Bölüm 2 .

Devran kara -alyanın anlatımıyla -

Sağ tarafta siyah örtülü bir yatak,yanında küçük Bi komedinin ve giysi dolabı vardı. Yatağının karşısında çalışma masası onun ilerisinde de bi kum torbası vardı , çaprazında da bi oturma grubu ve ikitane daha oda vardı büyük ihtimal mutfak ve lavabo. Ben bunları incelerken girdiğimiz kapağın üstündeki on tane surguyu geçirdi . İşini bitirince "Anlaticam bekle dedi" burası yani bu ev tasarlanmış yeraltinda bir saklanma yeriydi. "Anlatacak mısın artık " dedim sinirli bir halde gayet sakin ve hiç birsey olmamış gibi koltugu gostererek "otur " dedi. "Bekle geliyorum" dedi ve mutfağa girdi sanırım .Bi süre sonra elinde iki tane kupayla geldi. Ayağa kalktım "şuan sence kahve içme zamanı mı?"dedim masaya kahveleri koydu. "Ben Devran Kara " dedi duraksadım. "Ben Alya Say memnun oldum" dedim . Konuşma ya devam etti."ben ünlü iş adamı pars kara'nın oğluyum. Babamın sayamıycağım kadar düşmanı var. Ve şuan okula beni öldürmek için gelen Babamın düşmanları var . Bugün sana yanlışlıkla çarptım. Ve sadece seni tanıdığım için seni buraya getirdim. Bu okulda Babamın zaten gizli yeraltı hapishanemi de o yaptı. Tek ricam lütfen burdan kimseye bahsetme olur mu ?" Dedi babası yüzünden ölme ihtimali olan bi çocuk. "Peki. Kimseye söylemiycem burayı Devran. " dedim bir süre sonra sordu "senin ailen nerede burda mı yaşıyor?" Dedi işte kalbime saplanan 2 karış büyüklüğünde ki bıraktı bu soru buruk sesimle " onlar öldü " diyebildim sadece kafamı kaldırdım gözlerine baktım. Dopdoluydu."biliyormusun benim de annem öldü "
dedi aynı yerden yara almıştık ikimizde.konuyu değiştirmek için "Peki baban şuan okulda mı " dedim endişeli bir sesle "yok. Babam şuan yurt dışında" dedi ve sonra "o orada yaşıyor alya" dedi " Peki sen niye buradasın?yani yanlış anlama baban yurt dışındaysa orası daha güvenlidir seni niye yanına almadı?" Dedim dişlerini sıktı."çünkü o sadece kendini düşünüyor Alya " dedi ve " Eger o kendini bu kadar düşünmeseydi annem hala yaşıyor olabilirdi o yüzden onu asla affetmeyeceğim " dedi " bu acı asla gecmiyor" dedi gözümden akan yaşı hissediyordum." Evet . Bu acı hiç geçmiyor Devran. Bu acı artıyor sonra azalıyor bi ara bizi kandırıyor. Ama işte kabuk bağlıyor o kabuk sökülünce yine ilk günkü gibi acıyor "dedim bir süre sonra oda " Hemde çok acıtıyor "