Bölümler 2Şu an: 1. Bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı günlerin hatrı, belki de zannedilenden çok daha fazlasıydı ve bunu sadece o günlere dönüp baktığınızda anlayabilirdiniz.
Kahve cezvesine dalmış, sessizce köpüklerin kabarışını izlediğim sırada Alara'nın;
"Ya Gece, cidden seni karşıdan gören biri, kahve yapmaktan ziyade can çekiştiğini falan sanırdı,"
demesiyle kendime geldim. Elimdeki cezveyi taşmadan saniyelik hareketle kurtarmaya çalışarak ocaktan alırken, Alara'ya yandan bir bakış attım.
"Alara dikkatimi dağıtıyorsun," dedim.
"Ayrıca kırk yıl hatrı olan bir içecek kolay yapılmayacaktı heralde. Baksana, az daha tezgah da gidiyordu. Onu da temizlemeye uğraşacaktık," diye devam ettiğimde umursamazca omuz silkti. Onun bu haline göz devirsem bile, aslında ikimizinde çok eğlendiği yüz ifadesinden belliydi.
Ben kahveyi fincanlara tek tek döktüğüm sırada, Kahve kokusu yavaş yavaş mutfağı kaplarken, Alara hızlıca tepsiyi eline aldı. "Gece bak baştan anlaşalım."
Bana muzip bir ifadeyle bakmaya başladığı sırada, kesin olarak absürt bir şey isteyeceğinden o kadar emindim ki... mesela en son, bana böyle baktığında kendimi onun kıyafetlerini renklerine ayırırken bulmuştum.derin bi nefes verdiğimde, Alara
"Gece güzelim," dedi.
"Kızma hemen sadece ufak bir şey istiyorum. Hani ben tepsiyi indireceğim ya..."
Söylenmeye devam ederken gitmeye yeltendi. Omzunun üstünden son kez bana baktığında:
"Sen de kahveler bitince yukarı taşırsın artık!" Diyerek, koşarcasına merdivenleri bir bir inmeye başladı.
"Alara dikkat et. Atlı kovalamıyor seni. Hem o kahveler dökülürse yenisini sen yaparsın," diye seslendiğimde bir an için yüreğim ağzıma gelse de içten içe onun bu halleri, içimi kıpır kıpır ediyordu. Onun arkasından bende bahçeye indiğim sırada, mutfağın o sıcak havasından ziyade burası hafif içimi ürpertse bile, aynı zamanda kendimi iyi hissettiriyordu. Çardağa ilerlerken baharın tatlı esintisi saçlarımı savuruyor, bizim grup gözlerini dikmiş bana bakıyorlardı.
"Sonunda," dedi Demir.
"Yollarda bayılıp kaldın sandım. Kurtarma ekibini yollamayı planlıyordum." Gülmemek için ekstra özen göstererek Alaz'ın yanına oturdum. Bu Demir ile aramızda eskimeyen bir şakaydı.
"Sağ ol Demir hiç gerek yok. Biraz can çekiştim o kadar," dedim az önce Alara'nın söylediğine tatlı bir gönderme yaparak. Alara bana bakıp sırıtırken, Demir ve Alaz anlamamış gözlerle bize bakıyordu. "Baksana abi." Dedi Alaz bakışlarını Demir’den tarafa çevirerek.
"Kızlar çetesi kurulmuş, biz hayatta bunun ne anlama geldiğini anlayamayacağız. Boş verelim en iyisi.” Demir hak verircesine başını sallarken, Alara ise 'aynen iyisi boşa uğraşmayın' der gibi, her zamanki muzip haliyle saçlarını geri attı. "Aman neyse bırakın boş muhabbetleri de gruba bakın ” dedi Demir üstündeki mavi ceketi çekiştirerek.
"Ne varmış ki grupta?" Bizimkilere baktım.
“Kızım sen nasıl bir asosyalsin. Cidden duymadın mı?” dedi.
