On üçünçü Bölüm İlk Çatışma

Sokakta ölüm sessizliği vardı.
Afra ikimadamın arasında kalmıştı.
Bir yanda geçmişi...
Diğer yanda bilinmeyen ama artık vazgeçemediği biri.
Cemal yavaşça yaklaştı.
"Afra..."dedi yumuşak ama tehditkar bir sesle.
"Eve dönme vaktin geldi."
Afra geri çekildi.
"Ben o eve ait değilim artık."
Cemal'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Sen zaten hiç ait olmadın. Ama olmak zorundasın."
Bu sözlrr Afra'ın içini parçaladı.
Tam o anda Alp bir adım öne çıktı.
"Bir adım daha atarsan...." dedi alçak ama keskin bir sesle.
Cemal durdu.
Gözleri Alp 'e döndü.
"Tehdit mi ediyorsun beni? "
Alp'in cevapı gecikmedi:
"Uyuyotum."
Kısa bir sessizlik.
Sonra Cemal güldü.
Ama bu gülüşte tehlike vardı.
"Yanlış yerdesin," dedi.
"Burası benim kurallarımın olduğu yer."
Alp gözünü bile kırpmadı.
"Artık değil."
Bu cümleyle birlikte ortam gerildi.
Cemal'in adamları yavaşça yaklaşmaya başladı.
Afra'ın kalbi hızlandı.
"Alp.... "diye fısıldadı.
Ama Alp geri çekilmedi.
Akine daha da dik durdu.
"Afra ' nın hayatı bir anlaşma değil." dedi.
"Onlar zorlayamazsın."
Cemal sertçe cevap verdi:
"Ben zaten zorlsmıyorum." Başımı hafifçe eğildi.
"Ailesi verdi."
Bu söz Afra'ya tokat gibi çarptı.
"Hayır..." dedi kısık bir sesle.
Gözleri annesine kaydı.
Annesi başını eğmişti.
Gerçek....yüzüne çarpmıştı.
Afra'nın gözlerinden yaşlar aktı.
"Beni saatınız...."
Cemal tekrar konuştu:
" Bu bir satış değil. Bu bir borç."
Alp'in sabrı taşmak üzereydi.
Bir adım daha attı.
"Bu bitti."
Cemal'in gözleri karardı.
"Bitmedi."
Ve o an_
Bir anda her şey patladı.
Cemal'in adamlarından biri Alp'e saldırdı.
Alp reflesksle karşılık verdi.
Yumruklar'bağrışlar...
Spkak bir anda kaosa döndü.
Afra çığlık attı.
"Yeter!"
Ama kimse durmuyordu.
Alp tek başına birkaç adamla baş ediyordu.
Sert...hızlı...kontrolsüz.
Cemal izliyordu.
Sonra cebinden bir silh çıkardı.
Afra'nın gözleri büyüdü.
"Hayır."
Kalbi deli gibi atıyordu ama geri adım atmadı.
"Onu vuramazsın."
Cemal'in sesi sertleşti:
"Bu işten çekil."
Afra'nın cevabı netti:
"Bu benim hayatım ."
Bu sözler her şeyi değiştirdi.
Alp Afra'ya baktı.
Gözlerinde ilk kez...gerçek bir korku vardı.
"Afra..."dedi uyarı gibi.
Ama Afra yerinden kıpırdamadı.
"Güzel...dedi.
"Demek bu kadar önemli."
Bir adım geri çekildi.
"Bu daha başlangıç."
Sonra dönüp gitti.
Adamlar da peşinden.
Sokak sessizliğe gömüldü.
Afra hala Alp'in önünde duruyordu.
Alp yavaşça yaklaştı.
" Ne yaptığının farkında mısın?"
Afra gözlerini ondan ayırmadan cevapmverdi:
"Evet."
Bu bir yalandı.
Ama hisler gerçekti.
Alp derin bir nefes aldı.
"Bu savaş artık daha tehlikeli."
"Zaten öyleydi."
İkisi de biliyordu_
Artık bu sadece bir kaçış hikayesi değildi.
Bu...
Aşk, güç ve hayatta kalma savaşıydı.
Ve kimse bu savaştan yara almadan çıkmayayacaktı.