Bölümler 6Şu an: Karanlık günler
KARANLIK GÜNLER-2
2. Bölüm
Alaz cevap vermeden Nisan'ın yanından hışımla çekildi. Attığı her adımda öfkesi biraz daha büyüyor, zihninde binlerce düşünce birbirine karışıyordu. Nisan ise arkasından bakakaldı. Söylemek istediği o kadar çok şey vardı ki... Fakat kelimeler boğazına düğümlenmişti.
Acıyla gözlerini yumdu. Birkaç saniyeliğine başını öne eğdi. Alaz'ın kendisinden uzaklaşması artık canını eskisinden daha fazla yakıyordu. Bunun sebebini biliyordu ama kendisine itiraf etmek istemiyordu.
Sarı, Alaz'ın arkasından hızla ilerledi.
Nisan derin bir nefes aldıktan sonra merdivenlere yöneldi. Kardeşlerinin yanına gitmesi gerekiyordu. Şu an kendi duygularını düşünmenin sırası değildi.
---
Alaz salona girer girmez ellerini saçlarının arasından geçirdi. Öfkesini kontrol etmekte zorlanıyordu. Birkaç saniye boyunca odanın ortasında öylece durdu. Ardından arkasından gelen Sarı'ya döndü.
"Kim satar bizi Sarı! Kim?"
Sesi odanın duvarlarında yankılandı. Sarı kapıyı kapattıktan sonra derin bir nefes verdi.
"Ya içimizden biriyse? Bununla nasıl yüzleşeceğiz?"
Alaz başını öfkeyle iki yana salladı. Çenesini sıktı. Yıllardır birlikte oldukları insanları düşündü. Beraber geçirdikleri geceleri, girdikleri çatışmaları, birbirlerinin hayatlarını kurtardıkları anları...
İçlerinden birinin onları satmış olması ihtimali bile midesini bulandırıyordu.
"Beş yıl Sarı... Beş yıldır beraberiz. Beş yıldır aynı sofraya oturuyoruz, aynı evin kapısından giriyoruz. Birbirimizin arkasını kolluyoruz. Şimdi ben hangisine güveneceğim?"
Sarı cevap vermedi. Çünkü onun da aklından aynı düşünceler geçiyordu.
Tam o sırada kapı açıldı.
Aslı içeri girdi.
"Alaz konuşalım mı?"
Alaz başını ona çevirdi. Gözlerindeki öfke bir anlığına daha da belirginleşti.
"Şimdi değil. Çık!"
Aslı yerinden kıpırdamadı.
Sarı şaşkınlıkla önce Alaz'a sonra Aslı'ya baktı. Aslı'nın yüzünde kararsız bir ifade vardı. Dudaklarını araladı ama söyleyeceklerini toparlamakta zorlandı.
"Ben..."
"Aslı, defol!"
Alaz'ın sesiyle irkildi. Gözlerinden bir damla yaş süzüldü. Ellerini birbirine kenetledi.
"İkizlerin yerini ben öttüm!"
O an odadaki bütün sesler kesildi.
Alaz'ın yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bıraktı. Sarı ise olduğu yerde donakaldı. Birkaç saniye boyunca ikisi de konuşamadı.
Alaz yavaşça başını kaldırdı.
"Ne dedin sen?"
Aslı gözlerini kaçırdı.
"Ben söyledim Alaz..."
Sarı'nın gözleri doldu. Sevdiği kadının karşısında duruyor ama ona eskisi gibi bakamıyordu. Biraz önce yanında görmek istediği insan, şimdi karşısında durduğu hâlde ona kilometrelerce uzaktı.
"Nasıl yaparsın?" diye fısıldadı.
Aslı ağlayarak konuşmaya başladı.
"Biz onların hem ailesini öldürdük hem de kardeşlerini kaçırdık! Biz de aileyiz Sarı! Empati kurdum. Onların yerinde olsaydım ben de kardeşlerimin peşine düşerdim!"
Alaz acıyla güldü. Başını iki yana sallayarak duvarın dibine çöktü.
"Hepimiz yirmi üç yaşındayız. On sekiz yaşımızdan beri kiralık katiliz. Şimdi mi aklına empati kurmak? Kaç aile gözyaşı döktü beş yıldır, şimdi mi aklına geldi?"