“Alara ama ne yapayım tatlım. Gruba garip garip bildirim atıyorlar. Sürekli onları mı okuyup durayım.” Dediğimde Alaz lafa atladı.
“Gece ablam haklı. Kusura bakmayın da en son duvar boyası safir mavisi mi, yoksa Azur mavisi mi? Olsun diye tartışma başlattıklarında, ben de okumayı bıraktım." Masada ufak bir kahkaha koptu. Alara kahve fincanını titreterek neredeyse düşürecekti ki, Demir ani refleksiyle fincanı havada yakaladı. Eline bir iki damla sıçratarak iki büklüm Alara'ya bakarken, birkaç saniye sessizce birbirimizle bakıştık sonra yine onun bu haline gülmeye başladık. Alaz ekledi. “Açıkçası ben hayatımda cidden azur mavisi diye bir renk ilk defa duydum.” diyerek Derin bir iç çekti.
"Yani ne bileyim kendimi cahil gibi hissettim. Ayrıca duvar dediğin mavi olur beyaz olur. Niye ton eklemesi yapılıyor ki?” Kolumu onun omzuna attım. Kullandığı temiz şampuan kokusu burnumu doldururken, gözlerini bana çevirerek, adeta 'haklıyım değil mi?' der gibi baktı. “Aman Alaz, “ dedim kahkahalarım yerini derin nefes alış-verişlere bırakırken.
"Tamam haklısın da bence fazla karışma. Baksana, boyanın rengini bile bir haftada anca seçtiler. En son usta seçmezseniz gelmeyeceğim diye tehdit etmeye kalkınca, ancak o zaman anlaştılar.”
"Haklısın diyecek lafım yok.” Alara fincanı masaya bıraktı.
"Kusura bakmasınlar ama ben usta olsam, bende aynısını yapardım, ayrıca iki renge de baktım. İkisi de aynıydı. Meltem abla da diyor ki; 'yok evladım senin gözlerinde sıkıntı var heralde. Bunun rengi bundan daha açık.' Benden daha genç gibi bana renkleri öğretiyor," dedi Alaz.
“Hadi hadi, madem duymadınız ben anlatayım sizi asosyal varlıklar.” hepimiz ona baktığımızda boğazını temizleyip söze girdi Demir. "Aslında önemli bir olay değil ama bizim güvenlik yöneticisi vardı ya; Beyhan abi ” dedi. Beyhan abiyi severdik. Bizim ilk taşındığımız zamanlar, bize daire bulmak olsun, kolileri taşımak olsun fazlasıyla yardımı dokunmuştu.
“İşte onun yerine yeni bir güvenlik yöneticisi getirmişler.” Dediğinde Alaz ile aynı anda dudaklarımız ince bir çizgi hali aldı. Alara bu halimize gülerken, derince bir nefes vermekten kendimi alıkoyamadım.
“Keşke gideceğini haber verseydi.” İçimi ani bir burukluk kaplarken Alaz'a baktım. “yapacak bir şey yok.” dedi kahvenin son yudumunu alıp masaya bıraktığı sırada Alara. "Abla ama nasıl yapacak bir şey yok ya.” Alaz Alara'ya bakıp feryatlanırken, yerinde kıpırdanmasıyla, kıvırcık saçları boynumu gıdıklamaya başladı. Onun bu hareketiyle Gülmemek için büyük bir çaba sarf etsem de dayanamayarak sessiz bir kıkırdamayla Alaz’ı itledim. Demir araya girdi. "Alaz, cidden Alara haklı. Biz n’apalım adamın peşinden gidecek halimiz yok.” Kısa bir sessizlikten sonra devam etti.
“Ayrıca adam fazla ciddi diyorlar.”
“nasıl yani?” dedim.
"Şöyle, aslında grupta yazılanları okuduğumda; adamın daha ilk günden bir güvenliği işten attığını, boylu poslu, uzun biri olduğunu falan konuşmaya başlamışlardı. Tabii ben daha hiç görmedim,” dedi.
