SADECE PARA DEĞİL, ÖMÜR DE, ZAMAN DA, SEVGİ DE, SAYGI DA..! : ''İSRAF..''

Duyguların israfı..

İsraf sadece yiyeceklerde, içeceklerde kullanılan bir kavram değildir. Mutfağa girin anneniz şunu bitir bu israf, bunu bitir şu israf vs diye telkinler ile önünüzdeki tabağı bitirmeniz için elinden geleni yapıyordur, evet israfa mutfakta da dikkat etmemiz lazım, hatta karınca bacağı kadar da olsa ekmek kırıntılarına dahi dikkat edip, israf etmemeliyiz. Fakat israf sadece mutfak bölümünde değil, hayatımızın çoğu bölümünde karşılaştığımız bir mesele..Mesela para israfı da çok konuşulur, bak sana şu kadar harçlık veriyorum paranı çar çur edip israf etme, gerekli yerlerde kullan diye ebeveynlerimizden falan çok duyarız.. Zaman zaten emanet konusunda anlattık, bize verilen büyük bir nimet olan zamanı aşırı derece de hor kullanıyoruz, en çok israf ettiğimiz şeylerden biri olabilir. Bir kitap var muhakkak duymuşsunuzdur, Ebû Gudde Hazretleri'nin (kuddise sırruhu) Zamanın Kıymeti diye, yani orada zamanın nasıl muhafaza edilmesi gerektiği, âlimlerin vakitlerini nasıl değerlendirdikleri, boşa geçirmedikleri ile ilgili çok kıymetli bir eser. Hele bir ilim talebesinin okuması gereken kitaplar arasında olmalı, çünkü vaktini korumayı, kullanmayı tam anlamıyla öğrenemeyen talebe o ilimden hakiki anlamda istifade edemez.

''Vakit, korumaya en çok özen gösterdiğim şeydir. Fakat görüyorum ki insanın en kolay zayi ettiği şey de odur.'' Büyüklerimizden hakikatli bir söz daha..

Güneşin, ayın, dünyanın akışı durmuyor, vakit geçtikçe ya aleyhimize işliyor ya da lehimize, oda bizim elimizde, biz o vakti nasıl kullanıyoruz, para gibi har vurup harman mı savuruyoruz, yoksa bir dakikamızın bile kıymetini bilip yerinde mi kullanıyoruz.. Evet, başlıca israf edilen konulardan bahsettik kısaca tabi.. Esas mevzumuz ne; duyguların israfı.. Zamanımızı israf etmemek ile konuştuk değil mi, peki bu zaman içerisinde sadece saatleri değil kalbimizi, duygularımızı da korumamız, israf etmememiz gerektiğini söylesem! İnsan bazen ömrünü neredeyse, olur olmadık, yanlış duygularla, yanlış yerlerde tüketiyor, tükeniyor.. Kalbi iki türlüdür, kalbin bir yönü nedir; yürek, kalpten bir parçadır, zahiren görünen bir et parçasıdır. Kalbin ikinci yönü ne peki; gönül, oda kalbin bâtıni yönüdür, göremeyiz ama hissederiz. Ve bu hissettiğimiz duyguları, gönlümüzü o kadar israf ediyoruz ki, insan bazen anlaşılmak için defalarca ama defalarca aynı şeyleri tekrar tekrar söyleyebiliyor, insanların sevgisini kazanmak için kendi kıymetinden, kendi öz değerinden vazgeçebiliyor, hayalleri, ihtimalleri, bekleyişleri, haberleri çok önemseyip kalbinde çok büyük yerler açabiliyor. Aşırı vefa, aşırı merhamet, aşırı duygulara kaçabiliyor.. Bu tür aşırı ve israf edilen duygular insanı yorar, saygı da, sevgi de, merhamet de bir nimettir evet ama bu duygularımızı dengesizce kullanmaya itmemeli bizi, bir mü'minin her şeyi dengede olmalı.. Bir insanın kendisine yapacağı en büyük iyiliklerden biri gönlünü yoran duygu ve düşüncelerden uzaklaşmaktır, aşırıya kaçmamaktır, geçmişe takılı kalmamaktır, geçmişine bir tövbe edebilirsin evet ama geçmişin pişmanlıkları bugünün huzurunu bozmasına izin verme, geçmişteki günahlarına bir insan tövbe eder, her zaman da zaten istiğfar etmeli fakat bu durum şimdiki durumumuzu bozmamalı, aşırıya kaçan duygular bu konuda işte insanı ümitsizliğe ve kendinden umudu kesmesine sebep olabiliyor.. Duygularımızı da, kendimizi de kötü yerlerde kullanmadan, ihmal ve israf etmeden yaşamalı ve aktarmalıyız fakat dengede!!!

Sürekli tüketmek..

Bu istek de israfın başlıca sıkıntısı biliyor musunuz ? Sürekli ama sürekli bir tüketim çılgınlığı var, indirimler, promosyonlar, şunlar bunlar, insanları sürekli bir şeyleri alsınlar da israf etsinler diye, etiketleri büyütüp büyütüp davet ediyorlar...Gel vatandaş gel sende israf et der gibi.. Misal, bir kimsenin evinde oturacağı koltuğu, camını penceresini kapatacağı muhafaza edeceği perdeleri var fakat şimdi ne oluyor bir sene geçiyor, iki sene geçiyor modası geçiyor o koltukların ve perdelerin diye onlar hop çöpe, yerine yenilerini almak için hop alışverişe.. Sürekli tüketim içindeyiz, sürekli ya eşyayı, ya zamanı, ya sevgiyi, ya sabrı, ya değeri, hatta insanları bile tüketiyoruz.. Daha fazlası daha fazlası derken ne kıymet biliyoruz, ne de eskinin değerini anlıyoruz. Bir kalem alıyoruz ve o kalemin ucu aça aça azalınca yenisini alıyoruz ve o küçülen kalemi bir kenara fırlatıyoruz, sanki o kalemle hiç yazmamışız, hiç o kalem bizi bu yolda yürümemize yardımcı olmamış gibi, oraya kadar onunla gelmemişiz gibi o kalemin değerini, kıymetini bilemiyoruz.. Ne bir yerde duymuştum, bir ülke de bazı kesim yiyorlarmış, içiyorlarmış ve kendilerini istifra etmeye zorluyorlarmış, afedersiniz ama ağızlarına parmak atıyorlarmış istifra etmek için, onu da neden yapıyorlar, tekrar yemek ve içmek için, tüketmek için... Çağın en büyük hastalığı sürekli daha fazlasını istemek ve tüketmek, insan böylece ne sahip olduklarının kıymetini biliyor ne de kendinden daha aşağıda olan insanların durumları ile empati yapabiliyor.. Nasıl yapsın ki zaten böyle olan insan empatiyi, sürekli tüketim sürekli tüketim en sonunda kendisi tükenecek haberi yok..

''Aç gözlüye dünyayı versen doymaz; kanaatkâr olan kuru ekmekle doyar.''
Sâdî Şirazi