HER ŞEYİ HERKESLE PAYLAŞMAK ZORUNDA DEĞİLSİN!: ''HAYA VE MAHREMİYET..''

Her şeyi paylaşmak zorunda mıyız?

Yapmak zorunda olmadığımız mevzuları o kadar yapmaya istekliyiz ki, yapmamız gereken asıl mevzuları kaçırıyoruz..
Yediğimizi, içtiğimizi, kıyafetlerimizi, aldıklarımızı, hediyelerimizi, sevinçlerimizi, üzüntülerimizi, iyiliklerimizi, sözlerimizi, dinlediklerimizi kısacası paylaşmadığımız hiçbir şey kalmadı..
İnsanlar artık hayatlarımıza o kadar hakim ki paylaştıklarımızdan, yani sen o insanla oturup sohbet etmesen bile o senin hakkında birçok şeyi bilip sayabilir.. Evine hiç gelmemiş olan bir insan bile senin evinde mutfağındaki bardakların bile yerlerini söyleyebilir, o derece her şeyi paylaşıyoruz, işin gülünç tarafı da paylaşmamız gereken şeyleri paylaşmıyoruz ama bize dünya ahiret hiçbir menfaat sağlamayacak her şeyi paylaşıyoruz.. Ağlanacak halimize gülüyoruz, Allah'ım lütfunla, merhametinle, rahmetinle muamele etmesen bütün insanlık olarak halimiz nice olur..

Özel hayat neden özel kalmalı ?

Adı üstünde özel hayat..
Biri bize istemediğimiz bir davranış sergilese, istemediğimiz bir şeyler söylese, iki üç kırmızı çizgilerimizi aşsa ona ne deriz, özel hayatıma karışma, bu benim özel hayatım, benim özel hayatıma burnunu sokma falan deriz değil mi ? E başta biz izin veriyoruzya çarşaf çarşaf paylaşımlar yaparak özel hayatımızın aslında hiç özel olmadığını..Her şeyini paylaşan bir insanın özel hayatı mı kalır kardeşim bir söylesene..Adı üstünde kalmalı, dışarıya yaymamalı, özelse özel kalmalı kardeşim.

İnsanların yanında ve yalnızken aynı insan olmak..

Bu varya kanayan yaralarımızdan biri.. Hepimizin evlerine bir kamera taktırsak ertesi gün yüzümüze atılan bakışlar değişir ben sana söyleyeyim. Oysa bizi 7/24 her saat, her dakika, her saniye, her salise izleyenler var zaten, sağımızda da solumuzda da biz ne yaparsak yazan melekler var.. Rabbimiz (celle celaluhu) her yaptığımızdan haberdar, yalnızken yaptığımızdan da kalabalık içinde yaptığımızdan da...Her nerede isek ister yalnız olalım ister halk içinde olalım dosdoğru olalım, içimiz ne ise dışımızda o olsun. Evde farklı, dışarıda farklı olmayalım. Her daim yumuşak, halim, selim bir tavır üzere olalım.Dışarıya balım cicim, eve gelince asma suratlı, çatık kaşlı, söven sayan, saygısız, saçma bir insan olmayalım.. Bazen şahit oluyorum, misal bir evlat dışarıdaki insanlara, arkadaşlarına o kadar halim selim olumlu ve onların kendisinden hoşnut kalacağı şekilde, o kadar yardımsever davranıyor ki dışarıdaki insanlar o anneye ya da babaya diyor ne kadar nasiplisiniz böyle bir evladınız var.
Anne baba da içinden geçiriyor onu sen bir de bize sor diye.. Niye böyle diyor, aslında evlatlarının nasıl bir insan ve karaktere sahip olduğunu biliyorlar, evde kendilerine ne bir yardım, ne bir güzel söz, ne bir destek hiçbir şeye el sürmediğini, ne güzel kelamı bari sövüp saymasa dedikleri bile oluyordur. Aslında insan bir süre sonra dışarıya da içeride ki halini yansıtıyor da çoğu zaman geçiştiriyoruz, o şundan dolayı öyle yapmıştır, bundan dolayı böyle yapmıştır vs diyoruz. Bazen bazı insanlar bile isteye kötülük yapıyorlar kötü oldukları için..Basbayağı, dümdüz kötü insanlar var hayatta.. Şundan dolayı böyle yapmıştır dememize gerek kalmayan insanlar var...Çıkarları ve menfaatleri uğruna rol kesen çok insan var..
Tamam şu doğru yani insan toplum içindeyken daha ölçülü, yalnızken daha rahat olması hasebiyle doğal olması kaçınılmaz. Fakat ahlak kalabalık seyircilere ihtiyaç duymayan bir değerdir. Yani senin değerlerin, niyetin, ahlakın insanların varlığına göre şekil alıyorsa seyirciye oynuyorsun diyebiliriz. Buda ihlas ve takva konusunda eksik olduğumuzu gösterir eğer kalabalık içindeyken değişken ahlaka, karaktere sahipsek bizim ihlas ve takva konusunda olgunlaşmadığımızı, olmadığımızı gösterir.

