Bölümler 4Şu an: 1. BÖLÜM — İHANETİN BAŞLANGICI
Gece saat 02.15.
Karahan Konağı'nın bütün ışıkları yanıyordu. Konağın içerisinde büyük bir sessizlik vardı. Ancak bu sessizlik, yaklaşan fırtınanın habercisiydi.
Demir Karahan, çalışma odasının büyük camının önünde durmuş, elindeki viski bardağını yavaşça çeviriyordu.
Kapı çaldı.
Demir: Gir.
Baran içeri girdi.
Baran: Demir, istediğin bilgileri öğrendim.
Demir: Konuş.
Baran: Yılmaz ailesinin kızını bulduk.
Demir başını hafifçe çevirdi.
Demir: Adı?
Baran: Elif Yılmaz.
Demir birkaç saniye sustu.
Demir: Yarın onu buraya getireceksin.
Baran: Ya gelmek istemezse?
Demir'in dudaklarında soğuk bir gülümseme oluştu.
Demir: Ben istemediğim hiçbir şeyin olmasına izin vermem, Baran.
Baran: Bazen fazla ileri gidiyorsun.
Demir: Benim sınırlarımı sorgulama.
Baran başını sallayarak odadan çıktı.
Demir yeniden cama döndü.
Masasının üzerinde Elif'in fotoğrafı duruyordu.
Fotoğrafı eline aldı.
Demir (kendi kendine): Bakalım ne kadar inatçısın, Elif Yılmaz...
Elif mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. Telefonu çaldı.
Arayan en yakın arkadaşıydı.
Elif: Efendim?
Arkadaşı: Kızım neredesin? Saat kaç oldu!
Elif: Evdeyim. Ne var yine?
Arkadaşı: Bugün benimle dışarı çıkacaktın, unuttun mu?
Elif: Unutmadım. Ama bir işim çıktı.
Arkadaşı: Senin şu işlerin hiç bitmiyor.
Elif güldü.
Tam o sırada kapı çaldı.
Elif: Bir dakika, kapı çalıyor. Sonra konuşuruz.
Telefonu kapattı ve kapıya yöneldi.
Kapıyı açtığında karşısında siyah takım elbiseli iki adam vardı.
Elif: Buyurun?
Baran: Elif Yılmaz siz misiniz?
Elif: Evet. Bir sorun mu var?
Baran: Demir Karahan sizinle görüşmek istiyor.
Elif kaşlarını çattı.
Elif: Kim?
Baran: Demir Karahan.
Elif: Tanımıyorum.
Baran: Sizin tanımanız gerekmiyor. Onun sizinle görüşmesi gerekiyor.
Elif kapıyı kapatmak istedi.
Baran kapının önüne geçti.
Elif: Öncelikle kapımın önünden çekilin. İkincisi, tanımadığım insanların ayağına gitmek gibi bir huyum yok.
Baran: Bunu Demir Bey'e kendiniz söyleyin.
Elif: Memnuniyetle. Adresini verin, gidip söyleyeyim.
Baran hafifçe gülümsedi.
Baran: Sanırım anlaşacağız.
Elif gözlerini devirdi.
Elif: Ben sizinle anlaşmayacağım. İyi günler!
Kapıyı kapattı.
Demir çalışma odasında telefonla konuşuyordu.
Demir: Ne demek gelmiyor?
Baran: Oldukça açık konuştu. Gelmek istemiyor.
Demir: Bana mı?
Baran: Size.
Demir telefonunu masaya bıraktı.
Demir: İlginç.
Baran: Ne yapmamı istiyorsun?
Demir: Hiçbir şey. Kendim konuşacağım.
Baran: Demir, dikkatli ol. O kız diğerlerine benzemiyor.
Demir gözlerini Baran'a çevirdi.
Demir: Zaten diğerlerine benzemesini istemiyorum.
Baran bu sözün altında başka bir anlam olduğunu hissetti ama sustu.