Aslı gözlerini Sarı'ya devirdi.
Sarı bu hareketi görünce başını önüne eğdi. Ardından yeniden Aslı'ya baktı.
"İhanet ederken kendi aileni parçalayacağını hiç mi düşünmedin?"
Aslı dudaklarını birbirine bastırdı.
"Üzgünüm..."
Sarı acıyla güldü.
"Alaz bak, Aslı Hanım üzgünmüş. Şu an bu üzgünlüğü her şeyi mahvetmesini değiştirdi mi?"
Aslı'nın gözlerinden yaşlar akmaya devam ediyordu.
"Sarı, ben seni kaybetmek istemedim."
Sarı bir adım geriye çekildi.
"Kaybetmek istemediğin insanı kaybetmek için elinden geleni yaptın Aslı."
"Öyle demek istemedim."
"Ne demek istedin peki? Bize ihanet ederken beni düşündün mü? Alaz'ı düşündün mü? Yoksa sadece kendi vicdanını rahatlatmaya mı çalıştın?"
Aslı cevap veremedi.
Alaz ayağa kalktı. Kardeşinin karşısında durdu. Bir süre yüzüne baktı. Çocukluğundan beri tanıdığı, canı yansa kendi canı yanmış gibi hissettiği kardeşine...
"Ben sana güvenmiştim Aslı."
Aslı başını kaldırdı.
"Alaz..."
"Benim için düşmanla aramdaki farkı sen belirliyordun. Çünkü sen benim kardeşimsin. Ama şimdi sana nasıl güveneceğim?"
Aslı hıçkırarak ağlamaya başladı.
Alaz arkasını döndü.
"Çık."
Bu kez Aslı hiçbir şey söylemedi. Başını öne eğerek odadan çıktı.
Sarı ise kapının kapanmasını izledi. Bir zamanlar o kapıdan Aslı'nın gelmesini beklerdi. Şimdi aynı kapıdan çıkmasını izlemişti.
---
Ataberk ile Aram yan yana oturmuştu. Ataberk'in yüzündeki yorgunluk hâlâ geçmemişti. Aram ise kardeşinin her hareketini dikkatle takip ediyordu.
Nisan ayakta bekliyor, ara sıra telefonuna bakıyordu.
Aram kardeşine döndü.
"Abicim onlar ne yaptı size?"
Ataberk'in kalbi hızlandı.
Aslı'nın sözleri zihninde yeniden canlandı.
Bizi kaçırdıklarını söylemeyeceksin. Ne olursa olsun Aram'a anlatmayacaksın.
Ataberk gözlerini bir anlığına kapattı.
Aram onun suskunluğunu fark etti.
"Ataberk?"
Ataberk başını kaldırdı.
"Bizi kaçıranlar onlar değildi abi. Başkasıydı!"
Aram kaşlarını çattı.
"Korkma, yalan söyleme bana!"
Ataberk masum bir ifadeyle abisine baktı.
"Korkmuyorum ki abi. Sen buradasın."
Aram kardeşinin omzuna elini koydu.
"Ben her zaman yanındayım. Ama bana doğruyu anlatman gerekiyor. Başına ne geldiğini bilmeden seni nasıl koruyacağım?"
Ataberk gözlerini kaçırdı.
"Teras katına çıktık. Sonra ben yerdeydim. Siyah bir ayakkabı gördüm... Sonra Büşra..."
Sesi gittikçe kısıldı.
Aram'ın yüzü gerildi.
"Büşra'ya ne oldu?"
Ataberk cevap vermedi.
Aram kardeşinin ellerini tuttu.
"Ataberk, bana bak. Kardeşim, ne oldu?"
"Hatırlamıyorum abi..."
Aram derin bir nefes aldı. Kardeşini daha fazla zorlamak istemedi.
Nisan telefonunu eline alıp saate baktı.
"Polisleri aradım. Burada olurlar birazdan."
Tam o sırada yukarıdan ayak sesleri duyuldu.
Alaz ve ekibi aşağıya iniyordu.
Aram onları görür görmez ayağa kalktı.
"Bunu ödeyeceksin!"
