4. Kısım: Aydınlık Gece

Saatler 23:48'i gösteriyordu. Yeni bilgiler ve peş peşe yaşanan gelişmelerle birlikte şüphesiz oldukça ilginç bir gece oluyordu. Mete ve Zeynep halen Emniyet'teydi. Gökhan Komiser ile birlikte yalanla gerçeğin birbirine karıştığı bir bilinmezi çözmeye çalışıyorlardı. Saatin geç olmasından dolayı nöbetçi polisler haricinde binada neredeyse kimse kalmamıştı. Gündüz insan sesiyle dolup taşan koridorlar şimdi bomboştu. Arada bir koridorun uzak ucundan gelen ayak sesleri duyuluyor, ardından her yer yeniden sessizliğe gömülüyordu. Odadaysa yalnızca bilgisayar kasasının fan sesi ve duvardaki eski saatin tik takları duyuluyordu. Pencerenin ardından gözüken dolunay bulutların arasından ara ara kendini gösteriyor, odanın içine bir ışık bırakıyordu. O ışık Mete'nin yüzüne vururken o hala İzlanda'dan gelen raporu düşünüyordu. Marco'nun hayatta olması bütün dengeleri değiştirmişti. Kafasında cevap bekleyen onlarca soru vardı: “Neden virüsün yayıldığı cisim ile ilgili yanlış bilgi verdiler? Bir şey mi saklıyorlar? Virüs aslında neyden bulaştı?”
Gökhan ise karmakarışık düşünceler içinde olmanın verdiği stresle kafasını kaşıyordu. Masasındaki dosyaları tekrar tekrar okumuştu. Ama hiçbir parçayı yerine oturtamıyordu. Zeynep’te aynı durumdaydı. Acaba kaçırdığımız bir şey mi var diye her şeyi en baştan incelerken bir hukukçu edasıyla küçük küçük notlar alıyordu. Lakin o da elle tutulur bir şey bulamamıştı. Dakikalar ilerledikçe odadaki yorgunluk daha da hissedilir hale gelmişti. Masanın üzerindeki kahveler çoktan soğumuştu. Ortadaki sehpanın üstü ise yarısı yenmiş sandviçler, buruşturulmuş not kâğıtları ve üst üste yığılmış dosyalarla kaplıydı. Herkes yorgun gözlerle yeni bir ipucu aramakla meşgulken tam bu esnada odadaki televizyonun ekranında kırmızı renkli bir “Son Dakika” yazısı belirdi. Gökhan hemen kumandadan sesi açtı. Spiker ciddi bir ses tonuyla konuşuyordu.
— Dünya Sağlık Örgütü, son günlerde farklı ülkelerde görülen ve sebebi henüz belirlenemeyen gizemli ölümlerle ilgili az sonra açıklamalarda bulunacak.
Ekranda Cenevre'deki Dünya Sağlık Örgütü merkezinden canlı görüntüler vardı. Basın toplantısı için çok sayıda gazeteci yerini almış kameralar kürsüye çevrilmişti. Mete, Zeynep ve Gökhan dikkatle televizyona bakıyordu. Birkaç dakika sonra Dünya Sağlık Örgütü Direktörü açıklama yapmak için kürsüye geldi.
— Son günlerde İzlanda başta olmak üzere çeşitli ülkelerde nedeni kesin olarak belirlenemeyen ölüm vakalarıyla ilgili yaptığımız çalışmalar sonucunda bir açıklama yapma gereği duyduk. Yaptığımız çalışmalar, vakaların ortak belirtiler gösterdiğini ortaya koymaktadır.
Salondaki gazeteciler dikkat kesilmişti.
— Şu ana kadar elde edilen verilere göre hastalarda yüksek ateş, kısa süre içerisinde gelişen ağır sistemik bozukluklar ve avuç içinden başlayarak kola doğru yayılan siyah damar benzeri izler gözlemlenmiştir. Ne yazık ki belirtiler ortaya çıktıktan sonra hastaların büyük çoğunluğu yirmi dört saat içinde hayatını kaybetmiştir.
Salonda uğultular yükselirken Genel Direktör sözlerine devam etti.
— Mevcut vakalarda uygulanan tedavilerin hiçbirinin kesin sonuç vermediğini üzülerek belirtmek isterim. Hastalığın etkeni, bulaşma mekanizması ve tedavi yöntemine ilişkin araştırmalar uluslararası uzman ekipler tarafından sürdürülmektedir.
Salondan bir gazeteci söz istedi.
— Sayın Genel Direktör, bu ölümlerin kaynağı belli oldu mu?
Genel Direktör önündeki dosyaya kısa bir göz attıktan sonra cevap verdi.
— İzlanda makamları tarafından tarafımıza iletilen raporlara göre vakaların Aeterna isimli araştırma gemisinde bulunan metal bir elektrikli ısıtıcıyla bağlantısı olduğunu değerlendiriyoruz. Bununla birlikte ısıtıcının yüzeyinden temas yoluyla yolculara virüs bulaşmış olabileceğini düşünüyoruz.
