ELİMİZDEKİLERİN KIYMETİNİ KAYBETMEDEN BİLMEK!: ''ŞÜKÜR..''

Sahip olduklarımızın normalleşmesi..

Burada bir düşünmenizi istiyorum, şu an nelere sahipsin, yani sahipsin derken neler sana şu an emanet ve sen o emanetleri kullanabiliyorsun? Mesela nefesin, bütün vücudunun azaları, sağlığın, zamanın, üstün başın kıyafetlerin, başını sokacak bir evin, karnını da gözünü de doyuracak kadar yiyeceğin içeceğin, ailen, aklın, duyguların ve daha sayıp arttırabiliriz.. Bugün bunları yaşadın, yarın bunları yaşadın ve bunlar bir zaman sonra normal ve sıradan bir hayat gibi gelip insanı farklı bir hayat mottosuna sokabiliyor şu an kardeşim.Yani insan bugün aynı yarın aynı yaşayınca bir farklılık arıyor, ne diyor işte, çok sıkıldım, bugünde aynı tas aynı hamam vs vs gibi kelamlar edebiliyor.. Oysa sana sıradan ve normal gelen bir gün başkalarının hayali bile olabilir belki de.. Gerek ülkemiz de gerek başka ülkelerde nice insanlar şu an sıradan hayat yaşamak için can atıyor, dua ediyor.. Fakat insanoğlu işte rutinleri sıradan görüp canı sıkılabiliyor.. Aslında rutinler de bir nimet farkında değil..Çünkü sanki o rutin hep olması gereken bir şey gibi görüyor, başına bir musibet veya hastalık ya başı ağrısa, bir grip olsa hayatı alt üst oluyor gibi bir oraya bir buraya devriliyoruz değil mi? Bir tansiyonumuz düşse sadece gözümüz değil hayatımız kararıyor gibi bütün hayatımızı etkiliyor, düşünsene sağlığın yerinde olarak geçirdiğin bir gün nasıl normal, sıradan olabilir kardeşim? İşe imani boyuttan bakalım, her gün beş vakit namaz kılan, çeşitli ibadetlerini yapmaya çalışan bir insan bunları sıradan görmemeli, bir kere bunları yapmak en başta iman etmek sana nasip olmuş, Rabbimiz her gün seni huzuruna kabul ediyor düşünsene ne büyük bir nimet ve ne büyük bir rutin..Başını secdeye koyamamış insanlardan olsaydın, Allah muhafaza, ne kadar büyük bir yıkım, hem dünya için hem ahiret için..O yüzden rutinlerde hayat var, rutin nimettir, rutinin bozulsa başın ağrır, uyku uyuyamazsın, mü'minin bir günü diğer günü ile eşit olmayacak evet ama hayır bakımından, ilim bakımından, ibadet bakımından eşit olmayacak! Bugün beş sayfa kitap mı okudun yarın arttır on sayfa oku..İki günümüz birbirine bu yönde eşit olmayacak..

Başkasının hayatına bakarken kendi nimetlerini unutmak..

Fatma Temir Hocamız sohbetlerinde, derslerinde o kadar çok güzel hikmetlerden, inceliklerden bahsediyor ki yani bizim anlatmamız, yazmamız aynı tesiri vermez, mutlaka hocamızın ağzından dinlemeniz, hocamızın derslerine ve sohbetlerine katılmanız lazım. Bir gün hocamızın sohbetini dinlerken İsa (aleyhisselam) ile ilgili birkaç şey anlatmıştı, onlardan biri de, İsa(aleyhisselam) semaya yükselmeden evvel bir tası varmış, yani mal mülk olarak bir tası varmış sadece, birini görmüş eliyle su içerken, İsa(aleyhisselam) ne yapmış, elle de içilebiliyormuş demiş ve o elindeki tasıda vermiş başkasına.. Yani ne yapmış yetinmiş.. Yani başkasının hayatına bakıp kendi nimetlerini unutmak diye yazınca aklıma geldi, peygamberler, büyükler ne kadar mübareklermiş ki bizim şimdilerde bolca düştüğümüz hataya asla düşmemişler. Başkalarının elinde olan nimetlere bakıp neden bende yok da onlarda var, neden benim neyim eksik yani deyip de şükürsüzlük içine girmemişler, aksine kendi elleri kırık ise kesilmiş ellere bakmışlar.O rutin dediğimiz olay varya onlar aslında büyük bir nimet kardeşim, başkasında gördüğün sana göre büyük bir nimet olan şey o başkasına da rutin geliyor olabilir, insanoğlunun zaten hep daha fazlasını istemeye meyilli bir tarafı var.. Sen o başka ve farklı gelen nimete sahip olunca bitecek mi sanıyorsun, hayır hep devamını isteyeceksin, araban mı var neden üst modeli yok diyeceksin, bir dairen mi var, neden villam yok diyeceksin, hep daha da üstünü daha da üstünü başkalarında gördükçe ne yapacaksın, sürekli daha fazlasını isteyeceksin.. Dua ederken belki isteyebilirsin iyi niyetle ama yani daha iyi bir araba istersin, ilim için rahatça gidebilelim diye, daha büyük bir ev istersin medrese de yapabilirim diye, bu gibi sebeplerden iste istedikçe, âlî himmet olmak lazım fakat sen sendeki nimetleri nimet olarak görmeyip, şükürsüzlük edip, başkalarının elindekine göz dikersen bu olmaz işte kardeşim! Kendi bahçeni sulamayıp, başkalarının bahçesine göz dikersen senin elindeki çiçeklerde solar bir gün kardeşim. Unutma nimet başkalarına baktıkça değil, şükrettikçe çoğalır..

