Bölüm 4 – Sustuğum Her Yer Seninle Dolu

Belki de en çok, sen yokken daha çok var olmanı sevdim.
Çünkü varlığın, sadece göz göze gelmek değildi.
Bazen bir şarkının orta yerinde çıkıyordun karşıma.
Bazen bir kalabalığın içinde, bir başıma kalırken…
Bazen bir sokak lambasının titrek ışığında,
üşüyen ellerimi hatırlıyordum – senin tuttuğun gibi tutan olmamıştı bir daha.

Ve ben, kimseye anlatamadığım kelimeleri senin sessizliğine gömdüm.
Bir şey dememenin bile anlamı vardı sende.
Çünkü sen sustuğunda bile, ben duyuyordum.
Kalbimin çarpışından anlayabiliyordum:
“Oradasın. Bir yerlerde beni hâlâ anlıyorsun.”

Adını bile anmadım kendime, ama varlığın çınlıyordu her cümlemde.
Seninle konuşmadığım her an, içimde daha çok biriktin.
Bir gün dönersem sana,
başlamaktan değil, yarım kalmaktan korkacağım en çok.
Çünkü biz hiç bitmedik ki.
Hiçbir zaman gerçekten de başlamadık.

Ve şimdi, geceyi örten bu sessizlikte,
her sustuğum yer seninle doluyken,
nasıl anlatılır bir eksiklik?

Anlatamam.
Ama yazabilirim.
Çünkü sen okumazsın.
Ama ben yazdıkça biraz sen oluyorum.

Ve sonra, kalem elimdeyken, birden dışarıya baktım.
Cam buğuluydu.
Hava soğumuştu.
Bir yoldan geçiyordun sanki — ya da ben öyle sandım.
Adım adım değil, hayal hayal yürüyordun aklımdan.
Üstünde tanıdık bir mont, ellerin ceplerde, başın önde.
Tam da seni hatırladığım gibi…

Yüreğim kıpırdadı.
Kalkıp gitmek istedim.
Ama nereye?
Sana mı, yokluğuna mı?

Kalakaldım.
Tıpkı biz gibi.
Ne başladık,
ne de gerçekten bitti.

Ve dışarıda biri yürümeye devam etti.
Belki sendin,
belki sadece seni hâlâ unutmayan bir an.

Ama fark etmezdi.
Çünkü ben o anı da sana yazdım.
Sen okumazsın, biliyorum.
Ama yazdıkça, biraz daha sana dönüşüyorum.