“vay canınaa,” dedi Alara kaşlarını havaya kaldırarak. “Ne güzel boylu poslu adam işte sitemizin kahramanı olacak.” diye kıkırdadığında,
“Demek öyle Alara hanım sitemizin kahramanı ha?” dedi Demir kollarını birleştirip Alara’ya gözlerini dikerek. Onlar birbirine meydan okurken, adeta bir kovboy düellosunda gibiydik. Ara sıra ağaç dallarının uğultusu aralarındaki gerilimi arttırırken, Alaz kulağıma doğru yaklaştı. Gülümseyerek bana;
"Bak yine başladılar. Bence yine iki dakikaya bir şey bırakmayıp, birbirlerine takılmaya devam edecekler.” dedi. Ona hak verircesine başımı sallarken aynı zamanda onları bozmak istemez gibi sesimi fısıltıya düşürdüm.
"Arakadaşlar, sizi bölmek istemem ama biliyorsunuz benim demir eksikliği tetiklenmek üzere, acaba hiç uzatmasanız mı?” dedim. Küçüklükten beri demir eksikliği anemisi teşhisiyle, olur olmadık zamanlarda heyecanlanır ya da hızlı hareket ettiğimde anın heyecanıyla hemen yorulurdum. Bu durum canımı sıksa da elimden bir şey gelmiyordu. Tabii, bir de garip şeylere ilgi duymama sebep oluyordu. Mesela şu anda kahve telvesinin tadına bakmak istemem gibi ama bunu yaparsam bizimkilerin dalga geçeceğini bildiğimden, kendimi tutarak ellerimi masada birleştirdim. Benim lafımla Alara ve Demir aynı anda bana döndüğünde, olabildiğince masum bir yüz ifadesi yapmaya çalışarak onlara baktım. Ben kahve telvesini yiyememiş olsam da onların bakışları adeta beni yiyecek gibiydi. "Tamam ya şey... Ben en iyisi tepsiyi götüreyim. Siz istediğinizi yapın.” aradan sıvışmaya çalışıyordum. Aniden ayağa kalktığımda, ikisinin de bakışları yine birbirine döndü. Rahat bir nefes alarak Alaz'a 'paçayı yırttım.' Bakışı atınca, masanın altından baş parmağını kaldırarak beni onayladı. Üzerimdeki renkli hırkanın önünü kapatarak, saçlarımı kulağımın arkasına tıkıştırdım. Telefonu da kahve tepsisinin üstüne bırakarak, apartmana yürümeye başladığımda, bizimkilerin sesi kulağıma boğuk boğuk gelneye başlamış, kapıya doğru ilerliyordum. Bu sırada apartmandan çıkan birinin aniden omzuma çarparak koşmasıyla, bir adım sendeleyerek tepsiyi son anda yakaladım. Fincanlar porselen sesiyle birbirine çarparken
"Arkadaşım yavaş olsana!" Diye çarpan kişinin arkasından seslendim ama duyup duymadığından emin olamayarak, fazla umursamadım. Çarpan kişiye bile bakma gereği bile duymamıştım. içeri girdim. Apartmanın loş sarı ışıklı koridorlarında, ağzıma takılan rastgele bir şarkıyı boş duvarlarda tıngırdatırken, kısık sesli, adeta boşlukta kaybolacak kadar kısık bir inilti duymakla adımlarım kendiliğinden durdu. N'olduğunu anlayamayarak sessizce beklemeye başladım. Ses gelmeyince, yanlış duyduğumu düşünerek tam merdivenlerin ilk basamağına adım atmıştım ki, aynı sesi tekrar, hemde bu sefer çok daha net bi şekilde duyunca panikle etrafıma baktım. Bu kadarını da yanlış duymuş olamam artık. Değil mi? Sesin alt kattan geldiğini anlayınca donup kaldığımı hissettim.