Alaz'ın karşısında dikildi. İki adamın bakışları birbirine kilitlendi.
Alaz hiçbir şey söylemedi.
Aram'ın gözleri bir anda Zümra'yı buldu. Genç kadınla göz göze geldiğinde yüzündeki öfke yerini bambaşka bir ifadeye bıraktı.
Yavaşça onun karşısında durdu.
"Biliyor musun..." dedi.
Zümra kaşlarını hafifçe kaldırdı.
"Ne?"
Aram yutkundu.
"Sen bana Eylül'ün bile yaşatamadığı bir duyguyu yaşattın."
Nisan'ın gözleri büyüdü. Olduğu yerde doğruldu.
Aram devam etti.
"Ataberk'in dediğine sırf bana yaşattığın duyguları kaybetmek istemediğim için inanıyorum. Siz kaçırmadınız!"
Zümra bir an ne söyleyeceğini bilemedi. Bakışlarını Aram'dan kaçırdı.
"Sevgilin olduğunun farkında ol artık bence Aram."
Aram'ın yüzü düştü.
Zümra devam etti.
"Ben senin hayatında ne olduğumu bilmiyorum. Ama senin bir sevgilin var. Hem de dört yıldır. Dün barıştığın bir sevgilin."
Aram dudaklarını araladı ama cevap veremedi.
Nisan daha fazla dayanamadı. Aram'ın yanına geldi.
"Senin dört yıllık, hatta daha dün barıştığın bir sevgilin var Aram! Nasıl bir şeye dönüştün sen böyle?"
Aram başını Nisan'a çevirdi.
"Nisan, karışma."
"Madem bunu seviyorsun ya niye Eylül'ün gönlünü alıyorsun? Aptal! Sadakatsiz köpek!"
Aram'ın yüzü gerildi.
"Nisan!"
"Ne Nisan? Yanlış bir şey mi söyledim?"
Aram cevap vermedi. Çünkü Nisan'ın söylediklerinin karşısında savunabileceği pek bir şey yoktu.
Nisan gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
"Eylül seni beklerken sen burada başka bir kadına hislerini anlatıyorsun. Bir insanın kalbini bu kadar kolay kırmaya hakkın yok!"
Zümra gözlerini yere indirdi.
Kutay araya girdi.
"İnsan ailesini seçemiyor. Gerçi biz kendimiz seçtik de ne oldu?"
Bakışlarını Aslı'ya çevirdi.
Aslı dudaklarını birbirine bastırdı.
Kerem başını salladı.
"Doğru. Kaderimizi kendimiz belirledik."
Bir an durdu.
"Birbirimizi seçtik ama yanlış bir kişi varmış aramızda. Bizi dağıtmaya çalışan biri!"
Aslı gözlerini kapattı.
Tam o sırada dışarıdan siren sesleri duyuldu.
Herkes kapıya yöneldi.
Polisler içeri girdiğinde ortam bir anda sessizleşti.
Komiser kalabalığın arasından ilerleyerek Alaz'ın karşısında durdu.
"Alaz Pars Sertkaya, çocuk kaçırmak ve yaralamaktan sizi tutukluyorum!"
Nisan'ın kalbi hızlandı.
İşte beklediği an buydu.
Alaz'ın yüzüne baktı. Genç adamın ifadesinde en ufak bir korku belirtisi yoktu. Sanki olan biten onu hiç ilgilendirmiyordu.
Nisan bir adım öne çıktı.
"Ben senin hayatını kurtardım, sen benim hayatımı çaldın. Bunun bir bedeli olmalı."
Alaz başını yavaşça ona çevirdi.
Bir an göz göze geldiler.
Nisan'ın gözlerinde öfke vardı. Ama Alaz o öfkenin altında başka bir şey daha gördüğünden emindi.
Acı.
Alaz hiçbir şey söylemeden polislerle birlikte yürümeye başladı.
Nisan arkasından baktı.
Bu kez gitmesine engel olmayacaktı.
Alaz polislerle birlikte kapıdan çıkarken Nisan derin bir nefes aldı. İçinde garip bir rahatlama vardı. Ama aynı zamanda kalbinin bir parçası da onunla birlikte kapıdan çıkmış gibiydi.