Konuşma adabı/Giyinme adabı/Sosyal medya edebi..

Peygamber Efendimiz (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur:
''Allah'a ve ahiret gününe iman eden kimse ya hayır söylesin ya da sussun..''
Her şeyin bir adabı olduğu gibi konuşmanın da bir adabı var. Durumuz durağımız yok her zaman her şeyi konuşuyoruz, bizi ilgilendirse de ilgilendirmese de konuşuyoruz sürekli.. Kırk kere düşün bir kere konuş diye boşuna söylememişler.. Faydalı, güzel şeyler konuşmalıyız ve yeri geldiğinde de susmasını bilmeliyiz. Her şeyin bir usulü olduğu gibi sözlerinde bir usulü, vusulü, üslubu vardır. Mesela her doğru her yerde söylenmez. Birini uyaracaksındır ama onu herkesin önünde uyarırsan, dediğin doğru bile olsa o kişiyi herkesin içinde uyararak rencide etmiş gibi haksız konuma düşersin, demek ki neymiş her doğru her yerde, her şekilde söylenmez. Doğruyu söylemenin de söylenme şekli, üslubu, yeri ve zamanı vardır. İlk kitabımızda çok bahsettik; gıybet.. Birilerinin gıybetini yapmak, arkalarından konuşmak, onlarla alay etmek, onları zorbalamak, küçümsemek bunların hepsi adaba ve edebe aykırıdır.Bir de bi anlık öfkeyle söylemiş derler ya buda ters..İnsanın içinde ne varsa dışına o yansır, o bir anlık öfkeyle dışa çıkan duygu ve düşünceler karakterin bir göstergesi olup, dile yansımıştır, ayna gibi.. Senin içinde olmayan duygular ve düşünceler pat diye ağızdan da çıkmaz, var demekki ki öfke onu açığa çıkardı. Ki zaten varya öfkeli olan insanla şeytan oyuncak gibi oynar, onun eline fırsat vermeden öfkemizi kontrol etmemiz lazım.. Ayaktaysak oturmamız, oturuyorsak uzanmamız ya da abdest almamız lazım, bir şekilde o öfkeyi bastırmamız şart, nefis ve şeytan galip gelmesin diye..Her zaman hayır ve güzel söz ile konuşmamız lazım, konuştuğumuz zaman etrafımızdakilerin konuşmalarımızdan rahatsızlık duyması değil, ferahlanmasını sağlayarak bir konuşma adabı ve üslubu takınmamız lazım. Bu da ne ile olacak ? Kur'an ve Sünnet, âlimlerimizin, büyüklerimizin sözleri ile..Giyinme adabına gelince;
her işimize Besmele ile başlamamız gerektiği gibi giyinirken de Besmele ile sağdan başlayarak giyinmemiz gerekiyor. Sağdan başlayarak giydiğimizi soldan çıkarmak da adabtandır. Giyinirken oturarak giyinmeyi adet edinmemiz lazım buda aynı şekilde adaptandır, şimdi alışkanlık olmuş hep ayakta giyiniliyor ya da çorap giymeye vs zorlananlar ancak o zaman oturarak giyiniyor, alışkanlıklarımızı doğrularıyla takas edersek hayatımızı adap üzere yaşamamıza vesile olur inşaallah. Bir Müslüman ahlaken temiz olması gerektiği gibi bedenen de kendisini ve giydiklerini temiz tutmalıdır. Tesettürüne uygun giyinmesi lazım zaten tesettür konusunda bahsettik, avret yerlerini örtmesi lazım. Elbise boyunu yerlere sürünen şekli ile yapmaması gerekir buna dikkat etmek lazım çünkü elbisenin boyunun yerlere sürünmesi hem kibre işaret eder hem de elbise uçlarıyla yerleri süpürüyor gibi olur, kirlenir..Elbise giyerken mesela okunacak dualar var onları da okuyabiliriz, bunlar hep adaptandır..
Sosyal medya edebine gelince de;
Yani bu sosyal medyayı sadece çeşitli uygulamalar olarak düşünmeyin onlar zaten giriyor da mesela mesajlaşma uygulamalarında da bu söyleyeceklerime dikkat etmemiz lazım. İletişim kurduğumuz insanlarla sadece konuşarak değil, ne yazdığımıza da dikkat ederek yani sadece yüz yüze ilişkilerde değil mesajlarda da , yazılarımızda da , paylaştığımız her ne varsa hepsinde güzel ahlak ile hareket etmemiz gerekiyor.
Bilmediğimiz şeylerin peşine düşmeyip vaktimizi israf etmememiz lazım. Doğruluğundan emin olmadığımız haberleri, yazıları insanlarla paylaşmamamız gerekiyor. İlk kitabımızda bahsettik gıybet konusunu, yani bu ortamlarda da buna dikkat etmemiz lazım, insanların yazdıklarıyla, fotoğraflarıyla dalga geçmememiz gerekiyor. Hakaret içeren yorumlar falan yapmamak lazım, yani bazen olabiliyor, duyuyorum, herhangi bir sosyal medya platformunda birbirini tanımayan insanlar birbirleri hakkında yorum yapıp, hakaret içerikli yorumlar atabiliyorlar. Ya da yalan, asılsız haberler yapılabiliyor bu da çok yaygın maalesef.. Yani senin profilinde ismin soyismin yazmıyor, kendine sahte hesap açıp kendini ve insanları kandırmış olsan bile o hesapla ne yaptığından, nerelere baktığından, kimlere neler yazdığından hepsinden sorumlusun kardeşim. İslam'da fake atmak yok. Haşa!

