4. BÖLÜM — BİR AŞK, İKİ DÜŞMAN

KARAHAN KONAĞI / GECE
Demir çalışma odasında ayakta duruyordu. Elindeki telefonu o kadar sıkmıştı ki parmakları bembeyaz olmuştu.
Baran karşısında bekliyordu.
Demir: Bana o mesajı gönderen kişiyi bulacaksın.
Baran: Her yerde adamlarımız var. Ama Zeynep'in nerede olduğunu henüz bilmiyoruz.
Demir: O zaman daha fazla adam gönder.
Baran: Demir, bir şey söyleyeceğim ama kızacaksın.
Demir: Konuş.
Baran: Bu işin Elif'le bağlantısı var. Belki de Elif'in ailesi sandığımız gibi masum değildir.
Demir sertçe Baran'a döndü.
Demir: Elif'in adını ağzına alırken dikkatli ol.
Baran: Seni korumaya çalışıyorum.
Demir: Benim korunmaya ihtiyacım yok.
Baran: Peki ya Elif'in varsa?
Demir sustu.
Baran devam etti.
Baran: Birisi seni en zayıf yerinden vurmak istiyor. Sen de farkında olmadan ona o fırsatı veriyorsun.
Demir pencereye döndü.
Demir: Elif benim zayıf noktam değil.
Baran hafifçe başını salladı.
Baran: Umarım öyledir.
ELİF'İN EVİ / SABAH
Elif sabaha kadar uyumamıştı.
Önündeki fotoğrafları inceliyordu. Annesinin eski fotoğrafını eline aldı.
Elif: Benden ne sakladınız anne?
Telefonu çaldı.
Arayan Selin'di.
Elif şaşkınlıkla açtı.
Elif: Alo?
Selin: Günaydın Elif.
Elif: Günaydın. Ne istiyorsunuz?
Selin: Seninle konuşmamız gerekiyor.
Elif: Konuşacak bir şeyimiz yok.
Selin: Demir hakkında.
Elif'in yüzü değişti.
Elif: Ne olmuş Demir'e?
Selin: Bunu telefonda anlatamam. Bir saat sonra seni bekliyorum.
Elif: Ben gelmeyeceğim.
Selin: Demir'in senden sakladığı şeyleri öğrenmek istemiyor musun?
Elif sustu.
Selin: Düşün Elif. Çünkü bazı gerçekler insanın canını çok yakar.
Telefon kapandı.
Elif fotoğrafları topladı ve ayağa kalktı.
Elif: Bakalım ne saklıyorsunuz...
SELİN'İN OYUNU
Elif kafeye geldiğinde Selin çoktan oturmuştu.
Selin: Geldiğin için teşekkür ederim.
Elif: Vaktim değerli. Konuşun.
Selin çantasından birkaç fotoğraf çıkardı.
Fotoğraflarda Demir ve Selin bir restoranda yan yana oturuyordu. Bir fotoğrafta Selin, Demir'in koluna girmişti.
Elif fotoğraflara baktı.
Elif fotoğraflara baktı.
Elif: Bunlar ne?
Selin: Demir'le benim aramda bir şey olduğunu anlaman için yeterli sanırım.
Elif fotoğrafları masaya bıraktı.
Elif: Beni ilgilendirmiyor.
Selin gülümsedi.
Selin: Öyle mi? Demir sana farklı şeyler mi söyledi?
Elif: Bana hiçbir şey söylemedi.
Selin: Çünkü Demir kimseye bağlanmaz. Bugün seninle ilgilenir, yarın başka biriyle.
Elif ayağa kalktı.
Elif: Benim Demir'le aramda hiçbir şey yok. Bunu anlamak neden bu kadar zor?
Selin: Çünkü Demir sana bakarken gözlerinin nasıl değiştiğini gördüm.
Elif bir an durdu.
Selin bunu fark etti.
Selin: İşte. Sen de farkındasın.
Elif: Dinleyin Selin Hanım. Ben sizinle Demir için yarışmayacağım. Onu istiyorsanız gidin alın. Ama bir daha benim karşıma çıkmayın.
Elif kafeden ayrıldı.
Selin'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Selin: Bu daha başlangıç.
MERT VE BARAN / GİZLİ OPERASYON
Mert, Baran'la buluşmuştu.
Mert: Zeynep'in kaçırıldığı aracın görüntülerini buldum.
Baran: Kim yapmış?
Mert bir fotoğraf uzattı.
Baran fotoğrafa baktığında yüzü değişti.
Baran: Bu adam...
Mert: Tanıyor musun?
Baran: Kadir'in eski adamlarından biri.
Mert: Yani Kadir mi yaptı?
Baran: Bilmiyorum. Ama öğrenmek zorundayız.
Mert ayağa kalktı.
Mert: Demir'e söyleyelim.
