3. BÖLÜM: ANNE

Merhabalar!
Nasılsınız?
Yeni bölüme
hazır mısınız?
O zaman sizi bekletmiyorum
Hadi Lilav ve Markel'in
Hikâyesini okumaya
başlayalım!

____________

Annemin burada ne işi vardı? Annem de bana bakıyordu, ben de ona bakıyordum.

"Lilav, o senin annen mi?" dedi Markel.

"Evet." dedim üzgün bir şekilde. Artık onu hiçbir zaman göremeyeceğimi sanmıştım. Gerçi görmek de istemiyordum. O beni istememişti. Babam velayetimi ona vermek istemişti ama o "hayır" demişti.

Babamdan da nefret ediyorum, annemden de!

"Kovmamı istiyor musun?" dedi Markel.

Aslında iyi olurdu. Ben anneme de acımayacağım, babama da.

"Evet." dedim sert ve keskin bir sesle. Annem bana baktı, ben de Markel'e baktım. O da bana bakıyordu. Mavi ve siyah gözleri eskisi gibi soğuk bakmıyordu. Ben Markel'i çözemiyorum ki! Sakin ol Lilav, sakin... Kendimi toparladım ve yine anneme baktım.

"Niye çalışıyorsun?" dedim.

Sustu.

"Nerede o?" dedim.

Kemal'i kastediyordum. Babamdan boşandıktan sonra onunla evlenmişti.

Cevap vermedi. Demek ki bir şeyler olmuştu.

"Merak ettim." dedim sakin bir sesle.

Galiba Markel'i taklit ediyordum. Hayır ya! Ben onun taklidini yapmam, asla!

"Hastanede." dedi annem.

Kendisi doktordu. Belli ki hastanede olacaktı.

"Kendisi doktor." dedim.

"Ama şu an komada." dedi annem üzgün bir şekilde.

Nasıl komada? Bu kadar yıl içinde ne oldu ki?

"Ne zamandan beri?" dedim.

Annem ilk başta söylemek istemedi ama sonra, "Bir yıl." dedi.

Bir yıl mı? Niye bundan benim haberim yok?

"Okul." dedi Markel.

"Gerçekten okulu mu düşünüyorsun?" dedim.

"Evet."

"Niye?"

"Senin için."

Yani?

"Yani?"

"Bir gitti, iki gün kaldı."

Buna sinir oluyorum! Derin bir nefes aldım. Sakin ol Lilav, sakin... Kendimi sakinleştirdim. Hâlâ derin nefes alıyordum. Birden Markel elimi tuttu ve tuttuğu gibi beni arabaya doğru götürdü. Niye her saniye başka bir insan gibi davranıyordu?

Sonra da ben, "Bipolar değilim." diyor, aptal.

Okula gelmiştik.

Herkes bize bakıyordu. Ben Markel'in biraz önündeydim, o ise bir santim arkamdaydı. Bana baktıklarında utanıyordum. Su olup yere gitmek istiyordum.

Sınıfa girdik ve Nilay'i gördüm. Koşarak onun yanına gittim ve "Merhaba." dedim.

Cevap vermedi. Aksine yüzünü çevirip yanında yeni oturan kız, yani Nezen'le konuşmaya başladı. Sanki ben yokmuşum gibi.

Ne oldu bu kıza? Tek dostum da artık benimle konuşmuyordu.

Markel'e döndüm, orada yoktu. Yerine oturmuş ve beni izliyordu.

Ama bu izleyişi beni biraz da olsa korkutuyordu.

Yanına oturdum, çaresizdim.

"Annem..." dedim.

Ne diyeceğimi bile şaşırmıştım.

"Annem." dedim yine.

Üzgündüm. Yıllar sonra annemi görmüştüm.

"Kovmamı istemiyor musun?" dedi Markel.

"Kov." diye yanıt verdim.

"Kovarım ama... ama niye? Niye kovmamı istiyorsun?" dedi Markel.

Gerçekleri söyleyeyim mi, söylemeyeyim mi? Bu ikisinin arasında kalmıştım ki dün gece Markel'in dediği şey aklıma geldi.

"Ben senin hakkında her şeyi biliyorum." demişti dün gece.

"Hani sen benim hakkımda her şeyi biliyordun, bunu da bil." dedim aşağılayan bir sesle. Böyle söylüyordum ki konu değişsin.

"Ben sadece senin hakkındaki şeyleri biliyorum, ailen hakkında değil."

Cevap vermedim. Doğrusu, ne diyeceğimi bilmiyordum.

Ağzımı açtığım anda müdür ve öğretmen geldi. Ben Markel'e "Tamam, ilk kez teslim oluyorum. Sen kazandın." diyecektim ki...

Şükürler olsun, müdür ve öğretmen geldi. İlk kez bu ikilinin geldiğine sevinmiştim.

"Yeni bir öğrencimiz var." dedi müdür mutlu bir şekilde.

"Gel oğlum, içeriye." dedi müdür.

Öğretmen ise gülümseyerek yeni gelen öğrenciye bakıyordu.

Kim ki bu? Çok merak ettim.

"Sanki kim gelecek diye şunlara bak." dedi Markel ve ilk kez doğru bir laf söyledi. Bu lafına gülesim geldi ama kendimi tuttum.

"Tutma kendini prenses, gül." dedi Markel.

Kendimi tutamadım ve güldüm ama kısık bir sesle güldüm elbette.

Hayır ya! Ben Markel "gül" dedi diye niye hemen gülüyorum? Off Lilav... Kendini toparla! Hemen!

Böyle diye diye kendimi toparladım.

Yeni öğrenci içeriye girdi. Bir erkekti. Gözleri lacivert ve mavi renkteydi.

"Kendini tanıtmak ister misin?" dedi müdür iyi niyetle.

"Hemen... Ben Dmitri Sidorov." dedi.

Ama bu soyadı, Markel'in de soyadıydı. Belki de onu tanıyordu.

Markel'e döndüm. Sinirle Dmitri'ye bakıyordu.

"Tanıyor musun?" diye sordum.

Cevap vermedi ve sadece bana baktı.

Birkaç saniye geçmişti.

"Sana demiştim ya, iki gün sonra bir şeyler söyleyeceğim." dedi Markel.

"Evet, ne olmuş?" dedim.

"Onu sana şu an söyleyeceğim." dedi.

Heyecanlandım. Derin bir nefes alarak "Söyle." dedim. Merakla cevabını bekliyordum.

"Benim sevgilim ol." diye emir verdi.

Ne?!

Nasıl yani? Ölsem de kabul etmem bunu!

"Ne diyorsun sen? Ne dediğinin farkında mısın?! Ölsem de seninle sevgili olmam... Olamam da!" dedim sinirle, sert bir sesle. Yavaşça konuşuyordum çünkü sınıfın duymasını istemiyordum.

"Ya benimle sevgili olursun ya da ölürsün!" dedi Markel.