2. BÖLÜM: GÖRÜNMEYEN HAPİSHANE

Herkese iyi günler!
Yeni bölümü keyfile
Okuyun
Ve oy ve yorumlarınızı
eksik etmeyin

______________

Korkuyordum ama aynı zamanda cesurdum da.

Korku, öfke, stres, cesaret... Bu duyguların hepsi birbirine karışmıştı. Şaşırmıştım da. Markel aslında kimdi? Niye okulda başka biri gibi davranıyordu? Niye birkaç dakika önce benim evimin kapısına dayanmıştı?
Bunlar gibi bin tane soru zihnimi doldurmuştu.

Hiçbirine verebileceğim bir cevabım yoktu.

Markel niye bir anda değişti? O sakin çocuk gitmiş ve yerine zorba biri gelmişti. Bipolar mıydı? Kafam karışmıştı.

Markel'e baktım. Bir şey düşünüyordu ama ne?
Anlamıyordum. Niye bunları yapıyordu? Niye beni korumak istiyordu?

Bana öyle bir baktı ki tenim titremeye başladı. Korktum ama ben inatçı biriyim ve aynı zamanda cesurum. Ne dediğimi ben de bilmiyorum. Derin bir nefes alarak, "Bipolar mısın?" dedim. Cevap vermedi. Yavaş yavaş sinirlenmeye başladım. Benim öfke problemim vardı. Çabucak sinirleniyorum. Niye ben bu köpek için sinirleneyim?

Hayır, Lilav, sakin ol.

"Nereye gidiyoruz?" dedim.

"Benim evime." dedi sakin bir sesle.

"Tamam da niye bu soruma cevap verdin de önceki soruma cevap vermedin?" dedim.

"Hayır." dedi.

Cevap vermedim. Meğer bir önceki sorduğum soruya "Hayır." demişti. Yoksa gerçekten hastaydı da bipolar mıydı?

Kafam yine karışmıştı. Lanet olsun! Şaşkın bir şekilde ona baktım.

"Ben bipolar değilim." dedi.

Şimdi anladım. Markel benim bir önceki sorduğum soruya "Hayır." cevabını vermişti. Ben niye bu konuyu bu kadar sorguladım?

Bir anda Markel'in Rusça söylediği söz aklıma geldi. Merak etmiştim.

"Benim evime geldiğinde Rusça bir şey söyledin. Ne dedin?" dedim.

"Söyleyemem."

"Niye lan niye?!" diye bağırdım arabanın içinde.

Bu hayvan beni sinirlendiriyor. Buna gittikçe daha çok sinirleniyorum.

"Zamanı değil." dedi.

"Zamanı ne zaman?" dedim. Sorduğum soruya bak! Bu nasıl bir tip? Bu nasıl bir insan? Bütün olaylar durmuş, sanki bu zamanı beklemişler gibiydi. Olaylar kesin şöyle demiştir: "Bakalım Lilav ne zaman mutlu ve sakin olacak, o zaman onu sinirlendirecek şeyler yapalım."

Ben ne diyorum?

Kafam iyice karıştı.

"Üç gün sonra." dedi Markel.

"Niye üç gün sonra? Niye yarın değil?" dedim.

"Üç... Bu sayıyı seviyorum." dedi.

Bu ne tür psikopat biriydi?

"Sen nasıl bir psikopatsın artık?!" dedim sert bir sesle.

Cevap vermedi, salak.

Bir anda araba durdu ve yüreğim ağzıma geldi. Bu arabanın şoförü kimdi? Bir anlatsalar, rahatlayacağım. Bu şoför de gerizekâlı biriymiş.

Markel'e baktım. O da bana bakıyordu. Sanki çok merhametli biriymiş gibi bakıyordu. Anlamadım. Şimdi bu iyi biri miydi yoksa kötü mü? Sakin biri miydi yoksa deli mi? Niye herkese soğuk bir şekilde bakıyordu da bana merhametli ve iyi biri gibi davranıyordu?

Benim diğerlerinden ne farkım vardı?

Bunları düşündükçe korkmaya başladım.

Yutkunarak dışarı baktım ve bir malikâne gördüm. Çok büyük bir malikâneydi ve tek bir kişi için fazlasıyla büyüktü. Belki de Markel tek başına yaşamıyordu ama beni de buraya getirdiğine göre tek başına yaşıyor olmalıydı.

Malikâne çok ama çok büyüktü. Bir kişi için gerçekten çok büyüktü ama malikanenin yarısı bahçeydi.

Birkaç dakika sonra içeri girdik. Markel beni çabucak odaya soktu. Ne olduğunu anlamadan, "Yemek vaktinde hizmetçi gelecek." dedi, ardından çıktı ve kapıyı kapattı. Sonra kilitleme sesi duydum. Panik oldum. Kapıya doğru ilerledim ama o gerizekâlı kapıyı kilitlemişti.

Dona kalmıştım. Hiçbir şey anlamamış, şaşkınlıkla kapıya bakıyordum.

O, hayır diyor ama gerçekten bipolardı.

Kafam karışmıştı. Şimdi iyice karıştı.

Etrafıma baktım. Bir balkon gördüm. Nedense nefes alamıyordum... Balkona çıktım ve derin bir nefes aldım. Şimdi iyice oturup düşünmeliydim. Markel niye aniden değişti ve beni evine getirdi?

