Bölümler 2Şu an: 2. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bir Bilinmezliğin Başlangıcı.
"Ciddi misin sen?!" Dedim şaşkınlığımı gizleyemeyerek.
"Ciddiyim." Dedi Demir ve ellerini beline yerleştirdi. Alaz'ın duymaması için kulağıma daha da yaklaşarak, "Dediğim gibi, Umut amca muhtemelen sabaha çıkamayacakmış.
"Yani vefat edecek..." Diye bir onaylama ihtiyacı hissettiğimde, başını sallayarak beni onayladı. Titrek bi nefes verdim.
"Yapacak bir şey yok." Dedi Alara yanımıza yaklaşarak.
"Tamam biliyorum ellbette bir şey yapamayız da, Alaz'dan alacağımız tepkiden korkuyorum." Dedim. İkisi de sustu.
"Peki şu an nerede?"
"Üst katta uyuyordu en son." Dedi Demir.
"Tamam ben bir gidip baksam iyi olur." Diyerek kapıya doğru ilerledim.
"Gece!" Demir arkamdan seslenince omzumun üstünden arkama baktım.
"Fazla üstüne gitme. Zaten kendinde değil, anlatamazsan bizi bekle." Dedi. Başımı sallayarak onu onayladım. Yavaş adımlarla Alaz'ın dairesine girdim. Alaz iki kişinin sığabileceği dar bir koltukta, bacaklarını koltuğun kenarından sarkıtmış, ellerini karnının üstünde birleştirmiş, derin nefesler alarak uyuyordu. Onu bu halde görmek ne kadar içimi acıtsa da en azından uyuyabildiği için mutluydum. Gözlerindeki yaşlar henüz kurumamıştı. Muhtemelen daha yeni uyumuştu. Etrafa bakındım. Ortalık dağılmış kahve kupaları üst üste birikmişti. Kupaları toplayarak mutfağa ilerlerken kalbim ağzımda atıyordu. Biri düşer de uyanır diye ekstra özen gösterirken, cebimdeki telefonun zangır zangır titremesiyle içimi bi panik kapladı. Tam da tahmin ettiğim gibi Kupalardan biri yere düşerken Alaz' a baktım. Biraz kıpırdandı ama uyanmadı. Bardakları tezgaha bıraktım ve telefonu elime aldım. Bu bir santral numaradan geliyordu. Telefonu cevapladığımda, duymayı düşündüğüm kesinlikle bu değildi.
-Merhaba ben Şehir Merkez Hastanesi, yoğun bakım servisinden hemşire Sena Kolaylı. Umut Korkmaz'ın yakını ile mi görüşüyorum? En son acil hattı arayan sizmişsiniz sizi ilettiler.
-Merhaba ben Gece. Doğru buyurun.
-- Gece Hanım hastanın durumu kritik. Acilen hastaneye gelmeniz gerekiyor. Bekliyoruz. İyi günler.
ve kapandı. Hastanın durumu kritik. Tam bunun üstüne telaşla kapıya ilerlerken Alaz'ın yerinde kıpırdanmasıyla yerimde kalakaldım. Omzumun üstünden başımı yavaşça çevirerek 'acaba uyandı mı' diye bakarken Alaz' ın gözlerini bi anda açmasıyla irkildim. Göz göze geldik. Güzel gözlüm şimdi sırası mı? Aniden ayağa kalkıp yanıma gelmesiyle dudaklarımı ısırarak gözlerimi ona kitlendim. Gözlerimi kaçırmak istiyordum ama yapamadım.
"Gece abla?" Dedi sorgulayan bakışlarla.
" Alaz?" Dedim bende ne diyeceğimi bilemeyerek. "Gece abla duydum. Kaçamazsın." Dediğinde panikle etrafa baktım. Daire kapısı açıktı.
"Alaz her şeyi anlatacağım." Dedim.
"Ama sırası değil gerçekten değil." Diyerek bizimkilere haber vermek amacıyla koşmaya başladım. Hastaneye nasıl ulaştığımızı o kapıdan nasıl girdiğimizi bile hatırlamıyordum.
Hastanenin steril havası koridoru doldururken derin bi nefes verdim. Beklediğimiz kritik haber er ya da geç ulaşmıştı. Umut amca, Umut Korkmaz vefat etmişti. Nefes almakta güçlük çektiğimi hissediyordum. Herkes koridorun bir köşesine çekilmiş kalakalmıştı. Ani bir haberdi bu. İnsan ne yapacağını bilemiyordu. Demir'in yanına ilerleyeceğim sırada, omzuma dokunan bir elle irkildim ve aniden arkamı döndüğümde ise gördüğüm manzara pek iç açıcı durmuyordu. Ben şaşkınlıkla onlara onlar ise şüpheli gözlerle bana bakıyorlardı. Karşımda bir polis ve arkasında sıralanan yirmi küsür polis daha, harika
Bölüm etkileşimi