Akşamüstü Elif evinden çıkarken siyah bir araba önünde durdu.
Arabanın kapısı açıldı.
İçinden Demir indi.
Siyah takım elbisesi, sert bakışları ve kendinden emin yürüyüşüyle Elif'e doğru ilerledi.
Elif olduğu yerde durdu.
Elif: Siz kimsiniz?
Demir: Demir Karahan.
Elif: Demek meşhur Demir Karahan sizsiniz.
Demir: Hakkımda bir şeyler duymuşsun.
Elif: Maalesef.
Demir hafifçe gülümsedi.
Demir: Benimle geleceksin.
Elif: Pardon?
Demir: Konuşacağız.
Elif: Ben sizinle konuşmak istemiyorum.
Demir: İstememen sonucu değiştirmiyor.
Elif bir adım yaklaştı.
Elif: Bakın Bay Karahan. Ben sizin çalışanınız değilim. Emir verebileceğiniz biri hiç değilim. Benimle konuşmak istiyorsanız önce düzgünce rica etmeyi öğreneceksiniz.
Demir ilk kez bir kadının karşısında ne söyleyeceğini düşündü.
Demir: Ben rica etmem.
Elif: O zaman benden de bir şey beklemeyin.
Elif arkasını dönüp yürümeye başladı.
Demir arkasından seslendi.
Demir: Elif!
Elif durdu ama arkasını dönmedi.
Demir: Bu konuşma burada bitmedi.
Elif başını hafifçe yana çevirdi.
Elif: Benim için bitti bile.
Ve yürümeye devam etti.
Demir onu gözleriyle takip etti.
Baran yanına geldi.
Baran: Ne düşünüyorsun?
Demir: Başımı ağrıtacak.
Baran: Belli.
Demir gözlerini Elif'in gittiği yoldan ayırmadı.
Demir: Ama nedense bundan rahatsız değilim.
“Selinin kıskançlığı”
Selin, konağın salonunda oturmuş Demir'i bekliyordu.
Demir içeri girdiğinde hemen ayağa kalktı.
Selin: Demir! Nerelerdeydin? Seni sabahtan beri arıyorum.
Demir: İşlerim vardı.
Selin: Hangi işler?
Demir: Sana hesap vermek zorunda mıyım?
Selin'in yüzü düştü.
Selin: Ben sadece merak ettim.
Demir: Merakını başka şeylere sakla.
Selin tam cevap verecekken Baran içeri girdi.
Baran: Demir, Elif Yılmaz hakkında yeni bilgiler geldi.Selin'in yüzündeki ifade değişti.
Selin: Elif Yılmaz mı?
Demir ona baktı.
Demir: Sen nereden tanıyorsun?
Selin: Tanımıyorum. Sadece adını duydum.
Demir: Öyleyse sorun yok.
Demir odasına çıktı.
Selin, Baran'a döndü.
Selin: O kız kim?
Baran: Bunu Demir'e sor.
Selin: Baran, benimle oyun oynama.
Baran: Ben oyun oynamıyorum. Ama senin oynadığın oyunların farkındayım.
Selin'in gözleri öfkeyle doldu.
RAUF VE KADİR'İN GİZLİ KONUŞMASI
Konağın bodrum katındaki eski odada Rauf ve Kadir karşı karşıya oturuyordu.
Kadir: Demir'in Elif Yılmaz'la ilgilendiğini duydum.
Rauf: Ben de duydum.
Kadir: Buna izin veremezsin.
Rauf: Demir artık kendi kararlarını veriyor.
Kadir masaya sertçe vurdu.
Kadir: O kızın kim olduğunu biliyor musun sen?
Rauf'un yüzü bir anda değişti.
Rauf: Sesini alçalt.
Kadir: Yıllardır sakladığımız gerçek ortaya çıkarsa bu aile biter.
Rauf derin bir nefes aldı.
Rauf: O gerçek asla ortaya çıkmayacak.
Kadir: Bundan emin misin?
