Yeni Bir Gün

Artık her gün 2 kez bölüm getiricem arkadaşlar🤧

Ertesi gün her şeyin biraz olsun normale dönmesi için Jin Ah, Jin Hoo ve ben birlikte pikniğe gitmeye karar verdik. Okuldan çıktıktan sonra çantalarımızı alıp şehrin biraz dışında, ağaçların arasında kalan sakin bir parka gittik. Hava açıktı ve hafif bir rüzgâr esiyordu. Jin Ah battaniyeyi çimenlerin üzerine sererken ben de getirdiğimiz yiyecekleri çıkarmaya başladım.

“Sonunda normal bir gün geçiriyoruz,” dedim. Jin Hoo gülerek, “Bunu söylemen bile başımıza yeni bir şey geleceğini düşündürüyor,” dedi. Ona bakıp gözlerimi devirdim. “Kes sesini, bugün hiçbir şey olmayacak.” Jin Ah kahkaha attı. “Umarım.”

Bir süre sonra piknik yapmayı bırakıp parkın içinde dolaşmaya başladık. Jin Ah önden giderken ben ve Jin Hoo biraz geride kaldık. Yolun kenarındaki küçük gölete geldiğimizde durup manzaraya baktım. Uzun zamandır ilk kez kafamın içindeki bütün düşünceler susmuş gibiydi.

Jin Hoo yanıma gelip, “İyi misin?” diye sordu. Başımı salladım. “Evet. Sanırım ilk defa gerçekten rahatım.”

Jin Hoo gülümsedi. “O zaman bu günü unutma. Çünkü bugün sadece arkadaşız. Ne gizem var, ne kaçış, ne de korku.”

Tam o sırada Jin Ah uzaktan bağırdı: “HEYY! Siz ikiniz orada ne yapıyorsunuz, gelseneee!”

Gülmeye başladım ve Jin Hoo'yla birlikte onun yanına koştuk. O gün saatlerce dolaştık, fotoğraflar çektik, birbirimize saçma sapan şakalar yaptık ve gün batımına kadar parkta kaldık.

Akşam eve dönerken içimden, “Belki de gerçekten her şey bitti,” diye geçirdim. Piknikten sonra eve doğru yürürken telefonum bir anda titredi. Ekrana baktım. Bilinmeyen bir numara arıyordu. Birkaç saniye tereddüt ettim, sonra aramayı açtım.
“Merhaba?” dedim.
Karşı taraftan birkaç saniye boyunca hiçbir ses gelmedi. Tam kapatacakken çok tanıdık ama aynı zamanda ürkütücü bir ses duydum.
“Kim Ji...”
Olduğum yerde durdum. Jin Hoo ve Jin Ah da bana bakarak durdu.
“Sen kimsin?” diye sordum.
Karşıdaki kişi kısa bir sessizlikten sonra, “Beni gerçekten unuttun mu?” dedi.
Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırıp ekrana baktım. Numara 555*******: olarak görünüyordu.
Jin Ah yüzüme bakıp, “Kim arıyor?” diye sordu.
Cevap veremedim.
Çünkü karşıdaki kişi tekrar konuşmuştu:
“Yarın saat beşte... eski tren istasyonuna gel. Tek başına.”Telefonum tekrar titredi. Ekrana baktığımda aynı numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
555********: özellikle seni Kim Ji
Mesaja birkaç saniye boyunca cevap vermeden baktım. Jin Hoo ve Jin Ah yanımda yürümeye devam ediyordu ama ben olduğum yerde kalmıştım. İçimde garip bir merak oluşmuştu. Bu kişi kimdi ve neden özellikle benimle ilgileniyordu?
Telefonu tekrar açıp numaraya cevap yazdım.
Kim Ji: sen kimsin
Mesajı gönderdikten sonra birkaç saniye bekledim. Karşı taraf yazıyor işareti gösterdi, sonra kayboldu. Tekrar göründü ve yine kayboldu. Sonunda cevap geldi.
555********: bunu öğrenmenin zamanı değil
Kaşlarımı çattım. Tam telefonu kapatacakken bir mesaj daha geldi.
555********: ama bana güvenebilirsin
Ekrana bakıp içimden, “Bunu söyleyen birine neden güveneyim ki?” diye geçirdim. Sonra telefonu cebime koyup yürümeye devam ettim. İçimdeki merak ise gittikçe büyüyordu.Telefonum tekrar titredi. Ekranı açtığımda aynı numaradan bir mesaj gelmişti.

555********: sana söylemem gereken bir şey var

Birkaç saniye boyunca ekrana baktım. Tam cevap yazacakken yeni bir mesaj daha geldi.

555********: jin ahın ölümünü sahte göstermesinin sebebi sandığın kişi değil

Kaşlarımı çattım. Bu kişinin nereden bu kadar şey bildiğini anlamaya çalışıyordum.

555********: çünkü onu korumaya çalışan başka biri vardı

Bir süre hiçbir şey yazmadan ekrana baktım. Son mesaj geldiğinde ise kalbim hızlandı.

555********: ve o kişi hâlâ sizi koruyor
555********:video gönderildi
"Ne videosu bu?" diye fısıldadım videoya tıkladım

555********:güzel olay çıkarmışmıyım?
Kim ji: benden ne istiyorsun?
555********:Senden.....