Özgüven/Ben Böyleyim/Ölçüsüzlük..

Şimdiki çocukların ve bazı eğitimcilerin ağzında hep özgüven kelimesi var değil mi? Ya da özgürlük desek de yeridir. Bakın İslam'da insan kendisini değerli görecek evet çünkü Rabbimiz (celle celaluhu) insanı şerefli kıldı. İnsan kendisini değerli bilecek, kendisini tanıyacak fakat bunu yaparken kendisini herkesten üstünde görmeyecek. Özgüven ve özgürlük istediğin her şeyi yapmakta serbestsin demek değil kardeşim. Başka insanların sınırlarını, haklarını önemseyeceksin. Bilinçli davranacaksın, ben özgürüm diyerek çocuk bile olsa başkalarının haklarına saygısızlık yapmaması lazım, anne veya baba çocuklarının başkalarının sınırlarını ve haklarını aştığı nokta da benim çocuğum özgür bir birey, özgüvenli yetişecek diye yaptıklarını onaylarsa, uyarmazsa, hatta yaptığı yanlışları desteklerse o çocuk büyüyünce hata yapıp yapıp ben böyleyim, ben buyum beni ailem böyle yetiştirdi, her şeyi yapmakta özgürüm diyerek toplum için bir tehdit oluşturur.
Ben böyleyim cümlesi her zaman kötüye işaret etmez ama.. Mesela bir kişi kişiliğini korumak için, dini kimliğini korumak için, başkalarının baskısı ile yaşamamak için ben böyleyim diyebilir. Ama tabi bu sözü yanlışlarını, günahlarını savunmak için kullanmıyorsa..Bir kimse bağırıyor mesela ya da sinirlenince gözü hiçbir şeyi görmüyor, vuruyor kırıyor bağırıyor, siniri geçince de diyor ki ben sinirlenince böyleyim napayım.. Ya da birilerini kırarak konuşuyorsa ne diyor, ben açık sözlüyüm napayım kırılıyorsan senin sorunun diyor.. Yani açık sözlü olabilirsin fakat dost acı söylemez, dost acıyı tatlı söyler hesabı kırarak, insanı yerden yere vurarak ben böyleyim diyerek kırıcı kelamlar edilmez tabi ki .. Yani kötü bir şey yaptın diyelim ben böyleyim ama bunu geliştirmem, değiştirmem, düzeltmem lazım diyin.. Yanlışınızı bu cümle arkasında saklanıp söylemeyin, savunmayın..
Dengeli olmamız lazım her konuda, ölçüsüz değil.. Her şeyde o kadar aşırıya kaçıyoruz ki buda ölçüsüz davranmaya itiyor hepimizi.. Giyinmede, yemede, içmede, konuşmada, harcamada yani aklına ne geliyorsa sürekli bir ölçüsüzlük, sürekli bir israf.. Yemek yiyoruz tamam ölmeyecek kadar, ibadetlerimize de kuvvet olması için yiyip içebiliriz fakat bunda ölçüyü kaçırırsak ne olur, hem beden sağlığımız hem de ruh sağlığımız etkilenir. Bedene rehavetlik çöker, ruh ise ibadet etmeye mecali kalmaz.. Madden de manen de hiçbir şeye kuvvetimiz kalmaz, Allah muhafaza..O yüzden insan olgun olmalı, hakiki anlamda büyümeli, dengeli olmalı..