Bir saat sonra
Artık iyice delirmiştim! Bu hayvan beni buraya hapsetmişti! Saatlerdir burada düşünüyordum ama Markel'in niye bunları yaptığını hâlâ anlayamamıştım.

Birden kapı çaldı.

Koşarak kapının önünde durdum.

Kapıyı açamıyorum ki... benim salak kafam.

"Lan, sen kapıyı kilitlemedin mi?!" dedim sinirle. Emin olsun ki kapıyı açtığında ona küfür edeceğim.

Kapı yavaşça açıldı ama Markel değildi. Bir hizmetçiydi.

"Efendim, yemek hazır." dedi merhametli bir şekilde. Ama ben inanmıyordum. Neye, ben de bilmiyorum. Sadece içimdeki öfkeyi kim olursa olsun ondan çıkaracaktım, bunu biliyordum.

"Tamam, geliyorum." dedim ve aşağıya indim. Markel yemek masasında oturmuş, galiba beni bekliyordu.

"Umarım çok sıkılmamışsındır." dedi.

Bu da nasıl bir psikopat biriydi?! Hem beni saatlerce odaya kilitliyor hem de sonra böyle konuşuyor. Tam bir aptal.

Sessiz sedasız yemeğimi yedim. Ardından odama çıktım. Bir an bile onun yüzünü görmek istemiyordum. Yatağımda oturdum. Kapı açıktı çünkü beyefendinin gelip onu kilitlemesi gerekiyordu.

Nihayet geldi.

"Üç gün." dedi.

Bak şuna! Beni sinirlendirmek için her şeyi yapıyor.

"Tamam." dedim.

Bana doğru bir adım yaklaştı ve "Tı moya." dedi.

Bak, yine Rusça konuştu. Ama bu sefer ne dediğini sormayacağım. O kelimeyi aklımda tutacağım.

Sonra Markel arkasını dönüp gitti ama kapıyı kilitlemedi.

Telefonuma doğru yöneldim ama telefonum evimdeydi.

OFF!

Çaresizce Markel'in yanına gittim.

"Telefonunu verebilir misin?" dedim utanarak. Çarem yoktu. Nedenini bilmek istiyordum.

Hiçbir şey demeden verdi. Heyecanlanmıştım. Niye? Dediği kelimeyi zor da olsa aklımda tutmuştum. Kelimeyi Türkçeye çevirdim. Anlamı "Benimsin," idi.

Nasıl yani? Bu neydi şimdi? Markel'e baktım. O, sanki hiçbir şey olmamış gibi laptopuna odaklanmıştı. Ben ise öylece bakakalmıştım.

"Benimsin." ne demek? Bu bana âşık mıydı?! Hayır! Olamaz! Kesinlikle olamaz!

Derin bir nefes aldım, telefonunu geri verdim ve sanki hiçbir şey olmamış gibi odadan çıktım.

Nasıl sabah olduğunu bilemedim.

Tüm gece uyumamıştım. Şaşkındım sadece... Hayır, sadece şaşkın değil, korkuyordum da.

Kapı yavaşça açıldı ve Markel içeri girdi.

Sakin bir şekilde okul kıyafetlerimi yatağın üzerine koydu.

"Kahvaltı hazır. Aşağıya gel." dedi ve gitti.

Derin bir nefes alarak kıyafetlerime yöneldim.

Aşağıya indim.

"Yarın niye beni buraya getirdiğini söyleyeceksin, değil mi?" dedim.

"Yarın değil, bir sonraki gün." dedi.

Hayır, bunda biraz akıl varmış. Ben bunların nedenini daha çabuk öğrenmek için bu cümleyi söylemiştim ve ben de çabucak pes edecek değilim herhâlde.

"Ama dün birinci gündü, bugün de ikinci."

"Hayır, bugün birinci gün."

"Salak."

Off... Gerçekten salaktı.

Hayır, Lilav, önemseme. O, o kadar da mühim biri değil.

Derin bir nefes alarak kahvaltımı yemeye başladım. Bir anda aklıma bir şey geldi. Niye ben Markel'e biraz da olsa eziyet etmiyorum?

Bütün masayı gözden geçirdim. Lanet olsun ki her şey tamdı ve istediğim her şey vardı.

Kahve! Evet, kahveyi bahane edecektim.

"Ben böyle bir kahve istemiyorum." dedim.

"Nasıl olsun?" dedi.

Kahve köpüklüydü. Ben her tür kahveyi içiyordum, bu yüzden bana nasıl olduğu fark etmezdi ama ben Markel'e eziyet edecektim.

"Sade olsun." dedim.

"Tamam." dedi.

Mutfağa baktı ve "Hanımefendi için sade bir kahve getirin." dedi soğuk bir sesle.

Bu deli sadece benimle konuşurken sıcak bir ses tonuyla konuşuyordu ama niye?

Bunca kızın arasından niye ben?

Bir ya da iki dakika içinde kahve geldi.

Bir hizmetçi getirmişti ama o hizmetçi... O hizmetçi... Hayır, mümkün değil! Olamaz! Asla!

O hizmetçi benim ANNEMDİ!

"Anne..." diyebildim sadece.