Alaz'ın ifadesi alındıktan sonra serbest kalacağını ise kendisi bilmiyordu.
Çünkü Alaz'ın ve ekibinin emniyette bile adamları vardı.
Zümra hafifçe güldü. Nisan'a döndü.
"Yazık. Sen Alaz'ın tutuklanacağını mı sanıyorsun?"
Nisan ciddiyetini bozmadan cevap verdi.
"Evet."
Sarı ürkütücü bir kahkaha attı.
"Sen bu saflıkla çok yaşamazsın!"
Aram kaşlarını çattı.
"Düzgün konuş istersen!"
Sarı başını Aram'a çevirdi.
"Konuşmazsam ne olur ha? Kendi minicik dünyasının kralı sanan ama hem kendi dünyasının hem de bizim dünyamızın kölesi olan o eleman!"
Aram'ın yumruğu bir anda Sarı'nın gözüne indi.
Sarı sendeleyerek geriye çekildi. Başını kaldırıp Aram'a baktı ve hiç düşünmeden karşılık verdi.
Yumruk bu kez Aram'ın yüzüne geldi.
"Yeter!"
Nisan aralarına girmeye çalıştı.
"İkiniz de bırakın!"
Fakat ikisi de birbirini bırakmıyordu.
Ataberk ise olanları izlerken acıyla başını iki yana salladı.
"Bizi kurtarmadılar bile. İkisi de aşk acısı için bizi bahane ediyor. Bir de abiyle abla olacaklar!"
Nisan bir anda arkasını döndü.
"Abin bunu yapıyor olabilir ama ben-"
Ataberk onun sözünü kesti.
"Boş yapma Nisan. Kör değiliz, görüyoruz!"
Nisan kaşlarını çattı.
"Ne görüyormuşsunuz?"
Ataberk gözlerini devirdi.
"Reşit olmama da üç ay kalmış yani aklım her şeyi alıyor. Alaz Pars Sertkaya'yı köpek gibi seviyorsun ve şu an acı çekiyorsun!"
Bir anda kavga durdu.
Aram ve Sarı birbirlerinden ayrılarak Ataberk'e baktılar.
Kutay'ın dudaklarının kenarı kıvrıldı.
Kerem ise şaşkınlıkla Nisan'ı izliyordu.
Nisan'ın yüzü kızarmıştı. Ellerini yumruk yaptı.
"Ne saçmalıyorsun sen?"
Ataberk omuz silkti.
"Ben gördüğümü söylüyorum."
"Ben Alaz'ı sevmiyorum!"
Ataberk başını salladı.
"He he kanka, sensin."
Kutay gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.
Nisan gözlerini kapattı.
"Allah'ım sabır ver!"
Ataberk ise arkasına yaslandı.
"Ben bir şey demiyorum ki. Sen kendini savunmaya devam et."
Nisan ona ters ters baktı.
"Ataberk!"
"Efendim, Alaz'ın âşığı?"
"YETER!"
Ataberk kahkaha attı.
Fakat Nisan gülmedi.
Çünkü Ataberk'in söyledikleri canını sıkmıştı.
Daha doğrusu, canını sıkan şey söylediklerinin doğru olma ihtimaliydi.
Gözlerini kapattı.
Alaz'ın yüzü zihninde belirdi.
Onun öfkeli bakışları, kendisinden uzaklaşması, aralarında geçenler...
Ben onu sevmiyorum.
Bu cümleyi zihninde defalarca tekrarladı.
Ama kalbi, zihninin söylediklerine bir türlü inanmıyordu.
Nisan başını kaldırıp pencereye baktı.
Dışarıda hava kararmıştı.
Bazı insanlar hayatınıza girer ve her şeyi değiştirirdi. Bazılarıysa hayatınızı değiştirirken sizden bir şeyler de götürürdü.
Alaz Pars Sertkaya, Nisan'ın hayatına ikisini de yaparak girmişti.
Ve Nisan bununla nasıl baş edeceğini henüz bilmiyordu.
Çünkü bazen insan en çok, sevmediğini söylediği kişiye yenilirdi...
🖤
BÖLÜM SONU
Bölüm etkileşimi
