Bölümler 8Şu an: Bana neden böyle davranıyorsun?
- 1 Hayatıma nerden çıktın sen?705 kelime
- 2 Bu çocuk heryerde176 kelime
- 3 Bu da nerden çıktı?395 kelime
- 4 Baş belamla aynı takımda667 kelime
- 5 Bana neden böyle davranıyorsun?632 kelime · Okuduğun bölüm
- 6 Birbirimize neden bu kadar yakınız?585 kelime
- 7 Saklanan gerçekler428 kelime
- 8 Her şey göründüğü gibi değil603 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KALBİMİN BAŞ BELASI
5. BÖLÜM: BANA NEDEN BÖYLE DAVRANIYORSUN?
Sabah uyandığımda aklımda tek bir şey vardı: Dün Aras neden bu kadar iyi davranmıştı?
Normalde sürekli benimle uğraşır, sinirimi bozmak için elinden geleni yapardı. Ama dün farklıydı. Şemsiyesini benimle paylaşmış, eve varıp varmadığımı bile sormuştu.
Telefonumu elime aldım. Bildirimlerime baktığımda Aras'tan bir mesaj gördüm.
Aras: Günaydın uyuyan güzel.
Gözlerimi devirdim.
Elif: Sabah sabah başlama.
Aras: Daha kahvaltı yapmadan kavga etmeye başladık.
Elif: Seninle kavga etmek için özel bir zamana ihtiyacım yok.
Aras: Hahaha. Okulda görüşürüz.
Telefonu bırakıp hazırlanmaya başladım.
Kahvaltımı yaptıktan sonra çantamı aldım ve evden çıktım. Okula vardığımda arkadaşım Zeynep beni kapıda bekliyordu.
— Elif! Sonunda geldin!
— Ne oldu, özledin mi beni?
— Hem de çok. Ama sana anlatacağım daha önemli bir şey var.
— Ne?
— Aras sabah seni sordu.
Bir an duraksadım.
— Ne? Beni mi sordu?
— Evet. Elif geldi mi diye sordu.
— Eee? Belki ödev soracaktı.
Zeynep kahkaha attı.
— Tabii Elif, kesin ödev soracaktı.
Tam o sırada Aras yanımıza geldi.
— Günaydın kızlar.
Zeynep bana bakıp sırıttı.
— Ben sizi yalnız bırakayım.
— Zeynep! diye arkasından seslendim ama çoktan uzaklaşmıştı.
Aras yanıma döndü.
— Ne oldu? Bir şey mi diyecektin?
— Hayır.
— Peki. Dün için teşekkür ederim.
— Ne için?
— Şemsiyemi geri getirdiğin için.
— Aa, önemli değil.
— Bu arada bugün benimle kantine gelir misin?
Şaşkınlıkla ona baktım.
— Sen benimle kantine mi gelmek istiyorsun?
— Evet. Bir sorun mu var?
— Yok, sadece çok şaşırdım.
Birlikte kantine gittik. Aras kendine bir tost aldı, ben de içeceğimi aldım. Boş bir masaya oturduk.
— Elif, sana bir şey soracağım.
— Sor.
— Benden gerçekten bu kadar nefret mi ediyorsun?
Elimdeki içeceği masaya bıraktım.
— Ne alaka şimdi?
— Sürekli benimle kavga ediyorsun.
— Çünkü sürekli benimle uğraşıyorsun.
Aras bir süre sustu.
— Belki de seninle konuşmak hoşuma gidiyordur.
Ne diyeceğimi bilemedim.
— Ne?
— Boş ver, bir şey demedim.
Tam cevap verecekken zil çaldı.
— Hadi, derse geç kalacağız!
Sınıfa döndüğümüzde öğretmenimiz bir grup çalışması yapacağımızı söyledi. Grupları kendisi belirleyecekti.
İçimden tek bir şey geçiyordu: Lütfen Aras'la aynı grupta olmayayım.
Öğretmen isimleri okumaya başladı.
— Elif ve Aras, siz aynı gruptasınız.
Başımı sıraya koydum.
— Yine mi?!
Aras yanıma eğildi.
— Kader bizi ayırmıyor galiba.
— Sus artık!
Grup çalışmasına başladık. Aras beklediğimden daha fazla yardımcı oluyordu. Hatta bazı soruları benden önce çözüyordu.
— Sen ders çalışıyor muydun? diye sordum.
— Şaşırdın mı?
— Biraz.
— Sen de beni hiç tanımıyormuşsun.
Bu cümlesi aklıma takıldı.
Belki de gerçekten onu tanımıyordum.
Ders bitince herkes sınıftan çıktı. Ben defterimi çantama koyarken Aras yanıma geldi.
— Elif, bugün okuldan sonra biraz konuşabilir miyiz?
— Neden?
— Sana söylemem gereken bir şey var.
— Ne söyleyeceksin?
— Burada değil. Sonra anlatırım.
Başımı salladım.
— Tamam.
Okul çıkışında bahçede onu bekledim. Birkaç dakika sonra Aras geldi.
— Beklettim mi?
— Biraz. Neyse, ne söyleyecektin?
Aras ellerini cebine koydu ve bana baktı.
— Son zamanlarda seninle daha fazla vakit geçirmek istiyorum.
Şaşkınlıkla yüzüne baktım.
— Neden?
— Çünkü seninle konuşurken eğleniyorum. Sürekli tartışsak bile sıkılmıyorum.
Gülmemek için kendimi zor tuttum.
— Yani benimle arkadaş olmak mı istiyorsun?
— Belki de.
— Düşüneyim bakalım.
Aras gülerek başını salladı.
— Çok nazlısın.
— Sen de çok sinir bozucusun!
Birlikte okul kapısına kadar yürüdük. Ayrılmadan önce Aras arkasını döndü.
— Elif!
— Ne var yine?
— Yarın beni bekle. Birlikte geliriz.
— Söz vermiyorum!
Eve doğru yürürken yüzümde istemsiz bir gülümseme vardı.
Acaba Aras gerçekten değişiyor muydu? Yoksa yine benimle uğraşmak için yeni bir yol mu bulmuştu?
Telefonuma bir mesaj geldi.
Aras: Bu arada bugün çok güzeldin.
Olduğum yerde durdum.
Elif: Senin ateşin mi var?
Aras: Hahaha. İyi geceler baş belası.
Telefonu kapattım ama gülümsememi durduramadım.
Galiba işler hiç beklediğim gibi gitmiyordu.
Ve en kötüsü, Aras'ın bana neden böyle davrandığını öğrenmek istiyordum.
Bölüm etkileşimi
