Bölümler 6Şu an: Karanlık günler-2
KARANLIK GÜNLER-2
"Bazen gider her insan kendinden..."
1. BÖLÜM
Herkesin gözü Ataberk'e ve kucağında kanlar içinde yatan Büşra'ya çevrilmişti.
Alaz ve ekibi şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Çünkü hiçbiri ne Ataberk'e ne de Büşra'ya dokunmuştu.
Alaz'ın zihninden binlerce düşünce geçiyordu. İkizler en alt katta tutuluyordu. Odaları kilitliydi, elleri bağlıydı. Üstelik bulundukları odada kurtulmalarını sağlayabilecek tek bir alet bile yoktu.
Peki, nasıl olmuştu da en alt kattaki odadan çıkıp teras katından, üstelik bu hâlde gelmişlerdi?
Alaz gözlerini Ataberk'e çevirdi. Ataberk'in yüzündeki ifade, Alaz'ın anlam veremediği bir şeyler olduğunu gösteriyordu.
Nisan ile Aram aceleyle yanlarına koştu.
Ataberk merdivenlerden indi ve Büşra'yı dikkatlice yere bıraktı.
Nisan dizlerinin üzerine çöktü. Elleri titriyordu. Büşra'nın bileğini tuttu, nabzını kontrol etti. Ardından yüzüne baktı.
"Nefes alıyor mu?" diye sordu Aram telaşla.
Nisan cevap vermedi. Bütün dikkati Büşra'daydı.
"Birisi bana ne olduğunu söyleyebilir mi?" diye bağırdı Aram.
Ataberk başını iki yana salladı.
"Abi, ben... Ben de anlamadım."
Aram kardeşine döndü.
"Nasıl anlamadın Ataberk? Kız kardeşin kanlar içinde!"
Ataberk gözlerini Büşra'dan ayırmadı.
Nisan sonunda başını kaldırdı. Gözleri dolmuştu. Alaz'a baktı.
Ona güvenmişti.
Daha dün onunla yemek yemişti. İlk kez birine kendisini bu kadar açmış, ilk kez birinin yanında savunmasız kalmayı göze almıştı.
Peki, neden?
Neden Alaz?
Alaz ona doğru bir adım attı.
"Nisan..."
Nisan cevap vermedi.
"Yemin ederim ben kaçırmadım!" dedi Alaz.
Nisan'ın gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
"Yalanlarına tokum. Sadece ilk kez bana bir iyilik yap ve ambulans çağır!"
Alaz bir an olduğu yerde kaldı. Nisan'ın gözlerindeki hayal kırıklığı, söyleyebileceği bütün cümlelerden daha ağırdı.
Kutay'a döndü.
"Doktorları çağır. Hemen!"
Kutay hiç vakit kaybetmeden aşağıya indi. Kısa süre sonra iki doktorla birlikte geri geldi.
Doktorlar Büşra'nın yanına çömeldi. İlk müdahaleyi yapmaya başladılar.
"Onu dikkatlice kaldırın!" dedi doktorlardan biri.
Aram hemen yanlarına geldi.
"Ben de geliyorum."
Büşra'yı alt kata götürmeye başladılar.
Aram arkasından koştu.
"Abicim, geliyorum!"
Ataberk de abisini takip etti.
Nisan yavaşça ayağa kalktı. Dizleri titriyordu. Bir eliyle gözyaşlarını sildi ve Alaz'a doğru yürüdü.
Alaz onun karşısında durdu.
İkisi de birkaç saniye konuşmadı.
Sonunda Nisan sessizliği bozdu.
"Bu yabancı doktorlar, Ataberk ve Büşra..."
Bir an durdu. Alaz'ın gözlerinin içine baktı.
"Sen kimsin Alaz? Kimsin sen?"
Belki de ilk tanıştıkları gün sorması gereken soruyu şimdi soruyordu.
Alaz cevap veremedi.
Çünkü bazı soruların cevabı yoktu. Bazı gerçekler ise söylendiği anda her şeyi değiştirebilirdi.
Nisan başını iki yana salladı.
"Ben seni tanıdığımı sanmıştım."
Alaz bir adım daha yaklaştı.
"Nisan, dinle..."
"Hayır! Bu kez ben konuşacağım."
Nisan'ın sesi titriyordu.
"Ben sana inandım. Belki de en büyük hatam buydu."
Alaz'ın bakışları Nisan'ın gözlerine takılı kaldı.
Ve o an, ikisinin de zihninden aynı soru geçti:
Bir insan, güvendiği kişiyi ne zaman kaybeder?
---
ALAZ VE NİSAN – İLK KARŞILAŞMA
FULL ANI
Birkaç zaman önce...
Nisan, Eylül, Ceylin ve Nadia bir ormanda pikniğe gelmişlerdi.
