Bölüm-18

Alya ve Özgür, yatağın üzerinde, filmin bittiği anın sessizliğinde oturuyorlardı. Filmin sonu, benim için bir başlangıç olmuştu. Reklamdaki hastane görüntüsü, zihnimdeki fısıltıları yeniden canlandırmıştı.
"ORAYA AİTSİN!" diye fısıldadı içimdeki seslerden biri. "Senin yerin, o hastanede!"
Titremeye başladım. Özgür, bana baktı. Gözlerindeki endişeyi gördüm. "İyi misin, Alya?" diye sordu. "Hayır, değilim," dedim, sesim titreyerek. İçimdeki fırtına, tüm gücüyle geri dönmüştü. Özgür'ün gözlerinde bir yalan görmediğimi biliyordum. O, sadece beni seviyordu. Ama içimdeki fırtına, bu gerçeği görmemi engelliyordu.
"Alya," dedi Özgür, yavaşça ellerimi tuttu. "SADECE BENİM SESİMİ DİNLE. O SESLER GERÇEK DEĞİL."
O an, onun sesi, benim için bir melodi gibiydi. Ama bu kez, o melodiye tutunmak o kadar kolay değildi. Zihnimdeki fısıltılar, o kadar güçlüydü ki, Özgür'ün sesi bile onlara karşı koyamıyordu.
GÖZLERİMDEKİ GÖLGELERİ GÖRÜYORDUM. ARTIK SADECE SESLERİ DEĞİL, GÖRÜNTÜLERİ DE GÖRÜYORDUM.
Odada bir hayalet belirmişti. Beyaz bir elbise giyiyordu ve bana doğru geliyordu. "Bana gel," diye fısıldadı. "Benimle gel."
Özgür'ün sesini duyamıyordum. Sadece o hayaletin sesini duyuyordum. Özgür'ün elleri, benim ellerimden kayıp gitmişti. BU KEZ YALNIZDIM.
Özgür, beni sıkıca kucakladı. "Alya, lütfen. Lütfen bana güven. Ben buradayım."
Onun sıcaklığı, beni hayaletimden ayırdı. Gözlerimi açtığımda, Özgür'ün yüzünü gördüm. O, benim için gerçekti. Diğerleri... Sadece birer hayal ürünüydü.
O gece, Özgür'le sabaha kadar konuştuk. Ona, hayatımda ilk kez, gördüğüm o hayaletten bahsettim. O, beni dikkatle dinledi ve "Birlikte, bu hayaletleri yeneceğiz," dedi.