Baran: Önce kanıt bulalım. Demir öfkeyle hareket ederse her şey mahvolur.
DEMİR VE ELİF / BÜYÜK YÜZLEŞME
Demir, Elif'in evinin önünde bekliyordu.
Elif arabadan indiğinde onu gördü.
Elif: Siz yine mi?
Demir: Konuşmamız gerekiyor.
Elif: Benim sizinle konuşacak bir şeyim yok.
Demir: Dün nerede olduğunu biliyorum.
Elif'in yüzü gerildi.
Elif: Beni takip mi ettiriyorsunuz?
Demir: Hayır. Ama bana yalan söyleme.
Elif: Siz bana hiç yalan söylemediniz mi?
Demir sustu.
Elif: Babanızın benim babamı tanıdığını biliyordunuz. Neden söylemediniz?
Demir: Çünkü ben de yeni öğrendim.
Elif: Size nasıl inanacağım?
Demir: Bana inanmak zorunda değilsin. Ama gerçekleri öğrenene kadar kendini tehlikeye atmanı istemiyorum.
Elif'in gözleri doldu.
Elif: Benim babam öldü Demir. Ben yıllarca onun ölümünü kabullenmeye çalıştım. Şimdi birisi bana ailenizin bu işte parmağı olduğunu söylüyor. Siz hâlâ benden kendimi korumamı istiyorsunuz!
Demir bir adım yaklaştı.
Demir: Ben senin üzülmeni istemiyorum.
Elif: Siz benim ne hissettiğimi nereden bileceksiniz?
Demir: Çünkü seni gördüğümden beri aklım senden çıkmıyor.
Elif donup kaldı.
Elif: Ne?
Demir gözlerini ondan ayırmadı.
Demir: İlk defa birinin bana karşı gelmesi hoşuma gidiyor. İlk defa birinin sesini duymak için telefonuma bakıyorum. İlk defa birinin gitmesinden korkuyorum.
Elif'in gözlerinden bir damla yaş süzüldü.
Elif: Böyle konuşmayın.
Demir: Neden?
Elif: Çünkü ben size âşık olmak istemiyorum.
Demir'in yüzündeki ifade değişti.
Demir: Peki ya ben istersem?
Elif cevap veremedi.
Bir süre birbirlerine baktılar.
Sonra Elif arkasını dönüp evine girdi.
Demir arkasından bakarken alçak sesle konuştu.
Demir: Ben seni bırakmam, Elif.
— ZEYNEP'İN BULUNDUĞU YER
Zeynep karanlık bir odada oturuyordu.
Kapı açıldı.
İçeri Kadir'in adamı girdi.
Adam: Demir seni arıyor.
Zeynep başını kaldırdı.
Zeynep: Demir beni mutlaka bulacak.
Adam güldü.
Adam: Sen hâlâ kardeşine güveniyorsun.
Zeynep: O benim kardeşim.
Adam: Demir'in bilmediği şeyler var.
Zeynep'in yüzü gerildi.
Zeynep: Ne demek istiyorsun?
Adam masaya bir fotoğraf bıraktı.
Zeynep fotoğrafı eline aldı.
Fotoğrafta küçük Demir ve genç bir adam vardı.
Zeynep: Bu fotoğrafı nereden buldun?
Adam: Demir'in geçmişi sandığından çok daha karanlık.
Zeynep'in gözleri doldu.
Zeynep: Ona dokunmayın.
Adam: O zaman bildiklerini anlat.
Zeynep fotoğrafı göğsüne bastırdı.
Zeynep: Asla.
ZEYNEP'İN KURTARILMASI
Gece yarısı.
Mert ve Baran depoya ulaştı.
Baran silahını hazırladı.
Baran: İçeride kaç kişi var bilmiyoruz.
Mert: Zeynep oradaysa bekleyemeyiz.
İkisi içeri girdi.
Bir süre sonra Baran'ın sesi duyuldu.
Baran: Zeynep!
Zeynep başını kaldırdı.
Zeynep: Baran!
Mert hemen yanına koştu.
Mert: İyi misin?
Zeynep: Demir nerede?
Baran: Dışarıda.
Demir kapıdan içeri girdi.
Zeynep onu görünce ağlamaya başladı.
Zeynep: Demir...
Demir kardeşine sarıldı.
Uzun zamandır ilk kez gözleri dolmuştu.
Demir: Seni bir daha kaybetmeyeceğim.
Zeynep: Beni affet kardeşim.
Demir: Şimdi konuşmayacağız. Seni eve götürüyorum.
Zeynep Demir'in kolunu tuttu.
Zeynep: Kadir'e dikkat et.
Demir'in yüzü sertleşti.
Demir: Ne biliyorsun?
Zeynep: Her şeyin arkasında o var.
SELİN'İN İHANETİ
Selin, konağın arka balkonunda telefonla konuşuyordu.