Genel Direktörün bu açıklamasından sonra başka bir gazeteci daha söz istedi.
— Sayın Genel Direktör, bu durumun yeni bir pandemi oluşturabileceğini söyleyebilir miyiz?
Bu sorudan sonra Genel Direktör biraz yüzünü ekşitmişti. Kısa bir duraksamanın ardından cevap verdi.
— Bunu söylemek için henüz biraz erken olsa da hastalığın küresel bir risk oluşturabileceği kanaatindeyiz. Bu sebeple tüm ülkelerin sağlık kuruluşlarını alarma geçirmelerini, şüpheli vakaları derhal bildirmelerini ve temas zincirlerini titizlikle takip etmelerini istiyoruz. Alınması gereken önlemler ile ilgili detaylı bilgilendirmeler yakında yapılacaktır. Şimdilik bu kadar. Teşekkürler.
Televizyonun sesi odada yankılanıyorken kimse şaşkınlıktan konuşmuyordu. Az önce ekranda duydukları cümleler hâlâ kulaklarında çınlıyordu. Sanki odadaki herkes aynı anda aynı soruyu düşünüyordu ama hiçbiri yüksek sesle söylemeye cesaret edemiyordu.
Birkaç saniye sonra Mete, televizyondan gözlerini ayırmadan kısık ama ciddi bir ses tonuyla konuştu:
— Demek ki İzlandalılar onlara da aynı raporu göndermiş. Bu yüzden Genel Direktör ısıtıcı dedi. İnanamıyorum! Koskoca Dünya Sağlık Örgütünü bile yanlış yönlendiriyorlarsa bu iş sandığımızdan daha büyük. Bir şeyler yapmamız lazım.
Gökhan Komiser derin bir nefes aldı. Kollarını göğsünde birleştirdi ve Mete'ye cevap verdi:
— Gerçeği ortaya çıkartmamız gerek. Virüsün aslında neyden kaynaklandığını bulmalıyız.
Zeynep ise düşünceli bir ifadeyle pencereye doğru yürüdü. Bir süre dışarıyı izledi. Şehrin ışıkları uzakta parlıyor, insanlar ise her şeyden habersiz hayatlarına devam ediyordu. Oysa birkaç dakika önce yapılan açıklama, belki de bütün dünyanın kaderini değiştirecek kadar büyüktü. Az önceki açıklamadan sonra Zeynep'in içinde tam olarak tarif edemediği garip bir his oluşmuştu. Biraz olanları düşündükten sonra arkasını döndü.
— Bulmamız gereken bir şey daha var.
Mete ve Gökhan aynı anda ona baktı.
— Bu yanlış bilgiyi kim, neden veriyor?
Genel Direktör'ün açıklamalarından sonra Mete'nin kafasında bazı şeyler şekillenmeye başlamıştı. Virüsün kaynağını gizlemeye çalışanlar sıradan insanlar olamazdı. Dünya Sağlık Örgütü gibi uluslararası bir kurumu bile sahte raporla yanlış yönlendirebilecek kadar güçlülerdi. Böyle bir güce sahip olabilmek için devletin içinden bazı kişilerin de işin içinde olması gerekiyordu. Fakat Mete'nin aklını kurcalayan asıl soru bambaşkaydı.
Neden?
Virüsün gerçek kaynağını neden gizliyorlardı. Bu sorunun cevabını bulabilmek için önce virüsün asıl kaynağını ortaya çıkartmalıydı. Bunun için ölenlerin hepsinin temas edebileceği ortak bir eşya bulmak gerekiyordu. Bir süre düşündükten sonra Gökhan Komiser'e döndü.
— Gökhan Abi. Diğer ülkelerde ölen insanların dosyasına erişebilir miyiz?
Komiser başını iki yana salladı.
— Maalesef Mete. O dosyalar yabancı ülkelerin soruşturmasına ait. Resmi olarak ulaşmamız mümkün değil.
Mete hayal kırıklığıyla tekrar sandalyesine yaslandı.
— O zaman bu eşyayı nasıl bulacağız? Elimizde hiçbir bilgi yok.
Tam bu sırada Zeynep araya girdi. Aklına parlak bir fikir gelmişti.
— Diğer ülkelerde ölen insanların isimleri haber sitelerinde vardı. Büyük ihtimalle çoğu sosyal medya kullanıyordur.
Mete dikkat kesildi.
— Eee?
— Bence hepsinin sosyal medya hesaplarını kontrol edelim. Belki evlerinde çekilmiş fotoğraflar buluruz. Bu sayede hepsinde olan ortak bir metal eşya bulabiliriz.