Şükretmenin sadece
''Elhamdülillah'' demek olmaması..

Ne için şükretmek istiyorsan onu fıtratına uygun, hakkını vererek kullanman lazım. Mesela gözün için mi elhamdülillah diyorsun, ne yapacaksın onu Rabbimizin rızasının olmadığı yerlere göz devirmeyerek, Rabbimizin hoşnut olacağı şeylere bakarak kullanacaksın, yani Kur'an'a bakacaksın, ilimle meşgul olacaksın, kitap okuyacaksın, bunlar için kullanırsan gözün şükrünü eda etmiş olursun. Kulağın için mi şükrediyorsun, dilinle elhamdülillah demek yetmez, ne yapacaksın, Kur'an-ı Kerim dinleyeceksin,Hadis dinleyeceksin, Tefsir dinleyeceksin, ilimle meşgul olup sohbetler, dersler, büyüklerin sözlerini dinleyeceksin, ancak bu şekilde eda etmiş olursun kulağının şükrünü, yani kulakta bir kulaklık şarkılar, türküler dinleyip de elhamdülillah iyi ki duyabiliyorum demek abest olur kardeşim. Sadece göz için, kulak için değil bütün azalarımızı ancak onları yaratılış gayesine uygun olarak kullanırsak şükrünü eda etmiş oluruz. İlim alıyoruz, bu ilmi Allah için kullanırsak şükrünü eda etmiş oluruz, para için, mal mülk için kullanırsak bir yandan da elhamdülillah dersek ilmimizin bir kıymeti kalmaz ki, aynı zamanda şükrünü de eda etmiş olmayız..Çünkü neden biz ilmi Allah için almamış, para kazanmak için almış gibi oluruz, Allah muhafaza..

Nimeti doğru yerde kullanmak..

Bir nimetin kıymeti ona sahip olmakla değil de, onu doğru yerde kullanabilmekle anlaşılır.'

'Sonra o gün, nimetlerden mutlaka hesaba çekileceksiniz.''
Tekâsür Sûresi, 102/8

Önceki konularda bahsettik, ne dedik her bir nimet aslında bir emanettir. İşte o emaneti nerede, nasıl kullandığımız çok önemli.. Paran mı var, nerede kullanıyorsun, israf ederek, haram işler için mi kullanıyorsun, yoksa hayır hasenat iyilik için mi? Bilgin mi var yani bilgili misin, bu bilgiyi kibirli görünmek için mi kullanıyorsun, yoksa başkalarına faydalı olabilmek için mi? Güçlü müsün, bu gücü başkalarını ezmek için mi, yoksa mazluma el uzatmak için mi kullanıyorsun? Yani sahip olduğumuz nimetler bizim için birer sorumluluk olup, başkalarına üstünlük taslamak için değil, şükretmek için verilmiştir. İmkan arttıkça imtihan da artıyor, sen verilen o imkanlarla ne yaptın, neyi nerede kullandın, başkasının hakkına girdin mi, muhasebe edip, doğru yerde kullanmak için niyet etmek çok önemli..Aslında varya insan elindeki nimetlerin sahibi olduğunu değil de gerçekten emanetçisi olduğunu düşünüp, o nimetlerin asıl sahibine (celle celaluhu) bir gün kavuşacağının şuuru içinde olup, kabre de hiçbirini götüremeyeceğinin bilincinde olsa nimeti doğru yerde kullanmak için ekstra bir çaba göstermez aksine kendiliğinden olgunlaşır niyeti de, kalbi de..

Kaybedince farketmek..

İnsan elindekinin kıymetini bazen kaybedince anlıyor maalesef.. Kıymet bilmek için kaybetmek mi lazım, bunu beklemek mi lazım.. Esas mevzu kaybetmeden kıymet bilmektir. İş işten geçtikten sonra farketmişsin etmemişsin ne mana.. Keşke dememek için elindeki emanetlerin kıymetini şimdi bileceksin.Sağlığının değerini gittikten sonra, yanıbaşındaki insanların değerini yokluğunda, zamanın önemini geçip gittiğinde anlasan ne fayda, sahip olduklarının kıymetini şimdi anla!