"Umut amca..." Diye mırıldandım. Düşmüş olabilir miydi? Zaten yaşlı, yetmiş yaşlarında bir adamdı ve düşmesi o kadar mantıklı gelmişti ki, kalbimin hızla çarptığını hissederek tepsiyi basamaklara bıraktım. Merdivenleri koşarak ikili üçlü atlaya atlaya indiğimde, ayağıma takılan şeyle yüzüstü yere kapaklandım. Acıyla yüzümü buruştururken, elime yapışan ıslaklıkla midemin bulandığını hissederek başımı kaldırdım ve gördüğüm şeyle nefesimin kesildiğini hissettim. bedenimden tüm kan çekilmişti sanki... Umut amcanın elleri öne savrulmuştu. Bacaklarının bir kısmı yerdeydi. bir kısmı ise merdivenin ilk iki üç basamağında takılı kalmış halde boylu boyuna uzanmıştı. Kafasını muhtemelen mermer fayanslara vurmuştu ve yerde yatıyordu. Üstelik etraf kan gölüne dönmüş, kan ayakkabıma, ellerime, her yerime bulaşmıştı. Ne yapacağımı bilemeyerek panikle ellerimi saçlarımın arasına geçirdim.
Kanın saçlarıma da bulaştığını anlamam uzun sürdü ama beynim durmuş gibiydi. Olayın şokuyla telefonumu aradım ama onu da tepside bıraktığımı hatırladım. Kendimi yere bıraktım. Kalbim hızla çarpıyordu. Korkuyordum. Nefesim kesiliyordu. İçimdekileri dışa vurmadılıydım. "Aaa!" Diye tiz sesli bir çığlık attığımda içimden bir hıçkırık kaçtı. Midem bulanıyordu. Kendimi kaybetmiş gibi hissettim. Bir dakika?! Yukarıda iken Umut amcanın iniltisini duymuştum. Umut amca yaşıyordu. UMUT AMCA YAŞIYORDU!. Güçlükle ayağa kalktığımda kendime hayret ederek, merdivenleri tırmanmaya başladım. Hastalığım tavan yapmıştı ama bunu düşünecek halim yoktu. Everest dağına çıkıyormuş gibi hissederek, kendimi bir şekilde yukarı attığımda, Murat dayının kapıyı açtığını duydum. İlk katta olduğundan, çığlığımı duyduğunu anladım. Hemen arkasından kafasını uzatan Yekta abla da tam benim olduğum tarafa baktığında, aynı benim gibi tiz sesli bir çığlık koparmasıyla, Murat dayı yanıma koştu. Kollarımdan tutarak beni ayağa kaldırdığında, Yekta ablanın da omuzlarımdan tutarak beni desteklediğini fark ettim.
"Gece kızım bu halin ne?!" Murat dayı endişeli bir sesle bana bakıyordu. Aşağıyı işaret ettim. "Zaman yok. Ambulans," dedim kesik kesik nefes alırken. "Ambulansı arayın dayı." İksi birden anlamaz halde bana bakınca, daha fazla dayanamadım. Aralarından sıyrılıp tepsideki telefonu kaptığım gibi numarayı tuşladım.
"Buyurun 112 çağrı merkezi," dedi yorgun sesli bir kadın. Elimden geldiğince kendimi tutmaya uğraştım ama hıçkırıklarıma engel olamadan kadına cevap verdim.
"Biz apartman şey... Yani buraya ambulans lazım." Nefes nefese kalmıştım. "Hanımefendi anlıyorum. Başta adresinizi sonra nolduğunu anlatabilir misiniz?"
"Afedersiniz Karahisar Mahallesi, Melo Sokak, Nergis Apartmanı. Lütfen, acil ambulans, burada bir adam. Umut amca..." dediğimde daha fazla konuşamadım. Boğazım düğümlenmişti.
