Bölüm 3:Hiçkimse Ama Herkes

Günler geçiyordu, ama o hiçbirini yaşadığını hissetmiyordu.
Sabahlar vardı, ama uyanmak istemiyordu.
Geceler vardı, ama uyumuyordu.
O sadece... oradaydı. Bir köşede.
Kimseye çaktırmadan yavaş yavaş eksiliyordu.

Gülüyordu bazen.
Ama sadece dışarıdan bakıldığında.
İçeriden kırık camlar gibi sızlıyordu.
Kimin anlayacağını bilemediğinden anlatmıyordu.
Zaten anlatsa da yarım kalırdı cümleler.
Kimse tamamlayamazdı onu.

Bir şey vardı içinde; adı konmamış, şekli belirsiz, ama hep orada duran bir ağırlık.
Sanki bir şey olmuştu…
Ya da hiçbir şey olmamıştı ama olmalıydı.
Bu fark da tam olarak içini kemiriyordu.

Pencereden dışarı baktı.
İnsanlar geçiyordu.
Her biri bir yerlere gidiyor gibiydi.
Ama o... hiçbir yere gitmiyordu.
Sadece duruyordu.
Ve içinden geçenleri kimse duymuyordu.

Birine kırgındı.
Ama belki en çok kendine.
Söyleyemediklerine, geç kaldıklarına, yapamadıklarına.
Ve bazen sadece bir "anladım" kelimesiyle iyileşecekken,
kimsenin duymadığı bir çığlıkla daha da uzaklaşıyordu herkesten.

Bir şeyler yazdı deftere.
Ama sonra çizdi, sildi, karaladı.
Çünkü yazdıkları da yetmiyordu artık.
Sözler bile dar geliyordu hislerine.

Bir ses gelseydi, belki yıkılırdı.
Ama gelmedi.
Bir omuz değseydi, belki ağlardı.
Ama uzanmadı kimse.

Ve böylece, yine hiçbir şey olmamış gibi devam etti gün.
Ama onun içinde o gün, her şey oldu.
Kırıldı.
Ve kimse duymadı.

Çünkü bazı insanlar sessizce düşer.
Ve bazı düşüşler, en sessiz olanlardır.

---

İşte o, adı anılmayan ama ağırlığı tüm sayfaya yayılan çocuk bu bölümün merkezindeydi.