Rauf cevap vermedi.
Kadir ayağa kalktı.
Kadir: Çünkü ben bu kez kimsenin geçmişini kurtarmasına izin vermeyeceğim.
Kapıyı çarpıp çıktı.
Rauf masanın çekmecesini açtı.
İçinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta genç bir kadın, kucağında küçük bir bebek tutuyordu.
Rauf fotoğrafa baktı.Rauf (fısıldayarak): Affet beni...
MERT VE ZEYNEP
Mert, arabasının yanında telefonla konuşuyordu.
Mert: Emin misin?
Telefondaki ses: Kesinlikle. Kadın hayatta.
Mert'in yüzü bembeyaz oldu.
Mert: Bu imkânsız. Zeynep yıllar önce öldü.
Telefondaki ses: Gördüğüm kişi oydu.
Mert telefonu kapattı.
Tam o sırada karşı kaldırımda bir kadın belirdi.
Mert gözlerini kıstı.
Kadın başını kaldırdı.
İkisinin gözleri buluştu.
Mert olduğu yerde dondu.
Mert: Zeynep...
Kadın arkasını döndü ve hızla uzaklaştı.
Mert peşinden koştu ama sokağın sonunda onu bulamadı.
Telefonunu çıkardı ve Demir'i aradı.
Mert: Demir, konuşmamız lazım.
Demir: Ne oldu?
Mert: Zeynep'i gördüm.
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
Demir: Ne dedin sen?
Mert: Zeynep yaşıyor olabilir.
ELİF'İN KARARI
Gece olmuştu.
Elif odasında oturmuş, gün içinde yaşananları düşünüyordu.
Telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
Demir mesajı okuyunca istemsizce gülümsedi.
Baran odanın kapısında belirdi.
Baran: Ne oldu? İlk kez seni gülerken görüyorum.
Demir telefonu cebine koydu.
Demir: İşine bak Baran.
Baran: Elif mi?
Demir cevap vermedi.
Baran güldü.
Baran: Geçmiş olsun kardeşim.
Demir: Baran!
Baran: Tamam, sustum.
BÖLÜMÜN BÜYÜK FİNALİ
Gece yarısı.
Karahan Konağı'nın kapısında siyah bir araba durdu.
Arabadan siyah paltolu bir kadın indi.
Yüzü görünmüyordu.
Güvenlik görevlileri kadını durdurdu.
Güvenlik: Hanımefendi, buraya giremezsiniz.
Kadın başını kaldırdı.
Kadın: Rauf Karahan'a söyleyin. Zeynep geldi.
Güvenlik görevlisi şaşkınlıkla birbirine baktı.
Birkaç dakika sonra Rauf aşağı indi.
Kadını gördüğü anda elindeki bastonu yere düştü.
Rauf: Sen...
Kadın gözlerini Rauf'a dikti.
Zeynep: Şaşırdın mı?
Rauf: Senin öldüğünü söylediler.
Zeynep acı acı güldü.
Zeynep: Beni öldü sanmak işinize geldi, değil mi?
Rauf bir adım geri çekildi.
Rauf: Ne istiyorsun?
Zeynep çantasından eski bir fotoğraf çıkardı.
Zeynep: Artık gerçekleri anlatmanın zamanı geldi.
Rauf: Zeynep, sakın...
Zeynep: Demir'in gerçek babasını öğrenmeye hazır mısın?
Rauf'un yüzü bembeyaz oldu.
Tam o sırada üst kattan Demir'in sesi duyuldu.
Demir: Rauf! Burada ne oluyor?
Zeynep yavaşça merdivenlere döndü.
Demir merdivenlerin başında duruyordu.
Zeynep'in gözleri doldu.
Zeynep: Demir...
Demir kadına dikkatlice baktı.
Demir: Sen kimsin?
Zeynep'in dudakları titredi.
Zeynep: Ben... yıllardır öldü sandığın kardeşinim
Bölüm etkileşimi