Tam bu sırada Murat dayı, ben konuşurken hızlı adımlarla aşağı inerek ne olduğuna bakmış, ardından tekrar yukarı kata çıkmıştı. Benim konuşamayacağımı anlayarak da soğukkanlılıkla telefonu elimden aldığında, telefonu ona devrettim. Yekta abla bir yandan beni merdivene oturtmaya çalışırken, bir yandan da;
"N'oldu Murat, geliyorlar mı?" Diye Murat dayıyı soru yağmuruna tutuyordu. Demir kapı büyük bir gürültüyle açıldığında, Alaz arkadakilere laf yetiştirmek üzere, kollarını hararetli bir şekilde sallayarak arkasına bakarken, bakışları beni bulduğunda sözleri tak diye kesildi. Şok içinde yüzüme ve muhtemelen üstümdeki kanlara bakarak, hemen önümde diz çöktü. Endişeli halde yüzüme baktı.
"Gece abla..." diye fısıldadığında bir cevap veremedim. Kaşları yavaş yavaş çatılırken, bir elini kaldırıp benimkinin üstüne koydu. Kanın ıslaklığı onun da eline işlerken, bir anda Murat dayıya baktı. "Dayı n'oluyor burada, Gece'nin üstündeki kanlar ne?" Dediğinde, Murat dayı bakışlarını kaçırırken, Yekta abla ise "Ben bir kolonya alayım." Diyerek koşarcasına daireye girdi. Kimse Alaz' a durumu nasıl anlatacağını bilmiyor gibiydi. Ambulans sesleri uzaktan duyulmaya başladığında, Alaz bana döndü. Gözlerinde bu sefer saklayamadığı saf bir endişe vardı. Bana bir şey olup olmadığına bakmak ister gibi hırkanın düğmelerini açmaya, üstümde yara var mı diye bakmaya başladığında yutkundum. "Alaz."
Dedim, sesimi güçlü tutmaya çalışarak.
"Ben de bir şey yok."
"O zaman bu halin ne abla, niye üstün başın kan içinde?!" Dediğinde, 'nasıl cevap verebilirim ben buna şimdi,' diye düşüneceğim sırada, kapıdan bu sefer Demir ve Alara'nın girdiğini fark etmekle bakışlarım onlara döndü.
"Gece yaralandın mı sen?!" Alara Alaz'ı kenara iterek yanıma geldiğinde iyice düğümlenmiştim. Ne anlatacaktım bunlara ben? Nasıl bunlar Umut amcanın kanı diyecektim? Demir durumu diğerlerinden çabuk kavramış olacak ki, bana kısa bir bakış atıp Murat dayıyla konuşmaya başladı. Ambulans sesleri Apartmanın girişinde yankılanmaya başladığında, birçok apartman sakininin aynı anda dairelerinden çıktığını gördüm. Herkes neden buraya ambulans geldiğini anlamaya çalışıyor gibiydi.Sağlıkçılar Umut amcayı almaya gelmişlerdi. Aslında bunu Alaz'ın görmemesini istiyordum ama ne ayağa kalkacak dermanım, ne sonrasında Alaz'a anlatabilecek cesaretim vardı. Şimdi görürse belki daha çabuk unutur. Aslında Umut amcaya her ne kadar üzülsem bile Alaz kadar üzülemezdim. Neticede henüz yeni taşınmış biriydi ama Alaz'ın herkese çabuk bağlanmak gibi bir huyu vardı. Tabii onu anlayabiliyordum. Yetim büyümek kolay değildi. Çabuk atlatsın diye Dua etmekten başka çarem yok gibi hissederek Alaz'a baktım. Sağlık görevlileri alt kata indiğinde, durumu nihayet kavrayabilmişti. "Hadi be?" Alara da ayağa kalktı 'doğru mu?' der gibi baktığında, yavaşça başımı salladım.
Yekta abla elinde kolonyayla yanıma geldiğinde, aynı zamanda başka bir sağlık görevlisinin de yanıma geldiğini fark ettim. "Hanımefendi iyi misiniz?" Diye sordu kadın. N'olsun işte, üstüm başım kan, midem bulanıyor. Ayrıca sanırım az önce yanağımda ıslaklık hissettim.
