Karanlığın işığı

Cennetten kovulan melek, siyaha büründü.
Tanrı onu yerin yedi kat dibine sürdü.

Öfkesi gökleri titretti. Son güne kadar insanlığı karanlığa sürükleyeceğine, kalplerine vesvese fısıldayacağına yemin etti.

Ama Tanrı ona tek bir hüküm verdi:

"Eğer yeryüzünde tek bir insan bile inancından vazgeçmez, kötülüğe teslim olmazsa... sen sonsuza dek ateşte yanacak ve küle dönüşeceksin."O günden sonra yüzyıllar geçti.

Krallıklar yıkıldı. Savaşlar başladı. Kardeş kardeşi öldürdü. En masum yürekler bile şüpheyle tanıştı. Karanlık büyüdü, insanlar birbirine yabancılaştı. Dünya, onun fısıltılarıyla yavaş yavaş umudunu kaybetti.Ta ki... bir kadınla karşılaşıncaya kadar.Hayatı boyunca acı gördü. İhanete uğradı. Sevdiklerini kaybetti. İnsanların en karanlık yüzünü tanıdı. Ama buna rağmen kalbinde kötülüğe yer vermedi..İşte o kadın... karanlığın hiç hesap etmediği mucizeydi.
Çünkü bazen tek bir temiz kalp, bin yıllık bir laneti sona erdirmeye yeterdi.
Ve karanlığın sonu... bir kadınla başlayacaktı.