Kendimi İstanbul'da Bıraktım kitap kapağı

2. bölüm / 2

~1.BÖLÜM~

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: ~1.BÖLÜM~

Hayat her zaman bize istediğimiz şeyleri vermez. Bazen yıllardır içinde yaşadığımız dünyayı bir anda değiştirir. Bize sormadan, hazır olup olmadığımızı beklemeden...
İnsan bazı yerlere yalnızca alıştığı için bağlanmaz. Orada güldüğü, ağladığı, sevildiğini hissettiği ve kendisi olabildiği için bağlanır.
Bir şehri geride bırakmak, yalnızca bavulları toplamak değildir. Bazen bir sokağın köşesinde çocukluğunu, bir okulun bahçesinde en güzel anılarını, bir odanın penceresinde ise eski kendini bırakırsın.
Ama şunu unutma;
Bir şeylerin değişmesi, güzel olan her şeyin bittiği anlamına gelmez.
Belki de bazı vedalar, henüz tanımadığımız bir hayatın başlangıcıdır.
Ve bazen kendimizi bıraktığımız yerden yeniden bulmamız gerekir.
Çünkü insan, geride bıraktığı şehirden ibaret değildir.

Sabah, şiddetli bir baş ağrısı ve açlık ile uyandım. Yatağımın yanındaki komodine doğru baktım. Üstünde duran telefonumu aldım ve saatin öğlen iki olduğunu gördüm. Hemen kalktım, lavaboya gittim, ellerimi ve yüzümü yıkadım. Saat ikide onların evde olmayacağını biliyorum. O yüzden rahat davranıyordum. Evde durmak istemediğim için dışarı çıkmaya karar verdim.

Üstüme siyah bir sweatshirt, altıma ise koyu lacivert bir eşofman giydim. Kulaklığımı kulağıma taktım, anahtarımı aldım ve evden çıktım.
Aşırı aç olduğum için önce yemek yemeğe gitmeye karar verdim. Bakmadan rastgele bir şarkı açtım. Kulağımda çalmaya başlayınca hafif gözüm doldu. Çalan şarkı "Anlat Ona" ydı. Eskiden çok dinlediğim aklıma geldi ve gözlerimin dolmasıyla, küçük bir tebessüm ettim.
Şarkı bitmişti, başka bir şarkı açmak için telefonumu elime altım. Tam bakıyordum ki, bir tane küçük kız geldi ve bana "Abla çok güzelsin." dedi. O kadar mutlu oldum ki. Bende ona gülümseyerek "O senin güzelliğin minnoş." dedim. Bana gülümseyerek gitti. Son zamanlarda duyduğum en güzel sözdü bu. Bana o kadar iyi gelmişti ki anlatmama kelimeler yetemez bile.

Önüme çıkan şarkıları dinleyerek yürümeye devam ettim. Her seferinde çıkan şarkılar beni daha da yaralıyordu. Sonunda kahvaltı için bir yer bulmuştum, oraya girdim ve cam kenarına oturdum. Bir şeyler sipariş ettim ve beklemeye başladım. Beklerken kulağımda beni en derinden yaralayacak o şarkı çaldı "Beni Sen İnandır". Gözüm doldu.
"Artık çok uzaklaştım.
En çok da kendimden.
Evden, senden.
Göçmen kuşlar gibi."

Şarkının bu yeri geldiği gibi ağlamaya başladım. İçimde tutmak, ağlayamamak çok zordu. Yapamıyordum, dayanamıyordum. Çok ağlamak, hıçkıra hıçkıra ağlamak istiyordum ama en azından burada değildi.
Kendimi durdurdum. Birkaç dakika sonra siparişlerim geldi. Çok fazla şey yemeği sevmezdim. Özellikle kahvaltılıkları hiç sevmezdim. O yüzden bende makarna almıştım.
Yemeğim bitince hesabı ödedim ve çıktım. Saate baktığımda çoktan öğlen beş olmuştu bile. Eve gitmek istemiyorum, ama gidecek yerimde yoktu. Başka çarem olmadığı için evin yolunu tuttum.
Kulağımda şarkılar eşliğinde evin önüne geldim. Işıkların yandığını gördüm. Girmek istemiyorum, onların sorularına maruz kalmak istemiyordum.

Ama gitmem gerekliydi. Anahtarımı aldım ve evin kapısını açtım. Kulaklığımı boynuma indirdim ve odama doğru yürümeye başladım. Tam odamın kapısını açıp içeri girecektim ki arkadan babamın "Bu saate kadar neredeydin Ekin!" dediğini duydum.
Arkama döndüm, annem ve babam kollarını bağlamış sinirli bir şekilde bana bakıyorlardı.
"Çok mu umrunuz da sanki. Beni önemsiyor gibi yapmak için çok geç kaldınız." dedim
"Haddini bil!" diye bağırdı babam. Ardından "Gel şuraya konuşacağız." dedi ve salona doğru ilerledi.
Arkasından gittim. Koltuğa oturdu ve "Otur." dedi.

"İstemiyorum. Ne konuşacaksanız konuşun uyuyacağım."

"Uyuyamazsın." dedi babam bu söylediği ile içimden 'Pardon?' dedim. Hemen ardından devam etti "Akşam birde uçağımız var. Valizini hazırlan üç saat sonra çıkacağız." dedi.

"Siz gerçekten ciddisiniz." dedim. Şok olmuştum gerçek olabileceğine inanmıyordum.

"Tabi ki ciddiyiz İlay!" dedi anne dediğim ama bana gram annelik yapmamış olan o kadın.
Ne diyeceğimi bilemedim sadece "Hayır, ben bunu istemiyorum." diyebildim.

^^

Babamla onun özel uçağına binmiştik. Evet, şuan İstanbul dan ayrılıyordum. Şaka gibiydi. Nasıl geldim ben buraya?
İstemiyordum ama gidiyordum. Uçakta tek biz vardık. Babam bir yere oturdu, bende ona yeterince uzak olmak için en arkaya oturdum. Son birkaç saattir ağlamamak için kendimi o kadar zorlamıştım ki. Hep kendime söylediğim bir sözüm vardı
“İnsan bazen herkes görmesin diye susar, kimse duymasın diye ağlamaz. Ama unutma, içinde tuttukların da bir gün kendine yer bulmak ister.”
Bende aynen böyle yapacaktım. İnsanların yanında ağlamayı pek sevmezdim. Güçlü görünmek gibi bir şey değil aslında bu söylemi çok gereksiz bulurum yada "Güçlü görünmelisin, ağlamamalısın" çok saçma değil mi?
Benim insanların yanına ağlamamam bu yönden değil sadece onların yanında ağlayacak kadar kendimi güvende hissetmememden kaynaklı.

Uçakta giderken yine sadece müzik dinliyordum. Bana tek iyi hissettiren şey oydu. Aklıma benim bile unuttuğum üç gün sonra doğum günüm olduğu geldi. Arkadaşlarımla plan yapmıştık. Evden çıkmadan onlarla olduğumuz gruba olanları yazıp evden çıkmıştım bir dahada hiç bakmamıştım.
Her şeyin bir rüya olmasını o kadar istiyordum ki. Keşke bir rüyanın içinde olsaydım ve birazdan odamda, yatağımdan kalkıyor olsaydım. Ama olamayacaktı.

Bölüm sonu...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

21okunma 2beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…