"İyiyim." Dedim zorlukla. Alaz'a baktığımda çoktan ağlamaya başlamıştı bile. Alara onu teselli eder gibi bir elini sırtına, bir elini omzuna koymuş kulağına fısıldığı sırada Demir, hissiz, sanki olacaklar belliymiş gibi soğukkanlı davranıyordu. Zaten duygularını pek belli edebilen biri değildi. Çoğu zaman da böyleydi.
"Umut amcayı götürmeyin lütfen!" Diye mırıldandı Alaz.
"şşt!" Alara onu sakinleştirmeye, yanında olmaya çalışıyordu. Demir ve Murat dayı ambulansın peşinden gitmeye karar verdiklerinde, "Dur oğlum. Ben şu ceketi alayım, peşinden geliyorum," dedi Murat dayı. Demir ona başını sallarken aynı zamanda benim yanıma geldi.
"İyi misin Gece'm." Üstümü başımı kontrol ediyordu. "Bilmiyorum heralde iyiyim." dediğimde
"Hadi o zaman" dedi. "Git üstünü başını temizle. Bak, güçlü olmamız lazım tamam mı? Hadi bakalım." Başımı sallayıp ayağa kalktım. Genelde Demir'in sözlerini ikiletemezdim. Garip bir havası vardı. Murat dayı merdivenlerde belirdiğinde, bende yavaş yavaş merdivenleri tırmanmaya başladım. Yanlız kaldıkça kanın yoğun keskin kokusu burnuma daha çok gelmeye, midemi bulandırmaya başlamıştı. Kendi katıma yaklaşmak üzereyken, birden bulunduğum kattaki bir daire kapısı açıldığında, Makbule teyzenin bana baktığını fark ettim. "Yavrucum iyi misin?" Diye sordu, bir eliyle kapıdan, diğeriyle kapının pervazından tutunarak.
"İyiyim teyze."
"Bu halin ne?" Dediğinde verecek bi cevap bulamayarak yüzüne baktım.
"Kız Ayşe sana diyorum. Duymuyor musun beni?" dedi. Makbule teyze alzhemier hastasıydı. Çoğu zaman ismimi unutsa da özünde çok iyi bir insandır. Hiç çocuğu olmamış, bu yüzden tek yaşıyor. Apartman sakinleri olarak bakımını üstleniyor, bir ihtiyacı olduğunda yardımcı oluyoruz.
"Teyze, ben Gece." Dedim ona yaklaşarak. Biraz düşündü sonra sesli bi nefes verdi.
"Yahu kızım." dedi kafasını kaşıyarak.
"Gece ne? Daha gece olmadı ki, bak hava aydınlık." Dediğinde neredeyse gülecektim.
"Yok öyle değil teyze. Şey... Aslında" Gece zaten kadın hasta. Niye daha çok kafasını karıştırıyorsun? Kanları bile görmedi. İsminin neden Gece olduğunu sordu. Rahat bırak kadını!
"Makbule teyze, aslında benim ufak bi işim vardı. Yine geleceğim tamam mı?" Ağır ağır kafasını salladı.
"Ne zaman geleceksin Ayşe?" dedi.
"Bilmem ki, gelirim bir ara teyze. Hadi sende gir bak bakayım. Belki televizyonda güzel bir program vardır." Televizyon kelimesini duyduğu an duraksadı. Televizyon izlemek onun favori aktivitelerinden biri olduğundan, televizyonu hatırladığı gibi beni unutarak içeri girdi. Kapıyı açık unutunca, yaklaşıp kapattım. Hadi son bi kat Gece. Diye kendimi güçlendirerek merdivenleri çıkmaya başladım. Güle oynaya kahve içtiğim bir günün sonrasında Umut amcanın kanlarını temizleyeceğimi nereden bilebilirdim ki? Tek önemli olan bu da değildi. Asıl konu, bundan sonra ne olacağıydı.
Bölüm etkileşimi
