Bölümler 8Şu an: Birbirimize neden bu kadar yakınız?
- 1 Hayatıma nerden çıktın sen?705 kelime
- 2 Bu çocuk heryerde176 kelime
- 3 Bu da nerden çıktı?395 kelime
- 4 Baş belamla aynı takımda667 kelime
- 5 Bana neden böyle davranıyorsun?632 kelime
- 6 Birbirimize neden bu kadar yakınız?585 kelime · Okuduğun bölüm
- 7 Saklanan gerçekler428 kelime
- 8 Her şey göründüğü gibi değil603 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KALBİMİN BAŞ BELASI
6. BÖLÜM – Birbirimize Neden Bu Kadar Yakınız?
Sabah gözlerimi açtığımda alarmım çoktan çalmaya başlamıştı. Yorganı üzerime çekip biraz daha uyumaya çalıştım ama annemin sesi bütün evi inletiyordu.
“Elif! Hadi kızım, okula geç kalacaksın!”
“Anneee, kalkıyorum!”
“Beş dakikadır kalkıyorum diyorsun!”
Sonunda yataktan kalktım. Hazırlanıp aşağı indiğimde annem kahvaltıyı hazırlıyordu.
“Günaydın anne.”
“Günaydın kızım. Bugün neden böyle neşelisin?”
“Neşeli değilim ki.”
“Peki, dün akşam neden gülerek telefonuna bakıyordun?”
Bir an duraksadım.
“Hiç anne, arkadaşlarımla konuşuyordum.”
Annem gülümseyerek başını salladı. Kahvaltımı bitirip çantamı aldım ve evden çıktım.
Okula doğru yürürken telefonuma bir mesaj geldi.
Aras: Günaydın, baş belası!
Elif: Sabah sabah ne istiyorsun?
Aras: Günaydın demeni bekliyorum.
Elif: Günaydın. Mutlu musun?
Aras: Sen yazınca daha mutluyum.
Elif: Telefonumu kapatıyorum.
Aras: Ben de seni seviyorum, görüşürüz.
Mesajı okuyunca istemsizce gülümsedim. Sonra kendi kendime kızdım.
“Ne oluyor bana ya?”
Okula vardığımda arkadaşlarım kapının önünde bekliyordu.
“ELİİİF! Gel buraya!”
“Ne oldu yine?”
“Aras'la aranızda bir şey mi var?”
“Yine mi başladınız? Hiçbir şey yok!”
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Bence de henüz bir şey yok.”
Aras'ın orada olduğunu fark edince gözlerimi devirdim.
“Senin burada ne işin var?”
“Okula geliyorum. Çok şaşırtıcı, değil mi?”
“Keşke başka okula gitseydin.”
“Ben de seni görmesem ne yaparım diye düşünüyordum.”
Arkadaşlarım gülmeye başladı. Aras ise hiçbir şey olmamış gibi yanıma geçti.
Sınıfa girdiğimizde öğretmenimiz yeni bir proje hazırlayacağımızı söyledi. Proje arkadaşlarımızı kendisinin belirleyeceğini duyunca içimden dua etmeye başladım.
“Elif ve Aras, siz birlikte çalışacaksınız.”
“Öğretmenim, başka biriyle olabilir miyim?” diye sordum.
Aras hemen araya girdi.
“Öğretmenim, ben Elif'le çalışmak istiyorum.”
Şaşkınlıkla ona baktım.
“Sen ciddi misin?”
“Hayatımda ilk defa.”
Ders boyunca proje hakkında konuştuk. Aras bu sefer gerçekten yardım ediyordu. Hatta bazı fikirleri benimkilerden bile iyiydi.
Ders bitince birlikte kantine indik. Bir şeyler alıp bahçeye çıktık.
Aras birden bana döndü.
“Elif, sana bir şey sorabilir miyim?”
“Sor bakalım.”
“Benden neden sürekli kaçıyorsun?”
“Çünkü çok konuşuyorsun.”
“Başka?”
“Çok sinir bozucusun.”
“Başka?”
“Başka bir şey yok!”
Gülerek başını salladı.
“Tamam, inandım.”
Bir süre sessizce oturduk. Sonra Aras telefonunu çıkardı.
“Bugün okuldan sonra parka gidelim mi?”
“Yine mi?”
“Ne var? Benimle vakit geçirmekten hoşlanmıyor musun?”
“Bunu nereden çıkardın?”
“Her söylediğime cevap veriyorsun. Demek ki ilgini çekiyorum.”
“Senin mantığını kim yaptı acaba?”
İkimiz de kahkahalara boğulduk.
Okul çıkışında sözleştiğimiz gibi parkta buluştuk. Birlikte yürürken Aras birden durdu.
“Elif, bekle.”
“Ne oldu?”
Çantasından küçük bir paket çıkardı.
“Bu senin.”
“Benim mi? Neden?”
“Öyle, gördüm ve aklıma sen geldin.”
Paketi açtığımda küçük, sevimli bir anahtarlık gördüm.
“Çok güzelmiş!”
“Beğendin mi?”
“Evet, teşekkür ederim.”
“Rica ederim, baş belası.”
Tam ona cevap verecektim ki telefonum çaldı. Arkadaşım mesaj atmıştı.
Arkadaşım: Elif, sana söylemem gereken bir şey var. Aras hakkında dikkatli ol.
Mesajı okuyunca yüzüm değişti.
Aras bunu fark etti.
“Ne oldu?”
“Bir şey yok.”
“Benden sakladığın bir şey mi var?”
Telefonumu kapattım.
“Aras, seninle ilgili bir şey duydum.”
Bir anda yüzündeki gülümseme kayboldu.
“Ne duydun?”
“Bilmiyorum. Ama öğrenmek istiyorum.”
Aras birkaç saniye sustu. Sonra gözlerimin içine bakarak konuştu.
“Elif, herkesin anlattığı şeylere inanma. Beni tanımadan hakkımda karar verme.”
Ne diyeceğimi bilemedim. İlk defa bu kadar ciddi konuşuyordu.
“Peki. Ama bana yalan söyleme.”
“Tamam. Sana söz veriyorum.”
Eve dönerken bütün yol boyunca bunu düşündüm. Aras gerçekten düşündüğüm gibi biri miydi? Yoksa bilmediğim başka şeyler mi vardı?
O gece yatağıma uzandığımda telefonuma yeni bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara: Aras'a güvenme. Sana anlatmadığı büyük bir sır var.
Mesajı birkaç kez okudum.
Tam cevap yazacakken ikinci mesaj geldi.
Bilinmeyen numara: Yarın her şeyi öğreneceksin.
Telefonu elimden bıraktım. Artık bu işin şaka olmadığını anlamıştım.
Ama aklımdaki tek soru şuydu:
**Aras benden ne saklıyordu?
Bölüm etkileşimi