Gün boyunca eğlenmiş, sohbet etmişlerdi. Artık toparlanma vakti gelmişti.
Dört arkadaş eşyalarını toplamaya başladı. Hepsi biraz sarhoştu. Nisan ise diğerlerine göre daha ayıktı.
Sonunda arabaya bindiler.
Nisan tam kapıyı kapatacakken telefonunu bulamadığını fark etti.
"Bir dakika!"
Diğerleri ona döndü.
"Ne oldu?" diye sordu Eylül.
"Telefonum yok."
"Çantana baksana."
Nisan çantasını karıştırdı ama telefonunu bulamadı.
"Arabada unutmuş olabilirim. Siz bekleyin, hemen geliyorum."
Arabadan indi ve piknik yaptıkları yere doğru yürüdü.
Telefonunu bir süre aradıktan sonra sonunda buldu.
"Allah'ım, sonunda!"
Telefonunu eline aldı ve arabanın bulunduğu yere doğru döndü.
Fakat...
Araba yoktu.
Nisan olduğu yerde kaldı.
Önce etrafına baktı. Sonra telefonunu kaldırıp arkadaşlarını aramaya çalıştı.
"Şaka mı bu?"
Bir süre bekledi.
Ardından oflayarak kendi kendine söylendi.
"Hadi ya!"
Tam o sırada...
PAT!
Bir silah sesi duyuldu.
Nisan irkildi.
Ardından bir silah sesi daha geldi.
Nisan korkuyla seslerin geldiği yöne döndü. Ağaçların arasında bir hareketlilik vardı.
Bir adamın kolundan vurulduğunu ve kendisini ağacın arkasına attığını gördü.
Nisan elini ağzına götürdü.
"Vuruldu!"
Ne yapacağını düşünmeden seslerin geldiği tarafa koştu.
Ağacın arkasına ulaştığında yerde oturan adamla göz göze geldi.
Adamın kolundan kan akıyordu.
Alaz başını kaldırıp Nisan'a baktı.
İşte o gün bakmıştı yeşil göz ve ela göz birbirine...
Alaz şaşkınlıkla sordu:
"Sen kimsin?"
Nisan cevap vermek yerine yaranın olduğu yere baktı.
"İyi misiniz?"
Alaz, ağacın arkasından gövdesini biraz çıkardı ve iki el ateş etti. Ardından yeniden ağacın arkasına sığındı.
Nisan korkuyla irkildi.
"Ne yapıyorsunuz siz?!"
"Burada ne işin var senin? Git!"
Nisan onun yanına çömeldi.
"Önce yaranıza bakalım."
"Git dedim!"
"Biraz sessiz olur musunuz?"
Alaz şaşkınlıkla ona baktı.
Nisan, Alaz'ın tişörtünü çıkardı ve yarayı inceledi.
"Yaranız omzunuzdan acıyordur."
Alaz dişlerini sıktı.
"Doktor musun sen?"
Nisan başını kaldırdı.
"Beyefendi, hastaneye gitmeliyiz. Yaranız çok derin. Hem adınızı da söylemediniz!"
Alaz gözlerini ondan ayırmadı.
"Doktor hanım, siz gidin. Zarar göreceksiniz."
Nisan olumsuz anlamda başını iki yana salladı.
"Bırakmam."
Alaz kaşlarını çattı.
"Ne?"
"Bu hâlinizle sizi burada bırakamam."
"Sen beni tanımıyorsun."
"Tanımam gerekmiyor. Yaralısınız ve yardıma ihtiyacınız var."
Alaz bir an sustu.
Karşısındaki kadın, birkaç dakika önce tanımadığı bir adamın yanına koşarak gelmişti. Üstelik silah seslerine rağmen gitmeyi reddediyordu.
Alaz kendini etkilenmekten alamadı.
"Melek misin sen?"
Nisan kısa bir an gülümsedi.
"Doktorum!"
Alaz'ın dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı.
"Hangi doktor, hayatı tehlikeye girecekken hayat kurtarır?"
Nisan gözlerini ondan ayırmadan konuştu.
"Olmaz. Bu benim mesleğim."
Biraz daha yaklaştı.
"Öleceksek de beraber... Yaşayacaksak da..."
Alaz bu söz üzerine dayanamadı.
Aralarındaki mesafeyi kapattı ve Nisan'ı öptü.
Nisan bir an ne olduğunu anlayamadı.
Ormanın sessizliğinde, silah seslerinin arasında, birbirini hiç tanımayan iki insanın yolları kesişmişti.
O an ikisi de bilmiyordu.
Bu karşılaşmanın hayatlarını ne kadar değiştireceğini...
Ve bir gün aynı gözlerin birbirine sevgiyle değil, hayal kırıklığıyla bakacağını...
Bölüm etkileşimi
