Bölümler 2Şu an: ~GİRİŞ~
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
16.10.2026
Sevgili günlük, yine benn. Özledin' mi beni. Valla ben sana yazmayı çok özledim. Bayağıdır yazamamıştım. Arkadaşlarımla doğum günüm için plan yaptık. O gün Salıya denk geliyor. Okuldan sonra beraber bir cafe' ye gideceğiz. Çok heyecanlıyımm. Evde olaylar yine eksik olmuyor tabi' ki. Ama arkadaşlarım var ve onları seviyorum, onlarla olmak bana her kötü şeyi unutturuyor. Sende unutma doğum günümü 20 Ekimde tamam mı? Sonunda 17 yaşına gireceğim, zaman çok hızlı geçiyor ya. Daha dün beş yaşında yüzmeyi öğreniyor gibi hissediyorum hala. Neyse günlük, şimdi biraz dinleneceğim, doğum günümün sonunda sana olan her şeyi anlatacağımm. Şimdilik görüşürüz.
İlay Ekin Aydın
Günlüğümü kapattım. Kalemimi ve günlüğümü masanın üstüne bıraktım ve yatağıma doğru yürüdüm. Yavaşça yattım ve sadece duvara baktım. Derin düşüncelere daldım ve uyuyakaldım.
Sabah'ın ilk ışıkları ile ela renkli gözlerime vuran güneş ışığı ile uyandım. Bu gün içimde anlam veremediğim değişik duygular içerisindeydim. Çokta takmadım, sadece üç gün sonraki doğum günümü düşünebiliyordum. Yataktan yavaşça doğruldum, ayağı kalktım ve banyoya doğru gittim. Ellerimi ve yüzümü yıkadım. Sonra odama tekrar gidip üstümü değiştirdim, içimden inşallah mutfağa gittiğimde onlar olmaz diye geçiriyordum. Mutfağa yemek hazırlamak için girdim. Girdiğimde annemle babam bana doğru baktılar, sanki benim gelmemi bekliyormuş gibiydiler.
"Seninle konuşmamız gereken şeyler var." dedi annem.
"Yine ne saçmalayacaksınız" dedim, soğuk ve net bir şekilde.
"Otur da dinle." dedi babam. Sesi her zamanki gibi sert ve soğuk çıkmıştı.
Sandalyeye oturdum ve "Dinliyorum, kısa sürsün." dedim, aynı sesle.
"Biz ayrılıyoruz." dedi annem.
O an ne dediğini bir an algılayamadım. Birkaç kere zihnimin içinde döndü o kelime. Daha önce çok kavga etmişlerdi ama boşanmaya adım bile atmamışlardı.
Söylediklerini anlamak için "Nasıl yani?" diye sordum. Aslında çokta üzülmedim, çünkü genel olarak onlarla iletişimim yoktu ve aynı evde yaşasak bile, ayrı hayatları yaşıyormuş gibiydik. Mutfak ve salon' a gitmesem yüzlerini bile unuturdum. Onlarında bir defa yanıma gelip de halimi hatırımı sordukları hiç olmadı. Açıkçası çokta umrumda olmuyordu.
"Bildiğin ayrılıyoruz işte. Sende benimle İzmir'e geliyorsun" dedi babam.
Bu dediği şey ile şok oldum. Ne? Şuan ciddi mi söylediğinde? Birkaç saniye bu dediğini sorguladım. Arkadaşlarım, hayatım, sevdiklerim her şey buradaydı. Onları, buradaki düzenimi bırakıp nasıl gidebilirdim?
"Ciddi değilsiniz değil' mi? dedim. Hayatımda ilk defa bir şeyin şaka olmasını o kadar çok istiyordum ki.
"Hayır, gayet net ve ciddiyiz. Biz ayrılıyoruz ve sende babanla İzmir e gidiyorsun. Bu konu tartışmaya açık değil." dedi annem.
Neredeyse ağlayacaktım, kendimi tutmaya çalışıyordum.
"Hayır, ben bunu istemiyorum. Tamam ayrılın, bunda beni ilgilendiren bir durum yok ama benim hayatım burada ve ben burada kalacağım." dedim, biraz buruk ama sert bir şekilde.
"Ekin!" diye bağırdı babam. O bana her zaman Ekin derdi. O yüzden Ekin ismimi hiç sevmezdim.
Hızlıca odama gittim ve ağlamaya başladım. Nasıl bana sormadan böyle bir karar verebilirler? Ben onların kızları değil miyim? Bu benimde hayatımı etkiliyor. Tamam, ayrılsınlar ama benim niye hayatım bozuluyor?
Kulaklığımı taktım ve "Porselen Kalbim" açtım. Ağladım, ağladım, daha çok ağladım. İçimi tam anlamıyla döktüm. Yine odama gelen olmadı. Bu durumdayken olmasını da istemiyordum zaten.
Yatağım bir camın önündeydi. Camdan baktığımda neredeyse güneşin batacağını gördüm. 'Bu kadar zaman nasıl geçti ki.' diye geçirdim içimden.
Mutfağa gittiğimde yemek yemeden dönmüştüm. Çok açtım, zaten dün de öğlen yemeği yemiştim. Mutfağa gitmek istemiyordum, onların yüzünü, saçının telini bile görmek asla istemiyordum.
Ya açlığımdan, ya da ağladığımdan başım çok ağrıyordu.
Bende en yakın arkadaşımı aramaya karar verdim. Ona, olanları anlatmayacaktım ama yinede onun sesini duymak içimi birazda olsa hafifletecekti.
Telefonumu, sağ tarafındaki komodinden elime aldım. Açtım, aramalara girdim. En baştaki o kişiyi gördüm 'Beloşko🫶🏻🌟🎀'. Basmakla basmamak arasında kaldım. Sonra elimi geri çektim, telefonu kapattım ve komodine geri koydum.
Bunu şuan yapamazdım. Kendimi o kadar iyi hissetmiyordum. Bende hiç bir şey yapamıyorsam uyurum dedim ve uyumaya çalıştım. Çok fazla düşündüm. Hayatımı, insanları, herkesi. Bana niye böyle davrandığını. Düşündüm, düşündüm ve uyuya kaldım.
Bölüm sonu...
Bölüm etkileşimi