Bu sözlerin ardından Mete’nin yüzünde günler sonra ilk defa umut dolu bir ifade belirdi. Zeynep'in bu dahiane fikri Gökhan'ı da epey heyecanlandırmıştı. Sosyal medya hesaplarını kontrol etmek gerçekten de işe yarayabilirdi. Gökhan hemen bilgisayarını önüne çekti. Arama motoruna Fransa’da hayatını kaybeden ailenin isimlerini yazdı. Birkaç dakika süren aramanın ardından aile bireylerinin sosyal medya hesaplarına ulaştılar. Ardından Almanya, Kanada, Macaristan ve diğer ülkelerde hayatını kaybeden kişilerin de sosyal medya hesaplarını buldular. Bazı hesaplar gizliydi. Bazıları ise yıllardır kullanılmıyordu. Yine de işe yarayabilecek bir sürü hesap bulmuşlardı. Fotoğrafları tek tek incelemeye başladılar. İlk başlarda dikkatlerini çeken hiçbir ayrıntı yoktu. Doğum günü kutlamaları, tatil fotoğrafları, aile yemekleri…
Uzun bir süre fotoğrafları incelediler. Adeta iki resim arasındaki ortak noktaları bulmaya çalışan bir bulmaca gibi. Evlerde birebir ortak denebilecek hiçbir eşya yoktu. Elbette aynı türden eşyalar vardı ama onlarında ya modelleri farklıydı ya da markaları. Yaklaşık bir saattir inceliyorlardı. Gökhan ve Zeynep artık yorulmuş gözlerini ovuşturmaya başlamıştı. Bir süre sonra dayanamayıp pes ettiler. Mete ise bir umut halen fotoğrafları inceliyordu. Ekrana bakmaktan gözleri kanlanmıştı ama erken pes eden biri değildi. Vazgeçmeye hiç niyeti yoktu. Bir şeyi kafasına koyduğu zaman sonuna kadar giderdi. Çocukluğundan beri böyleydi. Tabi ki buna ek olarak biraz bulmaca çözmeyi de seviyordu. Biraz daha incelemeye devam etti. Fareyi yavaşça başka bir fotoğrafa götürdü. Sonra bir başkasına… Kaşları çatıldı. Kalbi hızlanmıştı. Tekrar ilk fotoğrafa döndü. Aynı ayrıntı bir sonraki fotoğrafta da vardı. Bir sonrakinde de…
Bir anda sandalyesinden doğruldu.
— İşte buldum!
Hem Zeynep hem de Gökhan irkilerek ayağa kalktı. İkisi de hızla tekrar bilgisayarın başına geçtiler. Mete'nin sağına ve soluna oturdular. Mete ise bulduğu ortak noktayı anlatmaya başladı.
— Tam tamına 37 tane aile inceledim. Bunların 18'inin otomobilleri paylaşımlarda görünüyor. Ve hepsi de aynı marka. Biz hep evlerin içine odaklandık. O yüzden fark edemedik.
Gökhan Komiser ise Mete'nin anlattıklarını pek ilgi çekici bulmamıştı.
— İyi de bu çok popüler bir otomobil markası. Bence tesadüf olabilir.
Mete ise Gökhan Komiser'in söylediklerinden sonra biraz gülümsedi. Sanki bu itirazı bekliyor gibiydi.
— Bunu diyeceğinizi tahmin etmiştim. Ama bulduğum şey sadece markaların aynı olması değil.
Fareyle bir fotoğrafı büyüttü. Sonra da diğerini.
— Aynı zamanda hepsinin aynı model ve aynı yıl üretilmiş olmasıydı.
Bu sözlerden sonra Zeynep ve Gökhan'ın ağzı açık kalmıştı. Mete harika bir detay yakalamıştı. Artık ellerinde ilk kez gerçekten peşinden gidilebilecek somut bir ipucu vardı. Gökhan, Mete'nin dediklerini teyit etmeye çalışırken Zeynep ise gururla kardeşine bakıyordu. Bu karanlık gecede bazı şeyler aydınlanmaya başlamıştı. Bunca çaba sonuç vermişti. Gökhan, ekrandaki fotoğraflara tekrar tekrar baktı. Aynı marka… Aynı model… Aynı üretim yılı… Bunların tesadüf olamayacak kadar benzer olduğunu artık o da kabul ediyordu.
Yine de son bir şüphesi vardı.
— Diyelim ki haklısın. Virüs gerçekten de bu otomobilden yayıldı. Peki bunu nasıl kanıtlayacağız?
Mete birkaç saniye sessiz kaldı. Hafızasında biraz geriye gittikten sonra gözlerinin önüne Reykjavik’de ki o sisli sabah geldi. Harbour Limanına gitmek için bindikleri otomobil… Patlayan lastik… Lastiği değiştirmek için krikoyu ayarlayan Kemal…
Bir anda başını kaldırdı.
— Kanıtlayabiliriz.
— İyi de nasıl?
Mete derin bir nefes aldı.
— Çünkü biz Reykjavik'deyken o otomobile binmiştik. Rahmetli Kemal'le…
Mete'nin bu sözlerinden sonra ortam adeta buz kesmişti. Gerçek, bütün çıplaklığıyla ortadaydı. Günlerdir peşinden koştukları gizemin ilk kapısı artık aralanmıştı. Ama halen cevap bulunması gereken bir soru daha vardı.
Virüsün kaynağını kim, neden gizliyordu?