SON

Yağmur şiddetle yağıyordu. İzmir’in ıssız bir sahil yolunda, Aras Ela’yı kollarından tutmuş, bırakmıyordu. İkisi de sırılsıklamdı. Ela’nın gözyaşları yağmura karışıyordu.
“Bırak beni!” diye haykırdı Ela. “Sen katilsin Aras! Emre’yi sen öldürdün! Beni de öldüreceksin!”
Aras’ın gözleri kıpkırmızıydı. Yağmur yüzünden akıyordu ama o da ağlıyordu. Sesinde hem aşk hem çaresizlik vardı:
“Seni öldüremem Ela… Seni sevdiğim için öldüremem. Ama sensiz de yaşayamam.”
Ela yumruklarını Aras’ın göğsüne vuruyordu. Gücü tükenmişti.
“Neden? Neden her şeyi mahvettin? Ben sana inandım… Seni sevdim… Neden?”
Aras Ela’yı kendine çekti ve sıkıca sarıldı. Dudakları Ela’nın kulağına yakındı.
“Çünkü ben zaten ölüydüm. Sen gelene kadar. Sen benim son umudumdun. Ama ben… her şeyi kirlettim. Her şeyi kanla boyadım.”
Bir süre öylece kaldılar. Yağmur ikisini de dövüyordu. Aras yavaşça geri çekildi ve Ela’nın gözlerinin içine baktı.
“Bu aşk bizi öldürecekti. Baştan belliydi.”
Ela titreyen sesiyle fısıldadı:
“Öldürdü zaten…”
Tam o sırada uzaktan siren sesleri duyuldu. Polis arabaları yaklaşıyordu. Levent’in cesedi bulunmuştu ve her şey Aras’a işaret ediyordu.
Aras Ela’nın elini sıktı.
“Kaçacak vaktimiz yok. Beni alacaklar. Seni de sorgulayacaklar.”
Ela başını iki yana salladı.
“Ben sensiz gitmem.”
Aras acı acı gülümsedi. Cebinden silahını çıkardı. İkisi de ıslak asfaltta diz çöktüler. Aras silahı Ela’nın eline verdi.
“Sen yap,” dedi boğuk bir sesle. “Beni sen öldür. Böylece sen kurtulursun. Suçu bana atarlar.”
Ela silahı tutan eli titriyordu. Gözyaşları hiç durmuyordu.
“Yapamam… Seni seviyorum ben hâlâ. Aptal gibi seviyorum.”
Aras Ela’nın elini kaldırdı ve silahı kendi kalbine dayadı.
“O zaman birlikte ölelim. Bu kanlı aşk başka türlü bitmezdi zaten.”
Ela gözlerini kapattı. Yağmur şiddetle yağıyordu. Siren sesleri yaklaşıyordu.
“Birlikte…” diye fısıldadı Ela.
Tetiği çekti.
Silah sesi yağmurun içinde kayboldu. Aras Ela’nın kucağına yığıldı. Gözleri Ela’ya kilitlenmişti. Dudaklarında hafif bir gülümseme vardı.
“Teşekkür ederim… Seni sevmek… en güzel şeyimdi.”
Ela hıçkırıklara boğuldu. Aras’ın kanı ellerine, kıyafetlerine bulaşıyordu. Silahı kendi şakağına dayadı.
“Ben de sensiz yaşayamam…”
İkinci silah sesi duyuldu.
Ela, Aras’ın üzerine yığıldı. İkisi de ıslak asfaltta, birbirlerine sarılmış halde hareketsiz kaldılar. Yağmur kanlarını yıkıyordu.
Polis arabaları geldiğinde sahilde sadece iki ceset buldular. Birbirlerine kenetlenmiş, kan ve yağmur içinde.
Kanlı Aşk, tam da adının hakkını vererek bitmişti.