Karanlığın İçinden

Eski zamanlarda, gökyüzü henüz sessizliğini yitirmemişken ve tanrılar hükmünü tartışmasız sürdürürken… bir kehanet doğdu.Bu kehanet, ne tanrılara ne de insanlara aitti.Kehanet şunu söylüyordu:“Tanrıların soyundan gelen bir çocuk doğacak.Göklerin gücünü ve gecenin karanlığını aynı bedende taşıyan bu çocuk…Dengenin sonunu ya da yeniden doğuşunu getirecek.”Bu sözler yalnızca Olimpos’ta yankılanmadı.Onu… başka varlıklar da duydu.Tanrılardan önce var olan, gölgelerin içinde saklanan ve hiçbir düzene boyun eğmeyen doğaüstü varlıklar…Onlar için bu çocuk bir tehditti.Ve böylece başladı—Tanrılar ile kadim varlıklar arasındaki büyük savaş.Ama bu savaş toprak için değildi.Ne de gökyüzü için.Bu savaş… çocuklar içindi.Henüz doğmamış olanlar.Güçleri uyanmamış olanlar.Savunmasız olanlar…Kadim varlıkların amacı açıktı:Tanrıların soyunu, kökünden yok etmek.Çünkü biliyorlardı—Bir tanrı öldürülebilir.Ama bir soy devam ederse… tanrılar asla yok olmaz.Olimpos yıkımın eşiğine geldiğinde, göklerin efendisi ve gecenin gizemli tanrıçası bir karar verdi.Kızlarını saklayacaklardı.Ama tanrıların dünyasında değil.İnsanların dünyasında.Çünkü en güçlü saklanma yeri… en sıradan görünen yerdi.Sadık bir hizmetkâr seçildi.Yeminler edildi.Ve kader mühürlendi.Kızın gücü, doğduğu anda bastırıldı.Göklerin öfkesi ve gecenin bilinmeyen gücü…tek bir bedende kilitlendi.Yirmi beş yıl boyunca uykuda kalacaktı.Ta ki zaman dolana kadar.Çünkü kehanetin son satırı hiçbir zaman unutulmadı:“Mühür kırıldığında…ne tanrılar ne de karanlık olanlaronu durduramayacak.”