keşke görmeseydim. Sanki hiçbir şey olmamıştı. Hiç kimse ona kötü bakmıyordu ve onun hakkında konuşmuyordu. Öylece oturmuş, sandviçini yiyordu.

Kantine doğru ilerleyip kıvırcık saçlı oğlanın yanına yaklaştığımda, anladım ki niye kimse onun yanına gitmiyor ve onunla arkadaş olmak istemiyordu.

Çünkü etrafındaki atmosfer normal bir insana ağır geliyordu ve ben de bütün gücümle onun yanından geçmek istiyordum.

Ve söylediğim gibi yanından geçtim ama yanından geçerken bedenim anlamadığım bir şekilde titredi, sonra geçti.

Sandviçimi aldım ve ona bakmadan sınıfa doğru ilerlerken, "Benim yanımda otur." diye bir ses duydum. Arkama baktım ve adını bilmediğim çocuk bana "Yanımda otur." diyordu.

Etrafıma baktım. Oradaki herkes bana bakıyordu. Ne var ki bunda? En sonunda ona baktım ve "Niye?" diye cevap verdim.

"Ben öyle istiyorum." dedi yumuşak bir sesle.

Ayaklarım benden önce davranıyordu ve ona doğru yürüyordum. Derin bir nefes alarak onun yanında oturdum, sandviçimden bir ısırık aldım ve yine ona baktım.

Gülümsedi, ilk kez! Gülüşü güzeldi, yalan olmasın. "Niye benden bunu istedin?" dedim.

"Öylesine." dedi.

Zihnimdeki ilk soru "İsmin ne?" idi ve sordum.

"Markel." dedi yine yumuşak bir sesle.

"Soyadın?" dedim merakla.

"Sidorov." dedi Markel.

Adı ve soyadına bakılırsa o bir Türk değildi.

"Türk değilsin değil mi?" dedim.

"Sen ne kadar zekisin." dedi.

Bana zeki diye sevindirmek için bunu söylemişti ya da niyeti aşağılamak mıydı anlamadım ve öylece bakakaldım.

Ben de diğerleri gibi ona kötü kötü baktım, o ise gülümseyerek bana baktı. Normal biri değildi, kesinlikle normal biri değildi!

"Evet, ben Türk değilim, ben Rus'um." dedi.

Rus mu? Niye Rusya'da okumuyordu?

Etrafa baktım. Herkes bizi izliyordu ve bu beni rahatsız ediyordu. Markel'in yanından kalkmak istediğimde "Otur!" diye yanıt verdi.

Resmen emir veriyordu. Sesi öyle sert ve güçlü geliyordu ki insan itiraz edemiyordu. Yine yanında oturdum.

Yutkundum, derin bir nefes aldım ve yine etrafa baktım. Artık hiç kimse bize bakmıyordu. O kimdi ki bu kadar güce sahipti?

Yine ona baktım, yine etrafa... Arkadaşım Nilay'ı gördüm ve onun yanına gitmek istedim. Kalktım ve ona doğru ilerledim. Markel hiçbir şey yapmamıştı. Elimi kaldırdım Nilay'a selam vereyim diye ama o yolunu değiştirdi.

Arkama baktım ve Markel'in gülümsediğini gördüm. Sinir oldum ve sinirle sınıfa doğru ilerledim.

Öğretmen sınıfa girdi. Nilay benim yanımda oturmuştu ama yüzüme bile bakmıyordu. Ben de kendisi gibi davranıyordum.

"Lilav Yalçınkaya." dedi öğretmen.

"Efendim." dedim.

"Markel Sidorov'un yanına geç." dedi.

Şoke oldum. Niye?

"Niye?" diye sordum.

"Canım öyle istiyor." dedi öğretmen.

Sinirle öğretmene baktım ve ardından Markel'e baktım. O da bana bakıyordu. Çaresiz yanına geçtim.

Okul bitmişti ve ben evime geçtim. Çok isterdim annem ya da babam beni karşılasın ama ne yazık ki hiçbir zaman böyle bir şey yaşanmayacaktı.

Çünkü annem ve babam boşanmışlardı ve hiçbiri beni istememişti.

Her gün yaptığım gibi yine salonda oturmuş dizi izliyordum.

Kapı çaldı. Her şeyden önce saate baktım. Saat gece dokuzdu. Bu vakitte kim gelir?

Kapıyı açtım ve Markel'i gördüm.

"Efendim?" dedim.

"Yalnız mısın?" dedi Markel.

"Sana ne!" dedim bağırarak.

"Hem ben annem ve babamla yaşamıyorum." dedim ardından sakin bir sesle.

"Biliyorum." dedi Markel.

"Nasıl?" dedim.

"Ben senin hakkında çok şey biliyorum, prenses."

Yutkundum. Gerilmiştim. Nasıl yani?

"Niye bana prenses diyorsun?" dedim.

"Yakında her şeyi sana anlatacağım." dedi.

"Ya şimdi ya da hiçbir zaman." diye onu tehdit ettim.

"Başka bir zaman, mesela birkaç gün sonra." dedi. Sesinde bilmediğim bir kurnazlık vardı.

"Sen kimsin?" dedim dayanamayarak.

"Öğreneceksin yakın bir zamanda." dedi.

"Şimdi öğrenmek istiyorum." dedim.

"Hayır, şimdi değil."

"Şimdi!"

"Paka şto radi tvoyey bezapasnosti tı ne doljna niçevo znat. No skora tı budeş mayey, i tagda ya nikomu ne pazvolyu daje smatret na tebya."

Ne dedi şimdi bu?

"Yani?" dedim.

"Söyleyemem." dedi.

Sinir oldum.

"Niye ki?" dedim saf ayağına yatarak.

"Bak, şimdi kendi iyiliğin için evden çıkma. Okula ben götüreceğim ve ben getireceğim, anlaşıldı mı?" dedi.

Bu kim ki bana emir veriyor?

"Hayır, anlaşılmadı." dedim.

"Tamam, o zaman seni kaçırsınlar, işkence etsinler." dedi.

"Niye ben? Sen varsın ya! Seni götürsünler!" dedim.

"Bu işler senin sandığın gibi değil, onlar tehlikeli."

"Kim onlar?"

"Söyleyemem."

"Söylemeyeceksen niye benim peşimdesin?"

"Üç... Üç gün sonra sana söyleyeceğim."

"Niye üç gün sonra?"

"O zamana kadar halletmem gereken işler var."

"Ne işleri?"

"Çok ileri gidiyorsun küçük prenses, dikkat et."

"Neden?"

"Ben seni koruyacağım ama sen de benim dediğim şeylere tamam diyeceksin."

"Demeyeceğim."

"O zaman zorla."

"Ne?"

Beni omzuna aldı ve arabaya götürdü. Zorla beni arabaya bindirdi.

"Sen şoför değil misin lan?! Sen sür arabayı!" dedim bağırarak. Niye bunu söylediysem artık.

"Benim şoförüm var küçük şeytan!" dedi.

Ben mi şeytandım?

"Şeytan sensin ulan! Sen beni zorla götürüyorsun!" dedim.

"Bundan böyle benimle yaşayacaksın!" dedi.

Bu çok hızlı bir başlangıçtı benim için.