4.Bölüm

Patlayan güç yavaş yavaş sönümlendi.
Şimşekler dağıldı.
Gölgeler geri çekildi.
Ama bu bir kayboluş değildi.
İtaatti.
Kızın içinde duran, onu bekleyen bir gücün… tanımasıydı.
Nefesi düzene girdi.
Gözlerindeki iki ayrı evren yavaşça sakinleşti ama kapanmadı.
Artık saklı değillerdi.
Artık… aitti.
Karşısındaki varlığa baktı.
Bu kez korku yoktu.
Sadece cevap bekleyen bir sessizlik vardı.
“Sen…” dedi yavaşça.
Sesi hâlâ yeni bir şeye alışıyor gibiydi.
“Zeus.”
İsim havada ağırlaştı.
Göklerin efendisi, olduğu gibi karşısındaydı.
Başını hafifçe eğdi.
“Evet.”
Kızın bakışları sertleşti.
“Peki…” dedi.
Bir adım attı.
“Annem nerede?”
Bu soru… havayı değiştirdi.
Rüzgâr durdu.
Tam o anda—
gölge hareket etti.
Ama bu sıradan bir karanlık değildi.
Işığı yutan, sesi susturan… varlığın kendisi olan bir geceydi.
Ve o gecenin içinden…
bir figür çıktı.
Sessiz.
Ama her şeyi susturacak kadar güçlü.
Kadın adım attığında dünya tepki vermedi.
Çünkü dünya… ona ait değildi.
Gece tanrıçası.
Nyx.
Kızın nefesi kesildi.
Bu his—
bu tanıdıklık—
bu bağ…
sözlere ihtiyaç duymuyordu.
Nyx, kızın karşısında durdu.
Elini yavaşça kaldırdı.
Parmakları kızın yanağına değdi.
Bu dokunuş…
yumuşak değildi.
Ama güvenliydi.
“Büyümüşsün,” dedi.
Sesi fısıltıydı ama evrenin içinden geliyordu.
Kızın gözleri doldu.
Bu kez gerçekten.
“Beni neden bıraktınız?” dedi.
Nyx’in bakışları derinleşti.
“Çünkü seni koruyabilecek tek yer… bizden uzaktı.”
Zeus araya girdi.
“Ve şimdi zaman doldu.”
Kız başını kaldırdı.
“Ne zamanı?”
Nyx’in gözlerinde yıldızsız bir gece döndü.
“Hatırlamanın.”
Bir anlık sessizlik.
Sonra Zeus konuştu:
“Ve öğrenmenin.”
Kızın içindeki güç yeniden kıpırdadı.
Ama bu sefer kontrolsüz değildi.
Çağrılmıştı.
“Artık saklanmayacaksın,” dedi Zeus.
Nyx devam etti:
“Artık hazırlanacaksın.”
Kızın bakışları ikisi arasında gidip geldi.
“Ne için?”
Bu soruya cevap…
aynı anda geldi.
“Gelecek olan için.”

Gökyüzü açıldı.
Ama bu bir fırtına değildi.
Bir geçitti.
Bulutlar ikiye ayrıldı, aralarında altın ve karanlığın iç içe geçtiği bir yol belirdi.
Olimpos.
Kız yukarı baktı.
İçinde korku yoktu.
Sadece… ait olma hissi.
Nyx elini uzattı.
“Gel.”
Kız bir an durdu.
Sonra elini uzattı.
Dokunduğu anda—
dünya aşağıda kaldı.

Gökyüzü, onun adımlarını yutmadı.
Sanki kabul etti.
Nyx’in eli kızın elini bırakmadığında, dünya artık geride bir yer değil, sadece bir hatıraya dönüştü. Altlarında kalan bulutlar parçalanmadı; aksine açıldı. Bir merdiven gibi değil… bir varlık gibi. Yaşayan, nefes alan, altın damarlarla örülmüş bir yol.
Olimpos yaklaştıkça hava değişti.
Rüzgâr artık sert değil, bilinçliydi. Işık artık sadece aydınlatmıyor, inceliyordu.
Zeus önde yürüyordu. Her adımında gök hafifçe titreşiyor, sanki onun varlığını hatırlıyordu. Nyx ise kızın yanında kalmıştı; karanlığı bir tehdit gibi değil, bir örtü gibi taşıyarak.
Kız yukarı baktı.
Ve Olimpos’u gördü.
Dağ değil.
Saray değil.
Bir gerçeklik katmanı.
Altın sütunlar gökyüzünü tutuyor, bulutların arasından akan ışık şelaleleri merdivenlere dönüşüyordu. Her yerde tanrılar vardı—görünmeyen ama hissedilen varlıklar. Bakışlar… ama gözsüz. Sesler… ama kelimesiz.
Zeus durdu.
“Varış.”
Nyx hafifçe başını eğdi.
“Evine hoş geldin.”
Kızın boğazı düğümlendi. “Burası… ev mi?”
Zeus ona baktı. İlk kez sert değildi bakışı.
“Senin gibi olanların başladığı yer.”
O anda büyük kapılar açıldı.
Ve içeriden bir uğultu yayıldı.
Bir çağrı.
Bir düzen.
Bir akademi.
Olimpos Akademisi.
İçeri adım attıklarında dünya değişti.
Geniş bir avluya açıldılar. Mermer zeminler gökyüzünü yansıtıyor, her adımda farklı bir güç titreşimi hissediliyordu. Havada yüzlerce farklı enerji vardı—şimşek, su, ölüm, rüya, savaş, zaman… hepsi aynı yerde, birbirine çarpmadan var oluyordu.
Ve orada yalnız değildi.
Kızın gözleri genişledi.
Gençler…
Ama sıradan gençler değil.
Birinin teninden su damlıyordu ama yere düşmeden buhar oluyordu.
Bir diğeri yürürken etrafında küçük yıldızlar kırılıp yeniden doğuyordu.
Bir başkası sessizce duruyor, gölgesi ondan bir saniye geride hareket ediyordu.
Melezler.
Tanrıların ve ölümlülerin çocukları.
Hepsi bir anda yeni geleni hissetti.
Fısıltılar yayıldı.
“Zeus’un…”
“Nyx’in yanında…”
“Bu o mu?”
Bir sessizlik çöktü.
Sonra bir çan sesi.
Derin, kadim, kaçınılmaz.
Zeus konuştu:
“Bu akademi, güçlerin öğretildiği yer değil sadece.”
Nyx devam etti:
“Kim olduğunu hatırlamayı öğreneceğin yer.”
Kız yavaşça nefes aldı.
“Ben… diğerleri gibi miyim?”
Zeus’un cevabı netti.
“Hayır.”
Nyx ekledi:
“Sen onların başladığı yer değilsin.”
Bir anlık duraksama.
“Sen… dengesin.”
O anda akademinin merkezinden bir figür çıktı.
Yaşlı değildi.
Genç de değildi.
Zaman onun için bir yön değildi.
Bakışı kızın üstünde durdu.
“Yeni öğrenci.”
Sesi tüm avluya yayıldı.
“İlk günün başlıyor.”
Arkasını döndü ve yürümeye başladı.
“Ve burada öğrendiğin ilk şey şu olacak…”
Kız adım attı, onu takip ederek.
“…hiç kimse sadece kim olduğu değildir.”
Gökyüzü bir an için karardı.
Sonra tekrar açıldı.
Ama artık aynı gökyüzü değildi.
Ve Olimpos Akademisi’nde eğitim… başlamıştı.