21. BÖLÜM: Sorgulama

Selam uzun bir süre Sonra yine
karşınızdayım sınavlarımda dolayı
atamamıştım ama eğer atabilirsem
iki bölüm birden atıcam şimdi iyi okumalar

*

Sevgi'den...

Evden çıktığımda Araf kapının önünde arabayla bekliyordu. Arabaya doğru yürüdüm. Kapıyı açıp Araf'ın yanına oturdum.

Araf ben bindiğimde arabayı çalıştırdı. Yola çıktık. Bütün yol boyunca tek kelime etmedim. Araf ise anlayışla karşılamış oda tek kelime etmemişti.

Bir restoranın önüne gelince durduk. Restoran denize karşıydı. Bunu görünce yüzümde küçük bir tebessüm oluştu. Küçüklüğümden beri denizlere aşık biriydim.

Bana göre onlar dünyanın en iyi şeyiydi. Arabadan inip restorana girdik. Denize bakan masalardan birine ilerledim. Araf'ta hemen arkamdaydı.

Oturduğumuzda garson yanımıza geldi. Araf'a benim için de sipariş vermesini istedim ve kafamı denize bakan cama çevirdim.

Manzara çok güzeldi. Keşke benim hayatım da bu manzara kaçar güzel ve harika olsaydı. Birini bana seslenmesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.

Kafamı çevirince garsonun Araf'ın şiparişimi ettiklerini yerleştirdiğini gördüm. Bana seslenen ise Araf'tı.

Bana "hızlı yap kahvaltını işim çıktı benim. Giderken seni eve bırakırım." Dedi telaşla. Neden böyle yapmıştı ki? Sadece kafamı sallayarak onayladım.

Kahvaltımızı yaparken günlük şeylerden konuştuk. Kahvaltımız bitince kalktık. Ben restorandan çıkarken Araf kasaya ilerledi.

Arabanın yanında durup Araf'ı beklemeye başladım. Deniz çok güzel duruyordu. Güneşte sanki yeni doğmuş gibi üzerine yansıyordu.

Araf gelince arabaya bindim. Arafta binince eve doğru yol aldık. Araf radyoyu açtı. Çalan şarkı 'Gülay-Cesaretin Var mı Aşka' şarkısıydı.

Şarkı yeni başlamamıştı. Şarkının ortalarındaydı. Şarkıyı mırıldanmaya başladım. "Cesaretin var mı aşka... Çarpıyor kalbim bir başka... Sende böyle sevsen keşke... Desen bana yâr"

Araf arabayı sürmeye devam ediyordu. Kafamı cama doğru çevirdim. Hani olur ya radyoda sevdiğiniz bir şarkıya denk gelirsiniz tam sesini açacakken şarkı biter ve geçip gider ya. Benimde hayatımda yaşananlsr sürekli geçip gidiyor. İyi olsada kötü olsada.

Gözlerimi açtığımda hala arabadaydım. Kafamı kaldırmadan bakınca evin yakınlarında olduğumu anladım. Araf uyandığımı görmemişti. Şarkıyı söylemeye odaklanmıştı.

Eve biraz daha yaklaştığımızda yakınlarda bulunan bir çiçekçide durdu araba. Araf indi ve içeri girdi. Çıktığında elinde buketin için de gül ve melisalar vardı.

Bunları görünce çiçeğin bana olmadığını anladım. Çünkü ben ne gülü ne de melisayı severdim. Ben papatya kadınıydım.

Araf bunu çok iyi biliyordu. Peki çiçekler bana değilse kimeydi? Arabaya tekrar bindi benim göremeyeğimi düşünerek oturduğum koltuğun arkasına koydu buketi.

Tam evin avlusuna girince Araf'ın telefon zil sesi arabayı doldurdu. Göz ucuyla baktığımda 'Ayşem:)' yazıyordu.

Araf telaşla eline aldı ve kapattı. Bende sanki yeni uyanıyormuş gibi yaptım. Ayşem kimdi? Merak ediyordum ve bunu bulacaktım.

Arabada inip Araf'a teşekkür ettim. Ben inerken tekrar çalmıştı telefonu. Bu sefer açmıştı. Eve doğru yürümeye başladım.

Kaşlarım çatıktı. Ve aklımdan şunlar çıkmıyordu "Araf neden böyle telaşlanmıştı bilmiyorum ama bulacağım. O zaman Araf'ın ölüm günü olacaktı."

*******************************************************

Tekrardan selam.
Bölümü beğendiniz mi
Bir sonraki bölümde
Görüşmek üzere 🐥