Halledilecek...

Çocuğun bakışları birkaç saniye ceketinin iç cebine, sonra tekrar benim gözlerime kaydı. Kaçmam gerekiyordu ama bacaklarım yere çivilenmiş gibiydi. O buz gibi bakışları sanki zihnimin içini okuyordu. Çocuk arabasının kapısını yavaşça kapattı ve bana doğru bir adım attı. Her adımda kalbim boğazımda atıyordu. Aramızda sadece birkaç metre kalana kadar durmadı. O kadar yakınıma geldi ki, o karanlık ve sert parfümünün kokusunu alabiliyorum...
"Gördüğün şey" dedi. Sesi fısıltı gibi ama bıçak kadar keskindi.
"Seni bu okulun en popüler kızı da yapabilir, en kısa sürede ortadan kaybolan öğrencisi de!.."
Yutkundum. Korkumu gizlemeye çalışarak çenemi dikleştirdim.
"Ne gördüğümden emin değilim..." diye yalan söyledim. Sesimin titremesine engel olamamıştım ve aynı zamanda ellerime de...
Çocuk başını yana eğdi, dudaklarında alaycı ama tehlikeli bir gülümseme belirdi. Elini kaldırıp ceketinin yakasını düzeltti. "Güzel...Yalan söylemeyi biliyorsun, bu hayatta kalmana yardımcı olabilir."
Arkasını dönüp okul binasına doğru yürümeye başladı. Ben ise olduğum yerde donup kalmıştım. Babamın "Halledilecek" dediği kişi bu çocuk muydu? Eğer öyleyse, biz sadece bir öğrenciyle degil, yürüyen bir felaketle aynı çatı altındaydık.