Kalbimde kalan izler. kitap kapağı

14. bölüm / 14

XIV

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: XIV

Bir insanı sevmek,
hangi çağın icadıdır bilinmez;
ama insanlık tarihi kadar eski
bir yenilgidir belki de.

Çünkü aşk,
aklın kendi hükümdarlığından çekildiği,
iradenin bir çift göz önünde
sessizce diz çöktüğü yerdir.

Ne tuhaf,
bir ömrün bütün ağırlığını
bir anın içine sığdırmak;
bir yabancının varlığında
kendi sonsuzluğunu aramak.

Seni düşünmek demeyeceğim buna.
Düşünmek, zihnin sınırları içinde kalır.
Oysa sen,
bir düşünceden çok daha fazlasıydın;
varlığın, yokluğundan bile
daha gürültülüydü.

Belki de tutku,
bir bedene duyulan arzudan ibaret değildir.
Bir ruhun, başka bir ruhun
en kuytu karanlığını tanıması
ve orada yabancılık çekmemesidir.

İnsan kaç kez doğar bir ömürde?
Kaç kez değiştirir kendini
bir başkasının varlığıyla?

Ve kaç kez,
bir çift gözün karşısında
bütün bildiklerini unutup
yeniden insan olmayı öğrenir?

Ben aşkı bir ömre benzetmedim.
Ömür, başlangıcı ve sonu olan
fazlasıyla sınırlı bir şey.

Aşk ise bazen
takvimlerin işlemediği bir yerde,
ölçülemeyen bir zamanın içinde
kendi varlığını sürdürür.

Şimdi bana sorarlarsa
üç harfin neye yettiğini,
şunu söylerim:

Bir kelimeye sığmayacak kadar büyük,
bir ömre sığmayacak kadar derin,
bir insana sığmayacak kadar
insana ait bir şeydir aşk.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…