Bölüm 6:Sustukça Çoğalan

Bölüm 6 – Sustukça Çoğalan

Zaman, konuşamadığımız kelimelerle ağırlaştı.
Bazen bir anı, yıllar kadar büyür içimizde.
Seninle yaşamadığım şeyleri bile ezberledim.
Çünkü bazen bir hayal, bir gerçeği siler gider.
Ve ben seni, yaşanmamış onca şeyin içinde bile özledim.

Sustum. Çünkü anlatmak, seni kaybetmek gibiydi.
Çünkü her cümle, seni daha uzak bir ihtimale dönüştürüyordu.
Ne zaman birine seni anlatsam, eksiliyordun içimden biraz daha.
Ne zaman seni yazsam, kelimeler gözlerimden taşıyordu.
Ve her defasında şunu fark ettim:
Bazı insanlar, sadece içinde kalır.
Ne söylenebilir, ne de silinebilir.

Seninle konuşmadığım onca şey var…
Birlikte bakmadığımız gökyüzü, birlikte susmadığımız yollar…
Ama yine de birlikte sustuk gibi.
Aynı acıya, aynı siteme, aynı boşluğa yaslandık içimizde.
Benim kalbim senin adını taşıyan bir sessizlik artık.

Bir gün, biri sorarsa eğer,
"Neden bu kadar çok sevdin onu?" diye…
Gözlerimi uzaklara çevirip diyeceğim ki:
"Çünkü o, hiçbir şey yapmadan bile kalbime dokunmayı başardı."
Çünkü bazı insanlar seni sadece var olarak büyütür.
Bazı insanlar hiç konuşmadan bile seni iyileştirir.
Ve bazı insanlar... sadece susarak en çok şeyi söyler.

Sen sustun.
Ben sustum.
Ama o sessizlikte ne çok şey söyledik aslında.
Sen bir adım atmadın, ama ben bin adım attım içimden sana doğru.
Ve her adımda biraz daha kırıldım.
Biraz daha büyüdüm.
Ama en çok da, biraz daha sustum.

Çünkü sevmek bazen gitmek değildir.
Kalmak da değildir.
Sadece beklemektir.
Bir ihtimalin kırık camlarında yürümektir yalınayak.
Kanayacağını bile bile.
Yine de umarak.
Yine de "belki" diyerek.

Benim en uzun cümlelerim, seninle hiç konuşmadıklarım oldu.
Ve seninle hiç yaşanmadıklarım, en çok yaşadıklarım gibi ağır kaldı içimde.
Bazı sessizlikler, bir çığlık kadar güçlüdür.
Bazı eksikler, tamamlardan daha çok yer kaplar kalpte.

Ben seni, en çok sustuğum yerden sevdim.
Bazı geceler vardır ya hani,
herkes uyur ama sen uyuyamazsın.
Çünkü içinde taşıdığın o sessiz sızı,
karanlıkta daha çok yankılanır.
İşte ben seni, en çok o gecelerde sevdim.
Kimse bilmezken, kimse görmezken,
senin adını kalbimde saklar gibi değil,
bir sır gibi büyüttüm içimde.
Dokunsalar dağılacak bir sevda gibi.

Ne garip değil mi?
Seninle hiçbir fotoğrafımız yok.
Ama gözlerimi kapatınca binlerce anı beliriyor.
Hiç yaşanmamış anılar...
Sana hiç söylemediğim cümleler,
senden hiç duymadığım kelimelerle konuşuyor içimde.
Sanki başka bir evrende biz çoktan olmuşuz,
ama bu dünyada sadece sessizlik kalmış aramızda.

Seninle oturup bir çay bile içmedik,
ama kaç gece içimden sana çay koydum,
sana anlatmak için sustum,
susmak için seni dinledim, bilemezsin.

Senin gülüşünü hiç duymadım belki,
ama o gülüşü hayal ederek yaşadım.
Bir insanın sesi bilinmezken bile
bu kadar içe nasıl sinerdi, bilmiyorum.
Ama sen oldun.
Ben sustukça, sen oldun.
Ben bekledikçe, sen büyüdün içimde.

Dün gece bir şarkı çaldı mesela.
Hiç bilmediğimiz bir şarkıydı ama
sözleri sanki bizi anlatıyordu:
"Birlikte yaşanmayan bir hayatın,
ayrılığı da olmazmış..."
O an anladım,
biz aslında hiç ayrılamadık ki.
Çünkü biz hiç tam anlamıyla “bir” olamadık.
Yarım kalanlar ne gidebilir, ne de kalabilir.

İçimde bir şehir gibi kuruldun.
Sokak sokak seni gezdim.
Her sokağın ismi sendi.
Bir yere vardım sandıkça,
başladığım yere döndüm yine:
Sana.

Ve artık biliyorum…
Bazı insanlar sadece sevilir.
Beklenmeden, çağrılmadan,
bir gün döner diye değil,
hiç dönmeyeceğini bile bile.
Ve sen…
Sen o insanlardan biri oldun.

Ben seni, en çok susarken sevdim.
En çok anlamayacağını bildiğim halde yazarken.
Ve belki de en çok,
bana hiç "ben de" demeyeceğini bildiğim halde beklerken...