GEÇMİŞİN GÖLGESİ

“Maria da onların hedefindeydi.”
Alex bu cümleyi zihninde tekrar ederken birkaç saniye boyunca hiç konuşmadı.
Salondaki herkes ona bakıyordu.
Yağmur camlara yeniden sertçe vurmaya başlamıştı. Az önce sakin olan villa, bir anda ağır bir sessizliğe bürünmüştü.
Maria, Alex'in elini hâlâ tutuyordu.
- Alex...
Alex gözlerini ona çevirdi.
- Buradayım.
- Bana ne olduğunu anlat.
Alex birkaç saniye düşündü.
Sonra:
- Bu mesajın kimden geldiğini bilmiyorum.
Bora araya girdi.
- Ama seni tanıyan biri olduğu kesin.
Aras başını salladı.
- “Geçmişinden kaçamazsın” demiş.
Lara endişeyle:
- Alex'in geçmişinde kim var?
Alex cevap vermedi.
Maria onun yüzüne baktı.
- Bana söyle.
Alex derin bir nefes aldı.
- Bazı insanlar vardır... hayatından çıktıklarını düşünürsün.
Bora:
- Ama gerçekten çıkmamışlardır.
Alex başını salladı.
- Evet.
Maria'nın eli Alex'in elini biraz daha sıkı tuttu.
- Ve şimdi geri mi döndüler?
Alex ona baktı.
- Büyük ihtimalle.
Sofia sessizce:
- Peki neden Maria?
Bu kez salondaki herkes sustu.
Alex'in bakışları Maria'ya döndü.
- Çünkü onlar benim zayıf noktamı biliyor olabilirler.
Maria'nın kaşları hafifçe çatıldı.
- Ben senin zayıf noktan mıyım?
Alex'in yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
- Hayır.
Maria şaşırdı.
Alex devam etti:
- Sen benim zayıf noktam değilsin.
Bir an durdu.
- Sen benim korumak istediğim kişisin.
Maria'nın bakışları yumuşadı.
Aras:
- Romantik anı sonra yaşarsınız. Önce şu işi çözelim.
Bora güldü.
- Adam haklı.
Maria istemeden gülümsedi.
Alex ise Aras'a bakıp başını iki yana salladı.
- Tamam.
Sonra ciddileşti.
- Herkes yukarı çıkacak.
Lara hemen:
- Sen?
- Ben birazdan geleceğim.
Maria başını salladı.
- Hayır.
Alex ona döndü.
- Maria.
- Yine yalnız kalacağını söyleme.
Alex sustu.
Maria devam etti:
- Geçen sefer de beni geride bırakmaya çalıştın.
- Seni korumaya çalışıyordum.
- Biliyorum.
Maria onun gözlerinin içine baktı.
- Ama artık yalnız değilsin.
Bu cümleden sonra Alex birkaç saniye hiçbir şey söylemedi.
Sonunda başını hafifçe eğdi.
- Tamam. Beraber.
Maria'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
---
Herkes üst kata çıkarken Bora ve Aras güvenlik odasına gitmek için ayrıldı.
Lara ve Sofia da onların peşinden ilerledi.
Maria ile Alex koridorda birkaç saniye yalnız kaldı.
Maria sessizce:
- Korkuyor musun?
Alex ona baktı.
- Biraz.
Maria şaşırdı.
- Gerçekten mi?
- Sana yalan söylemeyeceğimi söylemiştim.
Maria başını salladı.
- Ben de korkuyorum.
Alex elini tuttu.
- O zaman birlikte korkarız.
Maria hafifçe gülümsedi.
- Bu hiç de kötü bir fikir değil.
Tam o sırada aşağıdan bir ses geldi.
**Tak.**
İkisi de durdu.
Maria'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Alex hemen aşağıya baktı.
- Burada kal.
- Alex -
- Bir saniye.
Alex birkaç adım merdivene doğru ilerledi.
Maria onun arkasından baktı.
Sonra dayanamayarak peşinden gitti.
- Sana yalnız gitme demiştim.
Alex arkasını döndü.
- Sen de beni dinlemiyorsun.
- Çünkü endişeleniyorum.
Alex'in yüzü yumuşadı.
- Ben de senin için endişeleniyorum.
Bir an birbirlerine baktılar.
Sonra aşağıdan Bora'nın sesi geldi.
- Alex!
İkisi hemen merdivenlerden indi.
Bora giriş kapısının yanında duruyordu.
Elinde küçük bir zarf vardı.
- Bunu kapının önünde bulduk.
Alex zarfı aldı.
Üzerinde yalnızca tek bir isim yazıyordu.
**Maria.**
Maria'nın yüzü bembeyaz oldu.
Alex hemen ona baktı.
- Dokunma.
Maria başını salladı.
- Üzerinde benim adım yazıyor.
Bora:
- Evet.
Aras zarfın yanına geldi.
- Açacak mısın?
Alex birkaç saniye düşündü.
Sonra zarfı açtı.
İçinden tek bir fotoğraf çıktı.
Alex fotoğrafı gördüğü anda yüzündeki ifade değişti.
Maria bunu fark etti.
- Ne var?
Alex cevap vermedi.
Maria bir adım yaklaştı.
- Alex?
Alex fotoğrafı ona göstermemeye çalıştı.
Ama Maria gördü.
Fotoğrafta...
Villanın dışından çekilmiş bir görüntü vardı.
Pencerelerden biri görünüyordu.
Ve o pencerenin önünde Maria duruyordu.
Fotoğraf yeni çekilmişti.
Çünkü Maria üzerindeki kıyafetleri hâlâ giyiyordu.
Maria birkaç saniye boyunca fotoğrafa baktı.
- Bu...
Sesi titredi.
Alex hemen fotoğrafı kapattı.
- Tamam.
Maria ona baktı.
- Bizi izliyorlar.
Alex'in sesi sakin ama kararlıydı.
- Evet.
Bora dışarı baktı.
- O zaman hâlâ yakınlardalar.
Aras:
- Ve villanın yerini biliyorlar.
Alex başını kaldırdı.
- Kapıları kilitleyin.
Bora ve Aras hemen harekete geçti.
Alex ise Maria'nın yanına döndü.
- İyi misin?
Maria başını sallamaya çalıştı.
- Evet.
Ama Alex onun ellerinin titrediğini fark etti.
Maria bunu saklamaya çalıştı.
Alex elini onun elinin üzerine koydu.
- Korkmana gerek yok.
Maria ona baktı.
- Bunu söylemek kolay.
Alex hafifçe gülümsedi.
- O zaman yanında durarak göstereyim.
Maria birkaç saniye sustu.
Sonra başını onun omzuna yasladı.
Alex onu yalnızca birkaç saniye yanında tuttu.
Dışarıda yağmur daha da şiddetleniyordu.
Ama bu kez Maria'nın korkusu yalnız değildi.
Çünkü Alex yanındaydı.
Ve ikisi de henüz bilmiyordu...
O fotoğrafın çekildiği anda, villanın karşısındaki karanlık yolda bir araba çoktan uzaklaşmaya başlamıştı.
Arabanın içindeki kişi telefonunu çıkardı.
Ekranda Alex'in fotoğrafı vardı.
Altına tek bir mesaj yazıldı:
**“Artık biliyor.”**
Telefon kapandı.
Araba karanlığın içinde gözden kayboldu.