GİRİŞ

Özgürlük… İnsan kalbini başkasının ellerine bıraktığı anda, fark etmeden mahkum olurmuş gibi geliyor bana. Henüz 6 yaşındayım, ama içimde bir yerlerde bunu hissediyorum. Güvenmek… Bazen ne kadar masum bir eylem olsa da, en büyük acının başlangıcı olabiliyor.

Kalbini birine emanet ettiğinde, nefes almak bile sadece o kişi için anlam kazanıyor. İçinde taşıdığın her duygu, karşılığını görecekmiş gibi titriyor. Acı… Kanla bastırmak yetmiyor; bazen sadece sessizliğe gömülüyorsun. Sessizliğin içinde kalbinin ritmi bir ip gibi geriliyor.

İhanet… henüz kelimeleri bilmiyorum, ama hissedebiliyorum. Bir gün birinin kalbimi parçalayacağını ve ben buna göz yumamayacağımı anlayacağım. O zaman ve öfke, birbirine karışacak; karmaşık, çözülmesi imkansız bir labirente dönüşecek.

Ben savaşçı değilim. Ama kaçmayı da bilmem. Kahkahalar atmam, ama gülmeyi de severim. Tatlılara düşkün değilim, ama hayat kısa ve bir dilim pastanın tadını çıkarmak gerek.

Hassas değilim belki ama kalbim kırıldığında ayakta durmak kolay değil. Korkak değilim; ama geceleri yalnız kaldığımda bir tek babamın varlığı bana yetiyordu. Çocukluğum eksik başlamış olabilir, ama ona küs değilim. Küçük mutlulukları sevmeyi, kendi içimde onları yaratmayı öğrendim.

Ve en önemlisi: kendi sesimi, kendi düşüncelerimi sevmeyi kendime öğretmiştim. Belki de hayatın en değerli kısmı, başkasına değil, kendine güvenebilmekmiş.