Bölüm-3

Özgür'le o kısacık karşılaşmamızın üzerinden bir gün geçmişti ama ben hâlâ o anın etkisindeydim. Telefonum elimdeydi, ama ne arama ne de mesaj gönderme cesaretini bulamıyordum. Benim için birine bu kadar yakın olmak, bu kadar açık olmak zordu. Ben, her zaman kendi kabuğuma çekilmeyi tercih eden Alya'ydım.
O an Açelya aradı. "Neredesin?" diye sordu. "Sergi bitti, kahveye de gitmedik. İyisin, değil mi?"
"İyiyim," dedim. "Sadece biraz hava almak istedim."
"Anlaşıldı," dedi Açelya. "Gel o zaman bizim kafeye, anlatacaklarım var."
Kafeye vardığımda Açelya beni cam kenarındaki en sevdiğimiz masada bekliyordu. Yanına oturduğumda yüzündeki o meraklı ifadeyi gördüm. "Anlat bakalım," dedi. "O yakışıklı da kimdi?"
"Birine telefonum yere düşerken yardım etti," dedim. "Özgür'müş adı."
Açelya gözlerini kocaman açtı. "Sadece bu kadar mı? Telefonunu verdi ve gitti mi? Alya, bu çok romantik!"
Gülümsedim. "Öyle."
"Ne dedin sonra? Numaranı aldı mı? Sen mi aldın?"
Kafamı iki yana salladım. "Hayır. Sadece tanıştık."
Açelya, masanın üzerine eğildi. "Alya, HAYAT SANA BİR FIRSAT SUNDU! Bu kadar güzel, nazik ve yakışıklı bir adamla tanışma fırsatı her zaman gelmez. Hemen şimdi ona yazmalısın. Bekle, ben yazayım."
Telefonumu elimden almaya çalıştı. "Dur!" dedim. "Ben kendim yapacağım."
Açelya'nın gözleri parladı. "İşte benim Alya'm! Hadi, bekliyorum."
İçimden bir ses, "Hadi Alya, cesur ol," diyordu. Kalbim göğüs kafesimden fırlayacak gibiydi. Özgür'ün numarasını rehberime kaydettim ve parmaklarım titreyerek "Merhaba Özgür, ben Alya," diye bir mesaj yazdım. Göndere bastığımda, sanki hayatımın yeni bir bölümü başlamıştı.
Açelya gözlerini telefondan ayırmıyordu. "Yazdın mı? Ne yazdı? Hâlâ cevap vermedi mi?"
Tam o anda telefonum titredi. Gelen mesaj Özgür'dendi. "Merhaba Alya, seni tekrar duyduğuma sevindim."
Gülümsedim. Açelya zafer kazanmış bir komutan gibi koltuğuna yaslandı. "İşte bu! SANA DEMİŞTİM!"
O an, Açelya'nın sesi bile uzaktan geliyordu. Tek odaklandığım şey, Özgür'ün mesajıydı. Kalbimdeki o garip sıcaklık hissi, tüm vücuduma yayılıyordu. Yıllardır zihnimdeki fısıltılarla mücadele eden ben, şimdi sadece bir kişinin sesine odaklanıyordum. Bu, benim için yeni bir başlangıçtı.
"Ne yazacağım şimdi?" diye fısıldadım Açelya'ya.
"Ne istersen!" dedi. "Ona ne hissettiğini söyle. Onunla tekrar görüşmek istediğini."
"O kadar çabuk değil," dedim.
Mesajlaşmaya başladık. Özgür, çok samimi ve sıcakkanlıydı. İstanbul'a yeni taşındığını, şehri keşfetmek istediğini söyledi. O an, içimdeki tüm korkular eridi.
KENDİME, BİRİNE İLK DEFA BU KADAR AÇIK OLACAĞIMA VE BU ROMANTİK HİKÂYEYE BİR ŞANS VERECEĞİME SÖZ VERDİM.