Selin: Zeynep bulundu.
Telefondaki ses: Ne?
Selin: Demir onu kurtardı.
Telefondaki ses: Planımız bozuldu.
Selin: Elif'i kullanabiliriz.
Telefondaki ses: Demir ona âşık oluyor.
Selin'in gözleri doldu.
Selin: Buna izin vermeyeceğim.
Telefondaki ses: O zaman Elif'in geçmişini ortaya çıkar.
Selin sustu.
Selin: Ne demek istiyorsun?
Telefondaki ses: Elif'in gerçek annesini bul.
Selin'in yüzünde şeytani bir gülümseme oluştu.
Selin: Demek saklanan başka sırlar da var...
DEMİR'İN ELİF'E SÜRPRİZİ
Ertesi akşam Demir, Elif'e mesaj gönderdi.
Demir: Bu akşam seni görmek istiyorum.
Elif: Yine mi?
Demir: Bu sefer emir vermiyorum. Rica ediyorum.
Elif mesajı okuyup gülümsedi.
Elif: Nerede?
Demir: Konağın bahçesinde.
Elif: Düşüneceğim.
Demir: Bekliyorum.
Akşam Elif konağa geldi.
Üzerinde zarif siyah bir elbise vardı. Saçları omuzlarından dökülüyordu.
Demir onu gördüğünde birkaç saniye konuşamadı.
Elif: Ne oldu? Bir şey mi var?
Demir: Çok güzelsin.
Elif gözlerini kaçırdı.
Elif: Teşekkür ederim.
Demir ona elini uzattı.
Demir: Benimle yürür müsün?
Elif eline baktı.
Sonunda elini uzattı.
Bahçede yürümeye başladılar.
Demir: Sana bir şey söyleyeceğim.
Elif: Dinliyorum.
Demir: Hayatım boyunca kimseye söz vermedim.
Elif: Şimdi verecek misiniz?
Demir: Evet. Sana zarar gelmesine izin vermeyeceğim.
Elif durdu.
Elif: Peki ya bana zarar veren kişi sen olursan?
Demir'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
Demir: O zaman kendimi asla affetmem.
Elif ona baktı.
Demir yavaşça elini tuttu.
Elif elini çekmedi.
Tam o sırada konağın kapısında bir kadın belirdi.
Kadın: Elif!
Elif arkasını döndü.
Elindeki kadeh yere düştü.
Elif: Anne?..
Demir şaşkınlıkla kadına baktı.
Demir: Bu kim?
Kadın gözyaşları içinde Elif'e doğru yürüdü.
Kadın: Kızım...
Elif birkaç adım geri çekildi.
Elif: Sen... sen ölmüştün!
Kadın ağlayarak başını salladı.
Kadın: Beni affet kızım.
Demir'in bakışları sertleşti.
Çünkü karşısındaki kadını tanıyordu.
Bu kadın, yıllar önce babası Rauf'un öldüğünü söylediği kişiydi.
Demir: Bu imkânsız...
Kadın Demir'e döndü.
Kadın: Seninle de konuşmam gerekiyor Demir Karahan.
Demir: Siz kimsiniz?
Kadın gözlerini Demir'e dikti.
Kadın: Ben senin babanın ilk eşiyim.
Demir'in yüzü bembeyaz oldu.
Elif ise annesinin karşısında ağlıyordu.
Rauf konağın salonuna girdiğinde kadını gördü.
Elindeki baston yere düştü.
Rauf: Sen...
Kadın ona döndü.
Kadın: Merhaba Rauf.
Rauf: Senin burada ne işin var?
Kadın: Kızımı almaya geldim.
Elif annesine baktı.
Elif: Anne, bana anlatacağın çok şey var.
Kadın gözlerini kapattı.
Kadın: Biliyorum kızım.
Demir, Rauf'a döndü.
Demir: Bana şimdi her şeyi anlatacaksın.
Rauf başını eğdi.
Rauf: Demir...
Demir: YETER! Bu evde herkes bir şey saklıyor. Ben artık hiçbirinizin yalanını dinlemek istemiyorum!
Kadın derin bir nefes aldı.
Kadın: O zaman sana gerçeği söyleyeyim Demir.
Herkes kadına döndü.
Kadın: Elif ve sen... aslında birbirinizi tanımamanız gerekiyordu.
Elif şaşkınlıkla Demir'e baktı.
Kadın: Çünkü yıllar önce aileleriniz sizin hayatlarınızı birbirinden ayırmak için bir anlaşma yaptı.
Demir'in gözleri büyüdü.
Demir: Ne anlaşması?
Kadın son cümlesini söyledi:
Kadın: Elif'in babası ölmeden önce seni korumak için kendini feda etti.
Demir olduğu yerde kaldı.
Elif ağlayarak başını iki yana salladı.
Elif: Hayır..
Bölüm sonu